Maria Pierina de Micheli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Błogosławiona
Maria Piotra De Micheli
Giuseppina De Micheli
Mpierina.jpg
Portret Bł. Piotry
Signature of Maria Pierina De Micheli.jpg
Data urodzenia 11 września 1890
Mediolan
Data śmierci 26 lipca 1945
Centonara d'Artò
Kościół/
wyznanie
rzymskokatolicki
Data beatyfikacji 30 maja 2010
Bazylika Matki Bożej Większej, Rzym
przez Benedykta XVI
Wspomnienie 11 września
Szczególne miejsca kultu Instytut Ducha Świętego, Rzym

Maria Pierina de Micheli (ur. 11 września 1890 w Mediolanie, zm. 26 lipca 1945 w Centonara d'Artò) – włoska zakonnica, wizjonerka, błogosławiona Kościoła Katolickiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w bardzo religijnej rodzinie jako Giueppina Maria De Micheli (czyt. Mikeli). Była najmłodszą z całego rodzeństwa. Jej brat został księdzem, a trzy siostry wstąpiły do zakonów. Pomimo tego, w młodości przeżywała chwile buntu. Gdy miała dwa lata zmarł jej ojciec.

W wieku 11 lat doświadczyła pierwszego objawienia. W Wielki Piątek 1902 r. w swym kościele parafialnym usłyszała głos Chrystusa: "Czy nikt Mnie nie pocałuje z miłością, aby wynagrodzić za pocałunek Judasza?" Wówczas, niewiele z tego rozumiejąc, mała Józefina z czułością ucałowała krzyż.

W czasie obłóczyn jej siostry Marii (wstępującej do Zgromadzenia Urszulanek) w 1908 r. Józefina sama poczuła w sobie głos powołania. Jednak ustawicznie się temu głosowi sprzeciwiała, odmawiając nawet nowennę o utratę powołania. Kochała Boga, ale chciała pozostać wolna i niezależna. Ostatecznie jednak głos powołania zwyciężył.

Pod opieką Niepokalanej[edytuj | edytuj kod]

15 października 1913 roku wstąpiła do Zgromadzenia Córek od Niepokalanego Poczęcia z Buenos Aires w Mediolanie. Do zgromadzenia przyjęła ją sama założycielka Służebnica Boża Matka Eufrazja Jaconis. 16 maja 1914 przywdziała habit, obrawszy sobie imię zakonne Maria Pierina. Po upływie roku złożyła śluby zakonne.

W roku 1919 s. Pierina razem z kilkoma innymi siostrami udała się do Argentyny, kraju skąd pochodziła, zmarła trzy lata wcześniej, założycielka i gdzie powstało zgromadzenie. Tam, w domu macierzystym zgromadzenia w Buenos Aires, w 1921 r. złożyła śluby wieczyste. W listopadzie tego samego roku powróciła do Mediolanu, w swoje ojczyste strony. Tam też 12 kwietnia 1928 roku objęła urząd przełożonej domu. Po dwóch latach przełożona generalna mianowała Siostrę Pierinę delegatką ds. zewnętrznych, powierzając jej obowiązki administracyjne w prowincji włoskiej.

Rozwój zgromadzenia we Włoszech[edytuj | edytuj kod]

Jako delegatka przełożonej generalnej Siostra Pierina angażowała się w liczne dzieła na rzecz rozwoju Zgromadzenia. Rozmaite obowiązki nie przeszkadzały jej w kontemplacji Męki Chrystusa i adoracji Jego Najświętszego Oblicza. To właśnie z jej inicjatywy rozpoczęto budowę nowego domu zgromadzenia w Rzymie. We wrześniu 1939 r. Siostra Pierina została przełożoną nowopowstałej placówki – Instytutu Ducha Świętego. W roku następnym poznała Sługę Bożego o. Ildebrando Gregoriego, który stał się jej duchowym kierownikiem i spowiednikiem aż do jej śmierci. Sam później pod wpływem jej objawień założył Zgromadzenie Sióstr Benedyktynek od Wynagrodzenia Najświętszemu Obliczu Chrystusa Pana (CBSR) i aż do śmierci był krzewicielem kultu Najświętszego Oblicza i apostołem medalika objawionego Matce Pierinie.

Śmierć i procesy wyniesienia na ołtarze[edytuj | edytuj kod]

7 czerwca 1945 roku Matka Pierina opuściła Rzym i powróciła do Mediolanu. Zmarła 26 lipca 1945 roku koło Novary, w miejscowości Centonara d'Artò. Pozostawiła po sobie wiele modlitw (w tym modlitwy kontemplacyjne Najświętszego Oblicza) oraz dziennik, który obejmuje ostatnie lata jej życia (1940-45). Jej proces beatyfikacyjny rozpoczęty w 1962 roku niedługo później utknął w miejscu na wiele lat z powodu braku, wymaganego do beatyfikacji, cudu. 27 kwietnia 1970 r. ciało Służebnicy Bożej zostało przeniesione z cmentarza w Centonara d'Artò do kościoła parafialnego. 2 maja tego samego roku doczesne szczątki Matki Pieriny zostały przeniesione z owego kościoła do sarkofagu w Instytucie Świętego Oblicza w Centonarze.

Postulatorem w ostatnich latach (po śmierci w 1994 r. o. Germano Cerafogli) był Dr. Andrea Ambrosini, znany m.in. z prowadzenia spraw Johna Henry'ego Newmanna, papieża Jana XXII, Anny Catariny Emmerich czy polskiej błogosławionej Marii Luizy Merkert.

Wreszcie, w roku 2002 wydarzył się cud uzdrowienia za wstawiennictwem Czcigodnej Służebnicy Bożej, który 8 maja 2008 roku został przez niezależne gremium lekarzy uznany za naukowo niewytłumaczalny. 23 marca 2007 r. jej doczesne szczątki przeniesiono w uroczystym kondukcie do nowej krypty w Instytucie Ducha Świętego w Rzymie.

Maria Pierina De Micheli została ogłoszona błogosławioną przez papieża Benedykta XVI. Ceremonii beatyfikacyjnej, mającej miejsce 30 maja 2010 roku, przewodniczył arcybiskup Angelo Amato, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.

Objawienia[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie objawienia jakich doznała Matka Pierina zostały przez nią spisane w listach i Dzienniku, wydanym drukiem w roku 2007. (Z owych pozycji pochodzą przytoczone cytaty.)

Pierwsze, z szeregu objawień, miało miejsce w kaplicy zgromadzenia na początku Wielkiego Postu 1936 roku. Podczas nocnej modlitwy doświadczyła duchowych cierpień, podobnych do tych jakie Jezus przeżywał w Getsemani na krótko przed pojmaniem. W tym dniu ukazał się jej Jezus i powiedział: "Chcę, aby moje Oblicze, na którym odbijają się głębokie zranienia mojej duszy, ból i miłość mego Serca, było bardziej czczone. Ten, kto Mnie kontempluje, pociesza Mnie".

Kolejne objawienie miało miejsce w tym samym roku w Wielki Wtorek. Podczas wizji Matka Pierina usłyszała słowa: "Za każdym razem ten, kto kontempluje moją Twarz, wleje miłość w moje serce a za pośrednictwem mego oblicza uzyska zbawienie wielu dusz".

Najważniejsze, według niektórych, objawienie miało miejsce 31 maja 1938 roku. Jak zanotowała: Kiedy byłam na modlitwie przed tabernakulum, wydawało mi się, że widzę Matkę Bożą. Trzymała szkaplerz składający się z dwóch białych płatków, połączonych sznurkiem. Jeden płatek przedstawiał obraz Najświętszego Oblicza, drugi Hostię otoczoną promieniami. Matka Boża podeszła do mnie i powiedziała: "Posłuchaj mnie bardzo uważnie i przekaż wszystko, z dokładnością, spowiednikowi. Ten szkaplerz jest znakiem miłości i miłosierdzia, które Jezus pragnie dać światu w czasach zepsucia i nienawiści do Kościoła... Diabeł zakłada sieci, aby wyrwać wiarę z serc... Konieczne jest Boskie lekarstwo. Jest nim Najświętsze Oblicze Jezusa. Wszyscy ci, którzy będą nosili podobny szkaplerz i jeżeli to możliwe, w każdy wtorek nawiedzą Najświętszy Sakrament jako zadośćuczynienie za znieważanie Najświętszego Oblicz mojego Syna podczas Jego Męki oraz w Sakramencie Eucharystii:

  • zostaną umocnieni w wierze,
  • będą mieli odwagę otwarcie manifestować swoją wiarę,
  • otrzymają pomoc w niebezpieczeństwach duszy i ciał,
  • otrzymają pomoc w trudnościach duchowych,
  • w ich pogodnej śmierci będzie im towarzyszyło radosne spojrzenie mojego Boskiego Syna."

W późniejszych objawieniach, mających miejsce kilka dni później, Matka Boża poleciła jej wybicie medalika, którego awers i rewers będą takie same jak w objawionym szkaplerzu. Powiedziała, że może on być używany zamiast szkaplerza.

21 listopada 1938 r. Matka Pierina zanotowała słowa Chrystusa: "Widzisz jak cierpię? A wciąż tak niewielu rozumie... Jak wielka niewdzięczność ze strony tych, co mówią, że mnie kochają. Oddałem me Serce na dowód wielkiej miłości dla człowieka i daję me Oblicze jako dostrzegalny dowód mego umartwienia za grzechy ludzkości. Pragnę, by moje Oblicze było wielbione w święto Najświętszego Oblicza, święto poprzedzone nowenną, podczas której wszyscy wierni dokonają zadośćuczynienia, łącząc się ze Mną i uczestnicząc w Mym umartwieniu."

W polskim kalendarzu liturgicznym święto Najświętszego Oblicza jest obchodzone w piątek przed Środą Popielcową.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]