Maria Teresa Burbon (hrabina Chinchón)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maria Teresa Burbon y Vallabriga
María Teresa de Borbón y Vallabriga
Portret hrabiny Chinchónpędzla Francisca Goi, 1800
Portret hrabiny Chinchón
pędzla Francisca Goi, 1800
Data i miejsce urodzenia 20 listopada 1780
Velada
Data i miejsce śmierci 24 listopada 1828
Paryż
Odznaczenia
Dama Orderu Królowej Marii Luizy (Hiszpania)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Maria Teresa Josefa Burbon y Vallabriga, XV hrabina Chinchón i I markiza de Boadilla del Monte, dama Królewskiego Orderu Królowej Marii Ludwiki - hiszpańska arystokratka należąca do rodziny królewskiej z dynastii Burobnów, żona Manuela Godoya.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Portret Marii Teresy Burbon y Vallabriga pędzla Francisca Goyi, 1783

Maria Teresa była drugą córką infanta Ludwika Antonia Burbona i aragońskiej hrabianki doñi Marii Teresy de Vallabriga y Rozas. Urodziła się w pałacu książąt Altamira w Velada w prowincji Toledo, mimo, że jej rodzina na stałe mieszkała w Arenas de San Pedro. Matka Marii Teresy wybrała inne miejsce na poród, gdyż w swoim domu straciła syna tuż po narodzinach.

Została ochrzcona w kościele parafialnym w Velada. Jako pierwsze zapisano nazwisko matki - Vallabriga, gdyż jej rodzina utraciła prawo do używania nazwiska Burbon w wyniku morganatycznego małżeństwa jej ojca. Matka Marii Teresy nie miała królewskiego rodowodu, a rodzina Ludwika Antoniego sprzeciwiała się małżeństwu (infant miał zostać duchownym). W konsekwencji Karol III odebrał bratu przywileje i wydalił go z dworu[1].

Maria Teresa spędziła pierwsze pięć lat życia w Arenas de San Pedro, gdzie została dwukrotnie sportretowana przez Francisca Goyę. W wieku 3 lat na obrazie Portret Marii Teresy Burbon y Vallabriga, oraz rok później razem z krewnymi na Portrecie rodziny infanta don Luisa. Goya ponownie sportretował hrabinę w 1800 roku, kiedy była już zamężna i spodziewała się pierwszego dziecka[2].

Po śmierci ojca w 1785 roku została wysłana razem z siostrą do klasztoru San Clemente w Toledo. Pozostała w klasztorze do 1797 roku, kiedy na tron wstąpił jej kuzyn Karol IV oraz jego małżonka Maria Ludwika Parmeńska. W tym samym roku królowa Maria Ludwika zaaranżowała jej małżeństwo ze swoim faworytem i pierwszym ministrem króla, Manuelem Godoyem.

Wprawdzie hrabina nie miała wpływu na wybór męża i musiała zaakceptować decyzję królowej, jednak to małżeństwo było dla niej bardzo korzystne. Związek z Godoyem pozwolił jej rodzinie odzyskać liczne przywileje utracone przez małżeństwo ojca z arystokratką bez królewskiego pochodzenia, takie jak używanie nazwiska i herbu Burbonów. Hrabina stała się pełnoprawnym członkiem rodziny królewskiej i najważniejszą damą w państwie po królowej Marii Ludwice[1][3]. Po rehabilitacji rodzinny i odzyskaniu tytułu infanta brat Marii Teresy został kardynałem Toledo. Jednocześnie zrzekł się tytułu hrabiego Chinchón, który przeszedł na Marię Teresę[4].

Hrabina nie była w swoim związku szczęśliwa, nie mogła znieść ubliżających jej licznych zdrad, z którymi mąż się nie ukrywał. Godoy, również zmuszony do małżeństwa przez królową, nie odnosił się do żony z szacunkiem. Hiszpański polityk i człowiek oświecenia Gaspar Melchor de Jovellanos dał wyraz swojemu zgorszeniu, kiedy zaproszony przez Godoya na kolację zobaczył go siedzącego przy stole z żoną po jednej stronie i wieloletnią kochanką Pepitą Tudó po drugiej[1].

Po upadku Godoya w 1808 roku została w Hiszpanii do końca wojny niepodległościowej, jednak po powrocie Ferdynanda VII do kraju i przywróceniu monarchii absolutnej wyjechała do Francji[1]. Zmarła w 1828 roku w Paryżu na raka macicy, którego zdiagnozowano kilka miesięcy wcześniej. Zaledwie kilka dni po jej śmierci Manuel Godoy poślubił swoją kochankę Pepitę Tudó.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Ferrán Aribau, Francesc Ruidera, Lluís Altafuya, Roberto Castillo, Xavier Costaneda: Goya: su tiempo, su vida, su obra. Madryt: LIBSA, 2006, s. 328. ISBN 84-662-1405-4.
  2. Robert Hughes: Goya. Artysta i jego czas. Warszawa: WAB, 2006, s. 117. ISBN 83-7414-248-0.
  3. Alfonso E. Pérez Sánchez: Goya. Warszawa: Składnica Księgarska, 2009, s. 96. ISBN 978-83-60334-71-3.
  4. Ignacio Martín Escribano: La Plaga de Los Borbones. Madryt: Editorial Visión Libros, 2008, s. 164-165. ISBN 84-9886-005-9.