Marek Dąbrowski (ekonomista)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Marek Dąbrowski
Data i miejsce urodzenia 13 kwietnia 1951
Bydgoszcz
Poseł I kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Unia Demokratyczna
Okres urzędowania od 25 listopada 1991
do 31 maja 1993
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Odznaka Honorowa „Bene Merito”

Marek Paweł Dąbrowski (ur. 13 kwietnia 1951 w Bydgoszczy) – polski ekonomista, poseł na Sejm I kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1974 studia w Instytucie Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego. Stopień naukowy doktora uzyskał w 1979 w Instytucie Planowania, habilitację obronił 1987 na Uniwersytecie Łódzkim. Tytuł profesora otrzymał w październiku 1995.

Od września 1989 do września 1990 był pierwszym zastępcą Leszka Balcerowicza w Ministerstwie Finansów. W latach 1991–1993 sprawował mandat posła na Sejm I kadencji z listy Unii Demokratycznej. Od 1991 do 1996 przewodniczył Radzie Przekształceń Własnościowych.

W latach 1998–2004 z rekomendacji Unii Wolności zasiadał w Radzie Polityki Pieniężnej I kadencji. Pracował także jako konsultant Banku Światowego i UNDP.

Należy do współtwórców Centrum Analiz Społeczno-Ekonomicznych (CASE), jest prezesem zarządu tej fundacji.

Uczestniczył w badaniach i doradztwie w zakresie polityki gospodarczej i działalności szkoleniowej na Białorusi, w Bośni i Hercegowinie, Bułgarii, Gruzji, Iraku, Kazachstanie, Kirgistanie, Macedonii, Mołdawii, Mongolii, Rosji, Rumunii, Serbii, Turkmenistanie, Ukrainie i Uzbekistanie oraz w szeregu międzynarodowych projektach badawczych z zakresu polityki monetarnej i fiskalnej, kryzysów walutowych, rozszerzenia Unii Europejskiej, Unii Gospodarczej i Walutowej oraz ekonomii politycznej transformacji. Jest autorem licznych publikacji, w tym kilku książek.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2011 otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[1].

13 listopada 2009 za zasługi dla promocji Polski i polskiej polityki zagranicznej, także poprzez dystrybucję doświadczeń wspieranie reform rynkowych w krajach m.in. obszaru postsowieckiego minister Radosław Sikorski nadał mu Odznakę Honorową „Bene Merito”[2].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]