Marek Markiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Marek Markiewicz
Data i miejsce urodzenia 16 marca 1952
Łódź
Przewodniczący KRRiT
Okres urzędowania od 19 kwietnia 1993
do 1 marca 1994
Następca Ryszard Bender
Poseł III kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Akcja Wyborcza Solidarność
Okres urzędowania od 20 października 1997
do 18 października 2001

Marek Sławomir Markiewicz (ur. 16 marca 1952 w Łodzi) – polityk, dziennikarz, adwokat, poseł na Sejm, I i III kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1973 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego, gdzie następnie pracował jako asystent do 1979. W 1980 przystąpił do "Solidarności". Był członkiem zarządu Regionu oraz delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów w Gdańsku. Do grudnia 1981 pracował jako dziennikarz w Ośrodku Łódzkim TVP. Za działalność opozycyjną został zwolniony z pracy w telewizji po wprowadzeniu stanu wojennego. Od 1982 do 1988 pracował jako taksówkarz[1]. W tym okresie kontynuował działalność opozycyjną w niejawnych strukturach związku, pisał artykuły do prasy podziemnej, pełnił dyżury prawnicze w Ośrodku Pomocy Osobom Pozbawionym Pracy przy Parafii Najświętszego Zbawiciela w Łodzi. W latach 1989 do 1991 był redaktorem naczelnym łódzkiego ośrodka TVP, następnie do 1992 wiceprezesem Komitetu ds. Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja".

W latach 1991–1993 sprawował także mandat posła na Sejm I kadencji z listy związkowej. Był również członkiem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji od początku jej istnienia (od 19 kwietnia 1993 do 23 września 1994), a także jej pierwszym przewodniczącym (do 1 marca 1994). Zasiadał w KRRiT z nominacji prezydenta Lecha Wałęsy. Po podpisaniu koncesji dla telewizji Polsat został przez niego odwołany z funkcji przewodniczącego – jak później stwierdził NSA – z naruszeniem prawa. Takie postępowanie prezydenta nazwano "falandyzacją prawa".

W 1995 zgłosił swą kandydaturę w wyborach prezydenckich jako kandydat popierany początkowo przez Partię Republikanie. Zebrał wymagane 100 tys. podpisów poparcia i został zarejestrowany przez Państwową Komisję Wyborczą. Wycofał się jeszcze przed I turą wyborów, rezygnując na rzecz kandydatury Lecha Wałęsy.

Po raz drugi zasiadał w Sejmie od 1997 do 2001, będąc posłem z listy Akcji Wyborczej Solidarność z Łodzi. Działał w stowarzyszeniu Nowa Polska i Ruchu Społecznym. W 2001 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję. W wyborach samorządowych w 2002 był kandydatem na prezydenta Łodzi popieranym przez Ruch Społeczny i SKL-Ruch Nowej Polski, jednak kilka dni przed wyborami zrezygnował z kandydowania i wyraził swoje poparcie dla Jerzego Kropiwnickiego[2]. W 2004 przystąpił do Partii Centrum, rok później bez powodzenia kandydował do Senatu. W latach 2001–2007 prowadził kancelarię adwokacką w Łodzi.

Od lat 90. związany z Polsatem (prowadził m.in. program Bumerang). W 2007 kierował kanałem TV Biznes[3]. Od lutego 2008 do marca 2009 był dyrektorem Pionu Informacji i Publicystyki Grupy Polsat. Po odejściu z telewizji podjął pracę w kancelarii Rymar i Partnerzy w Warszawie, od 2011 działającej jako Markiewicz i Partnerzy[4]. W marcu 2010 został członkiem Prawa i Sprawiedliwości[5], w 2011 kandydował z ramienia tej partii do Sejmu.

Wyróżniony odznaką "Zasłużony Działacz Kultury" i medalem "O niepodległość Polski i Praw Człowieka 13 XII 1981 – 4 VI 1989". Zdobył tytuł "Łodzianin Roku 1993"[6]. Za działalność opozycyjną wyróżniony w 2010 przez ministra sprawiedliwości[7].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]