Maria Dziewulska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Maria Amelia Dziewulska (ur. 1 czerwca 1909 w Warszawie, zm. 18 kwietnia 2006 w Warszawie[1]), polska kompozytorka, teoretyk muzyki i pedagog. Jej ojciec Stefan Dziewulski (1876-1941), był z wykształcenia prawnikiem i ekonomistą.

W latach (1928-1933) studiowała teorię muzyki w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Warszawie pod kierunkiem Kazimierza Sikorskiego i Józefa Turczyńskiego. W latach (1936-1937) odbyła samodzielne studia z zakresu reżyserii muzycznej w BBC oraz w wytwórni płyt Decca w Londynie.

Od 1933 do 1939 pracowała w szkolnictwie muzycznym jako pedagog Wszechnicy Muzycznej i szkoły muzycznej dla dzieci. W latach (1945-1966) uczyła teorii muzyki w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie, pełniąc jednocześnie funkcję dziekana Wydziału Kompozycji, Teorii Muzyki i Dyrygentury w latach (1950-1961), zaś od 1961 do 1966 kierownika Katedry Kształcenia Słuchu. Po przeniesieniu się w 1966 do Warszawy podjęła pracę w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej, gdzie w 1967 uzyskała tytuł profesora. W warszawskiej uczelni prowadziła wykłady z kształcenia słuchu i kontrapunktu do 1981, od 1976 jako profesor emerytowany.

Jest laureatką konkursów kompozytorskich: w 1955 otrzymała II nagrodę za Kwartet smyczkowy nr 1 (1954) na Konkursie Związku Kompozytorów Polskich, w 1959 - I nagrodę za Missa in honorem S. Vincenti na chór mieszany (głosy męskie i chłopięce) z towarzyszeniem instrumentów dętych drewnianych (lub organów) (1958) na Konkursie księży Misjonarzy w Warszawie, w 1968 - wyróżnienie za Spotkania - Recontres na organy (1968) na konkursie zorganizowanym przez Szczecińskie Towarzystwo Muzyczne w Kamieniu Pomorskim. Ponadto została uhonorowana Nagrodą Prezesa Rady Ministrów za twórczość dla dzieci (1956), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1964) oraz Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki I i II stopnia (1965, 1971) za szczególne osiągnięcia w dziedzinie pracy dydaktyczno-wychowawczej i organizacji procesu wychowawczego.

Maria Dziewulska jest autorką lub współautorką prac metodycznych z zakresu kształcenia słuchu: "Metodyka kształcenia słuchu" (PWM, Kraków 1948), "Materiały do kształcenia słuchu", wspólnie z Aleksandrem Frączkiewiczem i Krystyną Palowską (PWM, Kraków 1963, 1980 - wyd. VI).

Była członkiem Związku Kompozytorów Polskich od 1952.

Ważniejsze kompozycje[edytuj | edytuj kod]

  • Melodie ludowe na fortepian na 2 i 4 ręce (1948)
  • Wyśli chłopcy, melodia ludowa kurpiowska na chór mieszany a cappella (1948)
  • Cyrwona rutka, melodia ludowa kurpiowska na chór mieszany a cappella (1948)
  • Dwie pieśni kurpiowskie na chór mieszany i kapelę ludową (1949)
  • Kujawiak i Oberek [wersja I] na dziecięcy zespół instrumentalny (1949)
  • Kujawiak i Oberek [wersja II] na kapelę ludową (1949)
  • Wyszła na pole na chór żeński i kapelę ludową (1950)
  • Piosenki kurpiowskie dla dzieci na chór unisono z towarzyszeniem fortepianu (1951)
  • Melodia na skrzypce i fortepian (1951)
  • Sobótka [wersja I] na chór mieszany i kapelę ludową (1952)
  • Suita mazowiecka, 5 pieśni ludowych na chór mieszany a cappella (1952)
  • Tryptyk na chór mieszany i orkiestrę symfoniczną (1952)
  • Piosenka na fortepian (1952)
  • Oberek na fortepian (1952)
  • Suita dolnośląska nr 1, 5 pieśni ludowych na chór mieszany a cappella (1953)
  • Suita dolnośląska nr 2, 5 pieśni ludowych na chór mieszany a cappella (1953)
  • Trzy piosenki dziecięce [wersja I] na głos dziecięcy z towarzyszeniem fortepianu (1954)
  • Trzy piosenki dziecięce [wersja II] na chór mieszany a cappella (1954)
  • Piosenki ludowe na 2- i 3-głosowy chór dziecięcy (1954)
  • Kwartet smyczkowy nr 1 (1954)
  • Tańce i piosenki na dwoje skrzypiec (lub 2 grupy skrzypiec) (1955)
  • Trzy preludia na fortepian (1955)
  • Partita [wersja I] na orkiestrę szkolną (1957)
  • Partita [wersja II] na małą orkiestrę symfoniczną (1957)
  • Sinfonietta na małą orkiestrę symfoniczną (1957)
  • Missa in honorem S. Vincenti na chór mieszany (głosy męskie i chłopięce) z towarzyszeniem instrumentów dętych drewnianych (lub organów) (1958)
  • Wzloty na sopran z fortepianem (1958)
  • Rozmowy na fortepian (1958)
  • Inwencje na fortepian (1959)
  • Kwartet smyczkowy nr 2 (1960)
  • Mruczanki Kubusia Puchatka (zeszyt I), 11 piosenek na głos dziecięcy z fortepianem (1961)
  • Mruczanki Kubusia Puchatka (zeszyt II), 11 piosenek na głos dziecięcy z fortepianem (1961)
  • Stravaganza na skrzypce, klarnet, altówkę, 2 wiolonczele i 2 tom-tomy (1966)
  • Kanon, łatwy utwór na fortepian (1967)
  • Spotkania - Recontres, 5 utworów na organy (1968)
  • Wszystko, pieśń na chór mieszany a cappella (1968)
  • Pełnia, pieśń na chór mieszany a cappella (1969)
  • Dwugłosy fletowe, drobne utwory na 2 flety (1969)
  • Sobótka [wersja II] na chór młodzieżowy i szkolną orkiestrę symfoniczną (1975)
  • Sobótka [wersja III] na chór dziecięcy i zespół instrumentalny (1977)
  • Dwie piosenki kurpiowskie na chór dziecięcy i zespół szkolny (1977)
  • Piosenki ludowe na chór głosów równych i zespół instrumentalny (1978)

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Encyklopedia Powszechna PWN (1962-1969)