Marie Laurencin
 |
Ten artykuł od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Marie Laurencin (ur. 31 października 1883, zm. 8 czerwca 1956) była francuską malarką i graficzką.
W wieku 18 lat uczęszczała do szkoły w Sèvres, gdzie uczyła się rysunku na porcelanie. Następnie wróciła do Paryża i kontynuowała naukę rysunku w Akademii Humberta, gdzie poznała Georges'a Bracque'a. Laurencin należała do kręgu paryskiej awangardy malarskiej, która związana była z Bateau Lavoir na Montmartre; była pierwszą kobietą malującą techniką kubistyczną. W 1907 roku wzięła udział w Salonie niezależnych przedstawiając swe prace z pierwszego okresu. Znana była z tworzenia idealizowanych portretów kobiecych. W tym samym roku - 1907 - Pablo Picasso zaznajomił ją z poetą awangardowym Guillaumem Apollinaire'm, którego była wielką miłością i muzą (do 1912). Na początku Wielkiej Wojny poślubiła Niemca, barona Otto von Waëtjen, z którym schroniła się w Hiszpanii. Rozwiodła się z nim w 1920 roku i powróciła do Paryża. Odtąd wiodła życie kobiety niezależnej i wyzwolonej.
Guillaume Apollinaire mówił o niej:
- Ona jest wesoła, dobra, dowcipna, ma taki talent. Jest małym słoneczkiem. To ja w kobiecej postaci!
