Marco Enríquez-Ominami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Marco Enríquez-Ominami
M.E.Ominami.jpg
Data i miejsce urodzenia 12 czerwca 1973
Concepción
Chile Członek Izby Deputowanych
Przynależność polityczna Socjalistyczna Partia Chile do VI 2009
niezależny od VI 2009
Okres urzędowania od 11 marca 2006
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Marco Antonio Enríquez-Ominami (ur. 12 czerwca 1973), chilijski polityk i filmowiec, deputowany od 2006, kandydat w wyborach prezydenckich w 2009.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Marco Enríquez-Ominami urodził się w 1973 w Concepción. Jest synem Miguela Enríqueza Espinozy, chilijskiego polityka i założyciela Ruchu Lewicy Rewolucyjnej (MIR, Movimiento de Izquierda Revolucionario) oraz socjolog Manueli Gumucio. Jego ojczymem jest senator Carlos Ominami, który w 2000 poślubił jego matkę[1].

W listopadzie 1973, pięć miesięcy swoich narodzinach, jego rodzina, na mocy dekretu wydanego przez rodzący się reżim Augusto Pinocheta, została wydalona z Chile i objęta 10-letnim zakazem wjazdu do kraju. Ojciec, który pozostał w Chile organizując podziemny ruch oporu przeciw władzom, został w październiku 1974 zamordowany przez tajną policję DINA[1][2].

Enríquez-Ominami zamieszkał razem z matką w Paryżu, gdzie od 1981 do 1986 uczęszczał do Lycée Victor Hugo. W 1986 powrócił do Chile. Kształcił się w szkołach Colegio Alianza Francesa i Saint George´s College w Santiago, którą ukończył w 1990. W latach 1990-1995 studiował filozofię (licencjat) na Universidad de Chile. W 1996 uczęszczał na kurs reżyserski w La Fémis (École Nationale Supérieure des Métiers de l'Image et du Son) w Paryżu[1].

Od 1998 pracował jako dyrektor wykonawczy w firmie producenckiej Rivas y Rivas. W 2002, po wyprodukowaniu licznych reportaży, reklam i filmów fabularnych, wyreżyserował polityczny film dokumentalny Chile, los héroes están fatigados ("Chile, bohaterowie są zmęczeni"), który był prezentowany na festiwalu filmowym w Biarritz. Otrzymał za film nagrodę na festiwalach filmowych w Serbii i Czarnogórze, Marsylii oraz San Diego. W 2005 założył ChileMedios Foundation, zajmującą się badaniami rynku telewizyjnego. Pracował na uczelniach w Chile i Peru, wykładając techniki produkcji filmowej oraz współpracował przy kampaniach politycznych senatora Carlosa Onimani w 1993 i 1999 oraz Ricardo Lagosa w 1993, 1999 i w 2004[1].

W wyborach parlamentarnych w grudniu 2005 został wybrany deputowanym z ramienia Socjalistycznej Partii Chile (PS) z regionu Valparaíso. 11 marca 2006 wszedł w skład Izby Deputowanych. W parlamencie wchodził w skład Komisji Nauki, Technologii i Rolnictwa. Przewodniczył również komisji śledczej ds. reklam państwowych oraz komisji ds. zbadania chilijskiego reżimu politycznego[1].

MEO z prezydentem Lula da Silvą, październik 2009.

Pod koniec 2008 Enríquez-Ominami ujawnił swoje aspiracje prezydenckie. 15 grudnia 2008 ogłosił gotowość do rywalizacji w prawyborach PS, ostatecznie jednak nie uczynił tego[3]. 8 stycznia 2009 ogłosił udział w prawyborach Concertación jako kandydat niezależny, jednak i tym razem nie przedłożył ostatecznie swojej kandydatury[4]. 12 czerwca 2009 wystąpił z PS i ogłosił start w wyborach prezydenckich jako kandydat niezależny[5]. 10 września 2009 zarejestrował swoją kandydaturę w komisji wyborczej[6].

13 grudnia 2009 zajął trzecie miejsce w I turze wyborów prezydenckich, zdobywając 20% głosów poparcia. Do drugiej tury przeszli prawicowy kandydat, Sebastián Piñera (44% głosów) oraz kandydat lewicy, Eduardo Frei (30% głosów)[7].

Marco Enríquez-Ominami od 2003 jest żonaty z dziennikarką Karen Doggenweiler, ma dwie córki. Od jego imienia i nazwiska stosowany jest często przez Chilijczyków skrót MEO.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Nosotros (hiszp.). Marco Presidente 2010. [dostęp 2009-12-09].
  2. Outsider throws Chile election wide open (ang.). BBC News, 8 grudnia 2009. [dostęp 2009-12-09].
  3. Enríquez-Ominami se declara disponible para ser candidato presidencial (hiszp.). la tercera.com, 15 grudnia 2008. [dostęp 2009-12-09].
  4. Enríquez-Ominami acepta ser precandidato presidencial e ir a las primarias de la Concertación (hiszp.). la tercera.com, 9 stycznia 2009. [dostęp 2009-12-09].
  5. RISING STAR: ENRÍQUEZ-OMINAMI EYES CHILEAN PRESIDENCY (ang.). The Patagonie Times, 7 maja 2009. [dostęp 12 czerwca 2009].
  6. Con alusiones a su padre, Enríquez-Ominami oficializó su candidatura (hiszp.). cooperativa.cl, 10 września 2009. [dostęp 2009-12-09].
  7. Chile election headed to runoff (ang.). The Philadelphia Inquirer, 14 grudnia 2009. [dostęp 2009-12-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]