Marco Enríquez-Ominami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marco Enríquez-Ominami
M.E.Ominami.jpg
Data i miejsce urodzenia 12 czerwca 1973
Concepción
Chile Członek Izby Deputowanych
Przynależność polityczna Socjalistyczna Partia Chile do VI 2009
niezależny od VI 2009
Okres urzędowania od 11 marca 2006

Marco Antonio Enríquez-Ominami (ur. 12 czerwca 1973), chilijski polityk i filmowiec, deputowany od 2006, kandydat w wyborach prezydenckich w 2009.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Marco Enríquez-Ominami urodził się w 1973 w Concepción. Jest synem Miguela Enríqueza Espinozy, chilijskiego polityka i założyciela Ruchu Lewicy Rewolucyjnej (MIR, Movimiento de Izquierda Revolucionario) oraz socjolog Manueli Gumucio. Jego ojczymem jest senator Carlos Ominami, który w 2000 poślubił jego matkę[1].

W listopadzie 1973, pięć miesięcy swoich narodzinach, jego rodzina, na mocy dekretu wydanego przez rodzący się reżim Augusto Pinocheta, została wydalona z Chile i objęta 10-letnim zakazem wjazdu do kraju. Ojciec, który pozostał w Chile organizując podziemny ruch oporu przeciw władzom, został w październiku 1974 zamordowany przez tajną policję DINA[1][2].

Enríquez-Ominami zamieszkał razem z matką w Paryżu, gdzie od 1981 do 1986 uczęszczał do Lycée Victor Hugo. W 1986 powrócił do Chile. Kształcił się w szkołach Colegio Alianza Francesa i Saint George´s College w Santiago, którą ukończył w 1990. W latach 1990-1995 studiował filozofię (licencjat) na Universidad de Chile. W 1996 uczęszczał na kurs reżyserski w La Fémis (École Nationale Supérieure des Métiers de l'Image et du Son) w Paryżu[1].

Od 1998 pracował jako dyrektor wykonawczy w firmie producenckiej Rivas y Rivas. W 2002, po wyprodukowaniu licznych reportaży, reklam i filmów fabularnych, wyreżyserował polityczny film dokumentalny Chile, los héroes están fatigados ("Chile, bohaterowie są zmęczeni"), który był prezentowany na festiwalu filmowym w Biarritz. Otrzymał za film nagrodę na festiwalach filmowych w Serbii i Czarnogórze, Marsylii oraz San Diego. W 2005 założył ChileMedios Foundation, zajmującą się badaniami rynku telewizyjnego. Pracował na uczelniach w Chile i Peru, wykładając techniki produkcji filmowej oraz współpracował przy kampaniach politycznych senatora Carlosa Onimani w 1993 i 1999 oraz Ricardo Lagosa w 1993, 1999 i w 2004[1].

W wyborach parlamentarnych w grudniu 2005 został wybrany deputowanym z ramienia Socjalistycznej Partii Chile (PS) z regionu Valparaíso. 11 marca 2006 wszedł w skład Izby Deputowanych. W parlamencie wchodził w skład Komisji Nauki, Technologii i Rolnictwa. Przewodniczył również komisji śledczej ds. reklam państwowych oraz komisji ds. zbadania chilijskiego reżimu politycznego[1].

MEO z prezydentem Lula da Silvą, październik 2009.

Pod koniec 2008 Enríquez-Ominami ujawnił swoje aspiracje prezydenckie. 15 grudnia 2008 ogłosił gotowość do rywalizacji w prawyborach PS, ostatecznie jednak nie uczynił tego[3]. 8 stycznia 2009 ogłosił udział w prawyborach Concertación jako kandydat niezależny, jednak i tym razem nie przedłożył ostatecznie swojej kandydatury[4]. 12 czerwca 2009 wystąpił z PS i ogłosił start w wyborach prezydenckich jako kandydat niezależny[5]. 10 września 2009 zarejestrował swoją kandydaturę w komisji wyborczej[6].

13 grudnia 2009 zajął trzecie miejsce w I turze wyborów prezydenckich, zdobywając 20% głosów poparcia. Do drugiej tury przeszli prawicowy kandydat, Sebastián Piñera (44% głosów) oraz kandydat lewicy, Eduardo Frei (30% głosów)[7].

Marco Enríquez-Ominami od 2003 jest żonaty z dziennikarką Karen Doggenweiler, ma dwie córki. Od jego imienia i nazwiska stosowany jest często przez Chilijczyków skrót MEO.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Nosotros (hiszp.). Marco Presidente 2010. [dostęp 2009-12-09].
  2. Outsider throws Chile election wide open (ang.). BBC News, 8 grudnia 2009. [dostęp 2009-12-09].
  3. Enríquez-Ominami se declara disponible para ser candidato presidencial (hiszp.). la tercera.com, 15 grudnia 2008. [dostęp 2009-12-09].
  4. Enríquez-Ominami acepta ser precandidato presidencial e ir a las primarias de la Concertación (hiszp.). la tercera.com, 9 stycznia 2009. [dostęp 2009-12-09].
  5. RISING STAR: ENRÍQUEZ-OMINAMI EYES CHILEAN PRESIDENCY (ang.). The Patagonie Times, 7 maja 2009. [dostęp 12 czerwca 2009].
  6. Con alusiones a su padre, Enríquez-Ominami oficializó su candidatura (hiszp.). cooperativa.cl, 10 września 2009. [dostęp 2009-12-09].
  7. Chile election headed to runoff (ang.). The Philadelphia Inquirer, 14 grudnia 2009. [dostęp 2009-12-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]