Marek Bryx

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Marek Bryx
Marek Ignacy Bryx
Marek Bryx
Data i miejsce urodzenia 1953
Wąbrzeźno
Zawód ekonomista
Tytuł profesor dr hab.
Uczelnia Szkoła Główna Handlowa
w Warszawie
Wydział Kolegium Nauk o Przedsiębiorstwie
Stanowisko Kierownik Katedry Inwestycji i Nieruchomości
Prorektor SGH ds. Rozwoju
Okres urzędowania od 1 września 2008
do 31 sierpnia 2012
Poprzednik nowa funkcja
Wiceminister infrastruktury
Przynależność polityczna bezpartyjny
Okres urzędowania od 30 października 2001
do 4 marca 2004
Następca Wiesław Szczepański
Prezes
Urzędu mieszkalnictwa i rozwoju miast
Przynależność polityczna bezpartyjny
Okres urzędowania od 30 października 2001
do 31 grudnia 2003
Poprzednik Piotr Mync
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Marek Ignacy Bryx (ur. 1953[1]) - profesor w Szkole Głównej Handlowej, były wiceminister infrastruktury, były prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, pierwszy dyrektor Warszawskiego Biura Programu ONZ do spraw Osiedli Ludzkich, w latach 2003-2007 doradca INTA ds. polityki mieszkaniowej, od 2007 r. członek zarządu INTA[2], od 2008 r. prorektor Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie ds. rozwoju [3]. Autor ponad 200 publikacji naukowych poświęconych rynkowi nieruchomości, polityce mieszkaniowej i rewitalizacji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia w Szkole Głównej Planowania i Statystyki na kierunku ekonomika produkcji, a następnie w 1983 r. obronił doktorat pt. "Racjonalizacja kosztów i cen wielorodzinnego budownictwa mieszkaniowego". W kolejnych latach, aż do 1989 r. aktywny publicysta Tygodnika Społeczno-Ekonomiczny „Fundamenty”, wraz z początkiem okresu transformacji zaczyna pełnić istotne funkcje w życiu społeczno-gospodarczym:

1989-1990 – Doradca Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, organizator Banku Rozwoju Budownictwa Mieszkaniowego SA
1990-1991 – Doradca Prezesa i Kierownik Zespołu Rozwoju w Funduszu Rozwoju Rynku i Demonopolizacji Handlu
1992-1994 – Doradca Prezesa Zarządu Powszechnego Banku Gospodarczego SA
1994-1995 – Wiceprezes Polbanku SA
1995-1996 – Doradca Prezesa BGŻ SA
1997 (I-XII) – Członek Zarządu Telekomunikacji Polska SA

W 1999 r. obronił habilitację pt. „Finansowanie rozwoju budownictwa mieszkaniowego w miastach”, w której przedstawił pionierski w literaturze polskiej po 1989 r. zarys systemu finansowania polityki mieszkaniowej państwa. Tematyka ta powraca potem w jego kolejnych publikacjach, zarówno dotyczących rynku nieruchomości, jak i rewitalizacji. W 1999 r. rozpoczął także kierowanie Katedrą Inwestycji i Nieruchomości [4] w Szkole Głównej Handlowej, a w 2000 r. został profesorem SGH. W kolejnych latach łączył pracę naukową (m.in. od 2002 r. członek Rady Naukowej Instytutu Rozwoju Miast) z działalnością publiczną, pełniąc szereg funkcji związanych z kształtowaniem polityki przestrzennej i mieszkaniowej:

2000-2001 – członek Zespołu Doradców Ekonomicznych Prezydenta RP
2001-2003 – prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast
2001-2004 – podsekretarz stanu w Ministerstwie Infrastruktury
2002-2004 – wiceprzewodniczący Rady Zrównoważonego Rozwoju przy Prezesie Rady Ministrów RP
2003-2004 – członek Komitetu Sterującego projektu Narodowa Strategia Rozwoju Miasta Warszawy – Trakt Królewski
2006-2008 – dyrektor Warszawskiego Biura Programu ONZ do spraw Osiedli Ludzkich

Od 2005 r. silnie zaangażowany w administracyjne życie SGH. W latach 2005-2008 jako dziekan kierował Studium Niestacjonarnym, a od 2008 r. pełni funkcję prorektor Szkoły Głównej Handlowej ds. Rozwoju. W 2007 r. uzyskał tytuł profesora nauk ekonomicznych. Od 2011 r. członek Komitetu Naukoznawstwa PAN [5]. Prowadzi aktywną działalność międzynarodową, będąc od 2003 r. członkiem International Urban Development Association (od 2007 r. członek zarządu), a od 2008 r. – członek Komitetu Sterującego i Monitorującego mechanizmu finansowego The United Nations Habitat Innovative Financial Mechanisms (ERSO).

Jako prorektor SGH ds. rozwoju silnie zaangażowany w rozwój innowacyjnych programów dydaktycznych i zapewnianie młodzieży akademickiej i młodej kadrze naukowej szans do rozwoju, m.in. poprzez kreowanie projektów współfinansowanych ze środków unijnych, w których realizację jest również zaangażowany.

Działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

Od 2000 r. kieruje jako redaktor serią „Nieruchomości” wydawaną przez Poltext, w której do tej pory ukazało się 13 podręczników, które przedstawiają najistotniejsze zależności i zasady funkcjonowania rynku nieruchomości:

  1. Inwestowanie na rynku nieruchomości, Warszawa 2011;
  2. Prawo nieruchomości, Warszawa 2009;
  3. Obrót nieruchomościami, Warszawa 2009;
  4. Nieruchomość, kredyt, Hipoteka, Warszawa 2008;
  5. Rynek Nieruchomości. System i funkcjonowanie, Warszawa 2006;
  6. Zarządzanie nieruchomością komercyjną. Warszawa 2006 (Wyróżnienie ministra infrastruktury za prace naukowe i publikacje);
  7. Wprowadzenie do zarządzania nieruchomością. Warszawa 2004 (Nagroda ministra infrastruktury za prace naukowe i publikacje);
  8. Ile jest warta nieruchomość. Warszawa 2003;
  9. Pośrednik na rynku nieruchomości, Warszawa 2002;
10. Finansowanie inwestycji mieszkaniowych, Warszawa 2001;
11. Inwestycje w nieruchomości Warszawa 2001;
12. Plany zarządzania nieruchomością Warszawa 2000;
13. Podstawy zarządzania nieruchomością, Warszawa 2000.

Rynek nieruchomości to wiodący temat większości jego publikacji z pierwszej dekady XXI wieku. Stopniowo jednak zainteresowanie rynkiem nieruchomości rozszerzyło się na zagadnienia związane z publiczną działalnością, przede wszystkim rewitalizację miast i stopniowo również ochronę zabytków materialnych.

W latach 2007-2010 kierował zespołem Szkoły Głównej Handlowej w konsorcjum sformowanym przez Instytut Rozwoju Miast (partner wiodący), Uniwersytet Jagielloński i Stowarzyszenie „Forum Rewitalizacji” w projekcie badawczym zamawianym pt. „Rewitalizacja miast polskich jako sposób zachowania dziedzictwa materialnego i duchowego oraz czynnik zrównoważonego rozwoju”. W wyniku projektu powstała seria publikacji „Rewitalizacja miast polskich”.

Prace badawcze dotyczące rewitalizacji miast kontynuuje w kolejnych badaniach, którymi kieruje w Szkole Głównej Handlowej (badania statutowe pt. „Rewitalizacja miast polskich jako czynnik kształtowania konkurencyjności przedsiębiorstw”). Doświadczenia z pracy badawczej wykorzystuje w pracy dydaktycznej jako przewodniczący Rady Programowej Studiów Podyplomowych „Rewitalizacja miast – organizacja i finansowanie” oraz jako ekspert w Radzie Inwestycyjnej Funduszu Powierniczego JESSICA w województwie mazowieckim.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

1. Nagroda ministra infrastruktury za książkę: Rynek nieruchomości. System i funkcjonowanie. Poltext, Warszawa 2006
2. Nagroda ministra infrastruktury za książkę: Wprowadzenie do zarządzania nieruchomością. Poltext, Warszawa 2004
3. Nagroda ministra budownictwa i rozwoju regionalnego za rozprawę habilitacyjną pt.: Finansowanie rozwoju budownictwa mieszkaniowego w miastach, SGH, Warszawa 1999.

Przypisy

  1. Dane z Katalogu Biblioteki Narodowej (pol.). [dostęp 2010-10-25].
  2. International Urban Development Association'. inta-aivn.org. [dostęp 21 lutego 2012].
  3. Władze SGH w latach 2008-2012. sgh.waw.pl. [dostęp 21 lutego 2012].
  4. Katedra Inwestycji i Nieruchomości SGH. sgh.waw.pl. [dostęp 21 lutego 2012].
  5. Skład Komitetu Naukoznawstwa PAN kadencja 2011-2014'. naukoznaw.pan.pl. [dostęp 21 lutego 2012].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Bryx w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI)