Marian Jasiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Marian Jasiński (ur. 25 listopada 1859 w Hajworonce, zm. po 1939) - tytularny generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Marian Jasiński urodził się 25 listopada 1859 roku w Hajworonce, w powiecie podhajeckim, w rodzinie Piotra i Anny z Łepków[1]. Ukończył ośmioklasowe gimnazjum, a w 1882 roku studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie[2]. Od 1 października 1879 roku pełnił służbę w cesarskiej i królewskiej Armii. Po ukończeniu kursu oficerskiego w 1907 oficer Sztabu Generalnego. Pełnił także służbę na stanowiskach liniowych.

W czasie I wojny światowej w Ministerstwie Wojny Austrii, m. in. w zespole redagującym regulaminy.

16 czerwca 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu pułkownika. Początkowo komendant Domu Inwalidów, potem komendant Korpusu Kadetów we Lwowie. 22 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika piechoty, w „grupie byłej armii austriacko-węgierskiej”. Pełnił wówczas służbę w Departamencie V Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[3]. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Oddziale III Naukowo-Szkolnym Sztabu Generalnego w Warszawie. Jego oddziałem macierzystym był wówczas 19 Pułk Piechoty Odsieczy Lwowa stacjonujący w garnizonie Lwów[4].

Z dniem 1 października 1921 roku został przeniesiony „w stały stan spoczynku z prawem noszenia munduru, w stopniu tytularnego generała podporucznika”[5]. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu tytularnego generała brygady[6]. Osiadł we Lwowie, gdzie mieszkał do 1939 roku[7][8][9][10]. Dalsze losy nieznane.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Piotr Stawecki, Słownik biograficzny ..., s. 150.
  2. P. Stawecki, op. cit., s. 150.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 29 maja 1920 roku, poz. 527.
  4. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 75, 668.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 13 sierpnia 1921 roku, poz. 1344.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 739.
  7. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1577.
  8. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1406.
  9. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 882.
  10. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 322.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych.
  • Roczniki oficerskie 1923, 1924 i 1928.
  • Rocznik oficerski rezerw 1934.
  • Henryk Piotr Kosk, Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny, tom 1 A-Ł, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1998, ISBN 83-87103-55-1.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6.