Marian Żebrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marian Żebrowski
pułkownik
Data i miejsce urodzenia 28 grudnia 1896
Puławy
Data i miejsce śmierci 24 września 1992
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1918 do 1948
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Krzyż Wojenny 1914–1918 ze złotą gwiazdą (Francja)
Marian Żebrowski(drugi z lewej) podczas Przewrotu majowego.

Marian Włodzimierz Żebrowski (ur. 28 grudnia 1896 w Puławach, zm. 24 września 1992 w Warszawie) – pułkownik broni pancernych Wojska Polskiego i PSZ na Zachodzie.

W II Rzeczypospolitej[edytuj | edytuj kod]

Był synem Zdzisława i Anny z Prokopowiczów. Absolwent Gimnazjum Filologicznego w Lublinie. W listopadzie 1918 r. wstąpił do 7 Pułku Ułanów. W marcu 1920 r. odkomenderowany został na studia architektoniczne na Politechnice Warszawskiej. Ukończył kurs wojenny Szkoły Podchorążych. Od czerwca 1920 r. walczył na froncie litewsko-białoruskim. Do 1930 r. służył w 7 Pułku Ułanów Lubelskich. W 1930 r. został przeniesiony do 2 Szwadronu Samochodów Pancernych w Warszawie na stanowisko młodszego oficera (dowódcy plutonu). W latach 1930-1936 pełnił służbę w 1 Dywizjonie Samochodów Pancernych, a w latach 1936-1939 w Dowództwie Broni Pancernych M.S.Wojsk. na stanowisku kierownika Referatu Wyszkolenia. W 1937 roku został przeniesiony z korpusu oficerów kawalerii do korpusu oficerów broni pancernych z równoczesną zmianą nazwy posiadanego stopnia rotmistrza na kapitana.

W PSZ na Zachodzie[edytuj | edytuj kod]

Na front wyruszył jako dowódca Oddziałów Zaopatrywania 1 Dywizji Pancernej. Ciężko ranny w bitwie pod Falaise odesłany został do Anglii. Po rekonwalescencji, w maju 1945 r. został komendantem Szkoły Służby Zaopatrywania i Transportowej, a następnie szefem Służby Zaopatrywania i Transportowej I Korpusu Polskiego. W 1948 r. zwolniony został z Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia i przeniesiony do rezerwy. Pozostał na emigracji. Pełnił funkcję Prezesa Koła Żołnierzy dowództwa I Korpusu.

Wydawał zeszyty historyczne "Ułani Lubelscy". Był pierwszym redaktorem "Przeglądu Zrzeszenia Kół Pułkowych Kawalerii", a następnie "Przeglądu Kawalerii i Broni Pancernej".

Autor publikacji:

  • Księga dziejów: 7 Pułku Ułanów Lubelskich im. Generała Kazimierza Sosnkowskiego, współautorzy: Józef Smoleński, Józef Smoleński-Kolec,

Polish Cultural Foundation, 1969

  • Generał broni Kazimierz Sosnkowski: szef 7. Pułku Ułanów Lubelskich, Koło Żołnierzy 7. Pułku Ułanów Lubelskich, 1970
  • Zarys historii polskiej broni pancernej, 1918-1947, White Eagle Press Limited (T.U.), 1971
  • 4 Batalion Pancerny, White Eagle Press - Stanisław Janicki, 1980
  • Pluton trębaczy 7 Pułku Ułanów Lubelskich im. Gen. Kazimierza Sosnkowskiego: (na tle muzyki konnej Wojska Polskiego, poczynając od XVII wieku), Nakł. Koła Żołnierzy 7. Pułku Ułanów Lubelskich im. gen. K. Sosnkowskiego, 1981
  • Konie 7 Pułku Ułanów Lubelskich im. gen. Kazimierza Sosnkowskiego, Poets and Painters Press, 1987, ISBN 0948668962, 9780948668968

Stanowiska służbowe[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca plutonu
  • oficer ewidencyjny
  • adiutant szwadronu
  • zastępca dowódcy szwadronu ułanów (do 1930)
  • dowódcą plutonu samochodów pancernych
  • adiutant szwadronu
  • dowódca szwadronu samochodów pancernych (do 1936)
  • kierownik Referatu Wyszkolenia w Dowództwie Broni Pancernych M.S.Wojsk. - 1936 do 1939
  • szef sztabu 4 batalionu czołgów – 1939 (Francja)
  • dowódca szwadronu czołgów w 1 Dywizjonie Rozpoznawczym
  • p.o. dowódcy 67 Batalionu Czołgów - od l sierpnia 1941
  • zastępca dowódcy 67 batalionu
  • kwatermistrz 16 Brygady Pancernej - od stycznia 1942
  • dowódca Oddziałów Zaopatrywania 1 Dywizji Pancernej - od stycznia 1944
  • komendant Szkoły Służby Zaopatrywania i Transportowej - od maja 1945
  • szef Służby Zaopatrywania i Transportowej I Korpusu Polskiego - od listopada 1945

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Order Odrodzenia Polski
  • Krzyż Walecznych dwukrotnie
  • Srebrny Krzyż Zasługi
  • Medal Niepodległości
  • Krzyż Wojenny ze złotą gwiazdką (francuski)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Suchcitz, M. Wroński: Barwa Pułku 7 Pancernego- zarys monograficzny. Wydawnictwo Instytutu Tarnogórskiego. Tarnowskie Góry 2002
  • Marian Żebrowski - "Zarys historii polskiej broni pancernej 1918-1947". Zarząd Zrzeszenia Kół Oddz. Broni Pancernej. Londyn 1971