Marek Juniusz Brutus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marek Juniusz Brutus
Portrait Brutus Massimo.jpg
Data urodzenia 85 p.n.e.
Data śmierci 23 października 42 p.n.e.

Marek Juniusz Brutus, Marcus Iunius Brutus (ur. 85 p.n.e., zm. 23 października 42 p.n.e.) – polityk rzymski.

Syn Marka Juniusza Brutusa, trybuna ludowego w 83 p.n.e., zwolennika Mariusza i Serwilii, przyrodniej siostry Katona Młodszego. Pasierb Decimusa Juniusza Silanusa, konsula w 62 p.n.e. Starannie wykształcony retorycznie i filozoficznie, był dobrym mówcą. Po adopcji przez wuja nosi nazwisko Kwintus Serwiliusz Cepion Brutus (Quintus Servilius Caepio Brutus). W 54 lub 55 p.n.e. objął urząd kwestora. Stronnik optymatów, w walce o władzę pomiędzy Cezarem a Pompejuszem popierał Pompejusza, walcząc po jego stronie pod Dyrrachium i Farsalos, gdzie dostał się do niewoli. Ułaskawiony, przeszedł w 48 p.n.e. na stronę Juliusza Cezara. W 46 p.n.e. objął zarząd nad Galią Cisalpińską. W 44 p.n.e. został pretorem.

W tym samym roku uczestniczył w zamachu na Cezara w idy marcowe. Według niektórych źródeł to do niego były skierowane ostatnie słowa Cezara "I ty Brutusie, przeciwko mnie" (Et tu Brute, contra me). Po śmierci Cezara sprzymierzył się z Kasjuszem, z którym stanął na czele republikanów i prowadził walkę z triumwirami. Po klęsce w bitwie pod Filippi w 42 p.n.e. z siłami Marka Antoniusza i Oktawiana Augusta, Brutus popełnił samobójstwo. Był przyjacielem Cycerona i został uwieczniony przez niego w dziele o najwybitniejszych retorach pod tytułem Brutus.

Małżeństwa

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]