Marguerite Long

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Marguerite Long, właśc. Marie-Charlotte Long (ur. 13 listopada 1874 w Nîmes, zm. 13 lutego 1966 w Paryżu) – pianistka francuska.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Gry na fortepianie uczyła się prywatnie u Antoine'a François Marmontela oraz w Konserwatorium Paryskim u Henriego Fissota.

W latach 1906–1940 uczyła w Konserwatorium, od 1921 także w École Normale de Musique. Do jej uczniów należeli m.in. Philippe Entremont, Jacques Février i Samson François. W 1942 założyła w Paryżu szkołę muzyczną.

Wraz z Jakiem Thibaudem zorganizowała 1943 konkurs dla pianistów i skrzypków nazwany imieniem Long i Thibaud.

Marguerite Long uważana jest przez krytyków za najwybitniejszą pianistkę francuską XX wieku. Była zaprzyjaźniona z Claude'em Debussym, Gabrielem Fauré i Maurice'em Ravelem. Ravel zadedykował jej koncert fortepianowy G-Dur i powierzył jej prawykonanie. Była też pierwszą wykonawczynią jego Le Tombeau de Couperin.

Dzieła o muzyce[edytuj | edytuj kod]

  • 1959: Le Piano
  • 1960: Au piano avec Debussy
  • 1963: Au piano avec Fauré
  • 1963: La Petite Méthode de piano
  • 1971: Au piano avec Ravel

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Opracowania
  • Janine Weill: Marguerite Long, une vie fascinante. 1969
  • Cecilia Dunoyer de Segonzac: Marguerite Long, un siècle de vie musicale française. Findakly, Paris 1993, ISBN 2-86805-021-2
Artykuły internetowe