Marek Markiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marek Markiewicz
Data i miejsce urodzenia 16 marca 1952
Łódź
Przewodniczący KRRiT
Okres urzędowania od 19 kwietnia 1993
do 1 marca 1994
Następca Ryszard Bender
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Marek Sławomir Markiewicz (ur. 16 marca 1952 w Łodzi) – polityk, dziennikarz, adwokat, poseł na Sejm, I i III kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1973 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego, gdzie następnie pracował jako asystent do 1979. W 1980 przystąpił do "Solidarności". Był członkiem zarządu Regionu oraz delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów w Gdańsku. Do grudnia 1981 pracował jako dziennikarz w Ośrodku Łódzkim TVP. Za działalność opozycyjną został zwolniony z pracy w telewizji po wprowadzeniu stanu wojennego. Od 1982 do 1988 pracował jako taksówkarz[1]. W tym okresie kontynuował działalność opozycyjną w niejawnych strukturach związku, pisał artykuły do prasy podziemnej, pełnił dyżury prawnicze w Ośrodku Pomocy Osobom Pozbawionym Pracy przy Parafii Najświętszego Zbawiciela w Łodzi. W latach 1989 do 1991 był redaktorem naczelnym łódzkiego ośrodka TVP, następnie do 1992 wiceprezesem Komitetu ds. Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja".

W latach 1991–1993 sprawował także mandat posła na Sejm I kadencji z listy związkowej. Był również członkiem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji od początku jej istnienia (od 19 kwietnia 1993 do 23 września 1994), a także jej pierwszym przewodniczącym (do 1 marca 1994). Zasiadał w KRRiT z nominacji prezydenta Lecha Wałęsy. Po podpisaniu koncesji dla telewizji Polsat został przez niego odwołany z funkcji przewodniczącego – jak później stwierdził NSA – z naruszeniem prawa. Takie postępowanie prezydenta nazwano "falandyzacją prawa".

W 1995 zgłosił swą kandydaturę w wyborach prezydenckich jako kandydat popierany początkowo przez Partię Republikanie. Zebrał wymagane 100 tys. podpisów poparcia i został zarejestrowany przez Państwową Komisję Wyborczą. Wycofał się jeszcze przed I turą wyborów, rezygnując na rzecz kandydatury Lecha Wałęsy.

Po raz drugi zasiadał w Sejmie od 1997 do 2001, będąc posłem z listy Akcji Wyborczej Solidarność z Łodzi. Działał w stowarzyszeniu Nowa Polska i Ruchu Społecznym. W 2001 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję. W wyborach samorządowych w 2002 był kandydatem na prezydenta Łodzi popieranym przez Ruch Społeczny i SKL-Ruch Nowej Polski, jednak kilka dni przed wyborami zrezygnował z kandydowania i wyraził swoje poparcie dla Jerzego Kropiwnickiego[2]. W 2004 przystąpił do Partii Centrum, rok później bez powodzenia kandydował do Senatu. W latach 2001–2007 prowadził kancelarię adwokacką w Łodzi.

Od lat 90. związany z Polsatem (prowadził m.in. program Bumerang). W 2007 kierował kanałem TV Biznes[3]. Od lutego 2008 do marca 2009 był dyrektorem Pionu Informacji i Publicystyki Grupy Polsat. Po odejściu z telewizji podjął pracę w kancelarii Rymar i Partnerzy w Warszawie, od 2011 działającej jako Markiewicz i Partnerzy[4]. W marcu 2010 został członkiem Prawa i Sprawiedliwości[5], w 2011 kandydował z ramienia tej partii do Sejmu.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2014)[6]. Wyróżniony odznaką "Zasłużony Działacz Kultury" i medalem "O niepodległość Polski i Praw Człowieka 13 XII 1981 – 4 VI 1989". Zdobył tytuł "Łodzianina Roku 1993"[7]. Za działalność opozycyjną wyróżniony w 2010 przez ministra sprawiedliwości[8].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]