Marian Żebrowski

Marian Żebrowski
pułkownik
Data i miejsce urodzenia	28 grudnia 1896 Puławy
Data i miejsce śmierci	24 września 1992 Warszawa
Przebieg służby
Lata służby	od 1918 do 1948
Główne wojny i bitwy	wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa

Marian Włodzimierz Żebrowski (ur. 28 grudnia 1896 w Puławach, zm. 24 września 1992 w Warszawie) – pułkownik broni pancernych Wojska Polskiego i PSZ na Zachodzie.

W II Rzeczypospolitej

Był synem Zdzisława i Anny z Prokopowiczów. Absolwent Gimnazjum Filologicznego w Lublinie. W listopadzie 1918 r. wstąpił do 7 Pułku Ułanów. W marcu 1920 r. odkomenderowany został na studia architektoniczne na Politechnice Warszawskiej. Ukończył kurs wojenny Szkoły Podchorążych. Od czerwca 1920 r. walczył na froncie litewsko-białoruskim. Do 1930 r. służył w 7 Pułku Ułanów Lubelskich. W 1930 r. został przeniesiony do 2 Szwadronu Samochodów Pancernych w Warszawie na stanowisko młodszego oficera (dowódcy plutonu). W latach 1930-1936 pełnił służbę w 1 Dywizjonie Samochodów Pancernych, a w latach 1936-1939 w Dowództwie Broni Pancernych M.S.Wojsk. na stanowisku kierownika Referatu Wyszkolenia. W 1937 roku został przeniesiony z korpusu oficerów kawalerii do korpusu oficerów broni pancernych z równoczesną zmianą nazwy posiadanego stopnia rotmistrza na kapitana.

W PSZ na Zachodzie

Na front wyruszył jako dowódca Oddziałów Zaopatrywania 1 Dywizji Pancernej. Ciężko ranny w bitwie pod Falaise odesłany został do Anglii. Po rekonwalescencji, w maju 1945 r. został komendantem Szkoły Służby Zaopatrywania i Transportowej, a następnie szefem Służby Zaopatrywania i Transportowej I Korpusu Polskiego. W 1948 r. zwolniony został z Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia i przeniesiony do rezerwy. Pozostał na emigracji. Pełnił funkcję Prezesa Koła Żołnierzy dowództwa I Korpusu.

Wydawał zeszyty historyczne "Ułani Lubelscy". Był pierwszym redaktorem "Przeglądu Zrzeszenia Kół Pułkowych Kawalerii", a następnie "Przeglądu Kawalerii i Broni Pancernej".

Autor publikacji:

• "Zarys historii polskiej broni pancernej 1918-1947". Londyn 1971
• "4 Batalion Pancerny". Londyn 1980.
• "Konie 7 Pułku Ułanów Lubelskich. Londyn 1987,
• "Ułani Lubelscy". Londyn 1968.

Stanowiska służbowe

• dowódca plutonu
• oficer ewidencyjny
• adiutant szwadronu
• zastępca dowódcy szwadronu ułanów (do 1930)
• dowódcą plutonu samochodów pancernych
• adiutant szwadronu
• dowódca szwadronu samochodów pancernych (do 1936)
• kierownik Referatu Wyszkolenia w Dowództwie Broni Pancernych M.S.Wojsk. - 1936 do 1939
• szef sztabu 4 batalionu czołgów – 1939 (Francja)
• dowódca szwadronu czołgów w 1 Dywizjonie Rozpoznawczym
• p.o. dowódcy 67 Batalionu Czołgów - od l sierpnia 1941
• zastępca dowódcy 67 batalionu
• kwatermistrz 16 Brygady Pancernej - od stycznia 1942
• dowódca Oddziałów Zaopatrywania 1 Dywizji Pancernej - od stycznia 1944
• komendant Szkoły Służby Zaopatrywania i Transportowej - od maja 1945
• szef Służby Zaopatrywania i Transportowej I Korpusu Polskiego - od listopada 1945

Awanse

• podporucznik – 1 stycznia 1921
• porucznik - 1922
• rotmistrz – 22 lutego 1934 ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 i 7. lokatą w korpusie oficerów kawalerii
• major – 1944
• podpułkownik – 1964
• pułkownik – 1990

Odznaczenia

• Order Odrodzenia Polski
• Krzyż Walecznych dwukrotnie
• Srebrny Krzyż Zasługi
• Medal Niepodległości
• Croix de Guen'e ze złotą gwiazdką (francuski)

Bibliografia

• A. Suchcitz, M. Wroński: Barwa Pułku 7 Pancernego- zarys monograficzny. Wydawnictwo Instytutu Tarnogórskiego. Tarnowskie Góry 2002
• Marian Żebrowski - "Zarys historii polskiej broni pancernej 1918-1947". Zarząd Zrzeszenia Kół Oddz. Broni Pancernej. Londyn 1971