Marcowy docent

Marcowy docent – potoczne określenie doktorów piastujących stanowiska adiunkta na wyższych uczelniach, którzy po wydarzeniach Marca 1968 zostali mianowani docentami, mimo że nie posiadali habilitacji (co przedtem było niezbędnym warunkiem do uzyskania stanowiska docenta). Stało się to możliwe dzięki uchwalonej zmianie w ustawie o szkolnictwie wyższym i stopniach naukowych. Kadra naukowa złożona z takich ludzi często nie miała odpowiedniego wykształcenia i przygotowania, pochodziła z nadania partyjnego (m.in. poprzez wysuwanie kandydatur na te stanowiska przez komitety uczelniane PZPR). Dla wyraźnego odróżnienia "marcowych" docentów od pozostałych, zaczęto praktykować dopisywanie do skrótu "doc." przed nazwiskiem naukowca jego stopni naukowych - "doc. dr" lub "doc. dr hab." (nie było to jednak rozwiązanie idealne, gdyż mieszało docentów "marcowych" z naukowcami, którzy nie mogli uzyskać habilitacji z powodu jej likwidacji w latach 1952-1958). Instytucja "docentów marcowych" wywołała negatywne konotacje wobec stanowiska docenta jako takiego, w związku z czym zostało ono całkowicie zlikwidowane po 1989 r. Przywrócono je w roku 2005 jako najwyższe, opcjonalne stanowisko dydaktyczne (w innej ścieżce kariery niż stanowiska naukowe).