Maria Bortnowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Maria Bortnowska
Data urodzenia 1894
Imię i nazwisko przy narodzeniu Maria Czarnecka
Data śmierci 1972
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Narodowość Polska Polska
Krewni i powinowaci generał Władysław Bortnowski (szwagier)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Grób Marii Bortnowskiej na warszawskich Powązkach

Maria Bortnowska (ur. 1894, zm. 1972) – więźniarka m.in. obozu koncentracyjnego Ravensbrück, działaczka Polskiego Czerwonego Krzyża, żołnierz Armii Krajowej.

Maria Bortnowska była w czasie II wojny światowej żołnierzem Wojskowej Służby Kobiet Armii Krajowej.

W latach 1939-42 i 1945-47 kierowała w Warszawie Biurem Informacyjnym Polskiego Czerwonego Krzyża. Była organizatorką pomocy ofiarom i jeńcom, rejestracji strat, łączenia rodzin, ekshumacji. Ponieważ wbrew niemieckim zarządzeniom pomagała także Żydom oraz polskim jeńcom wojennym – 23 października 1942 została aresztowana przez Niemców i uwięziona na Pawiaku. Następnie 23 czerwca 1943 została wywieziona do więzienia w Berlinie na Alexanderplatz, a w sierpniu 1943 wysłano ją do Ravensbrück (numer obozowy 20520), gdzie przebywała do wyzwolenia obozu w 1945 (opuściła go z ostatnim transportem Polek w lipcu 1945). Aktywnie działała tam w polskich organizacjach podziemnych.

Po powrocie do Polski, 4 marca 1947 została aresztowana przez polskie komunistyczne władze pod fałszywym zarzutem współpracy z Niemcami i skazana na 3 lata więzienia. Inspiracją do procesu był fakt, iż Bortnowska w czasie wojny aktywnie zbierała dane o sowieckim wykonawstwie zbrodni w Katyniu i przekazywała je przez Armię Krajową do władz polskich. 5 czerwca 1948 po interwencjach byłych więźniarek z Ravensbrück została zwolniona z więzienia. Po 1956 roku zrehabilitowana.

Maria Bortnowska pochowana jest w grobowcu rodzinnym na warszawskich Powązkach kwatera 81 rząd 1 miejsce 22[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]