Marilyn Manson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy muzyka. Zobacz też: Marilyn Manson (zespół muzyczny).
Marilyn Manson
Manson Eurockeenes.jpg
Marilyn Manson, 2007
Imię i nazwisko Brian Hugh Warner
Pseudonim Marilyn Manson
Data i miejsce urodzenia 5 stycznia 1969
Canton (Ohio)
Instrument gitara, perkusja, keyboard, fletnia pana
Gatunek metal alternatywny, hard rock, glam rock, industrial metal
Zawód wokalista, autor tekstów, producent muzyczny, malarz
Aktywność od 1989
Wytwórnia płytowa Nothing
Interscope
Zespół
Marilyn Manson
Mrs. Scabtree
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa

Marilyn Manson, właściwie Brian Hugh Warner (ur. 5 stycznia 1969 w Canton) – amerykański wokalista, lider zespołu Marilyn Manson, artysta-malarz[1].

Jest znany przede wszystkim z prowokujących tekstów, kontrowersyjnego wizerunku i zachowania. Uznany za skandalistę, był tematem wielu kontrowersji, szczególnie pod koniec lat 90. XX wieku[2]

W 2006 roku piosenkarz został sklasyfikowany na 44. miejscu listy 100 najlepszych wokalistów metalowych wszech czasów według Hit Parader[3]. Z kolei w 2009 roku został sklasyfikowany na 19. miejscu listy 50 najlepszych heavymetalowych frontmanów wszech czasów według Roadrunner Records[4]. W 2011 został sklasyfikowany na 30. miejscu listy 50 największych współcześnie gwiazd rocka według Kerrang.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w Canton w stanie Ohio jako syn Hugh Warnera i Barbary Wyer – katolika i parafianki Kościoła Episkopalnego. Według autobiografii artysty pt. Trudna droga z piekła, jest on pochodzenia polsko-niemieckiego ze strony ojca. Uczęszczał do katolickiej szkoły, której rygory całkowicie mu nie odpowiadały. Po ukończeniu nauki w liceum Glen Oak, jego rodzina przeprowadziła się do Fort Lauderdale na Florydzie.

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

Na studiach został dziennikarzem muzycznym dla lokalnego magazynu. W 1989 roku przyjął pseudonim Marilyn Manson (połączenie Marilyn Monroe i Charlesa Mansona) i założył zespół Marilyn Manson and the Spooky Kids, w skład którego weszli oprócz niego: Brian Tutunick (gitara basowa), Scott Putesky (gitara) oraz Perry Pandrea (keyboard). Zespół nie posiadał perkusisty, używał automatu perkusyjnego. Wkrótce nazwę zespołu skrócono do „Marilyn Manson”.

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 1999 roku miała miejsce tragiczna strzelanina w szkole w Columbine, w której dwóch kilkunastoletnich uczniów-morderców zastrzeliło kilkanaście przypadkowych osób, potem popełniając samobójstwo. Według relacji psychologów sądowych, do zbrodni zmotywowała ich w dużym stopniu twórczość Mansona, co spowodowało ostre ataki na zespół. Pewien czas po tragedii okazało się, że nastolatkowie wcale nie słuchali muzyki Marilyna Mansona, nie zmieniło to jednak stosunku publiki do artysty[5][6].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Dnia 3 grudnia 2005 roku, po prawie siedmiu latach znajomości, Manson wstąpił w związek małżeński z modelką i aktorką Ditą Von Teese, której był fanem przez wiele lat. Ceremonia odbyła się w Kilsheelan, w hrabstwie Tipperary w Irlandii – w zamku należącym do przyjaciela młodej pary, artysty Gottfrieda Helnweina, i wbrew zapowiedziom prasy, obeszła się bez kontrowersji. Całość utrzymana była w stylu wiktoriańskim, a ślubu udzielił przyjaciel muzyka, reżyser Alejandro Jodorowsky. Wśród gości weselnych znalazło się blisko sześćdziesiąt osób, wśród nich m.in. Lisa Marie Presley i Eric Szmanda.

30 grudnia 2006 roku Von Teese złożyła wniosek o rozwód, ze względu na „niemożliwe do poprawy różnice” dzielące ją i Mansona[7]. Do rozpadu małżeństwa doszło prawie rok później, 27 grudnia 2007 roku w Los Angeles Superior Court[8].

Manson poprzednio był zaręczony z aktorką Rose McGowan. Spotykał się z Traci Lords, Jenną Jameson i Melissą Romero. Relacja o romansie z tą ostatnią została opisana w autobiografii muzyka.

Artysta jest honorowym kapłanem Kościoła Szatana, największej organizacji satanistycznej na świecie. Nie praktykuje jednak, ani nie pełni swej funkcji, uznając przyznane mu stanowisko za oznakę szacunku ze strony założyciela Antona Szandora LaVeya.

Pod koniec 2008 roku rozstał się z aktorką Evan Rachel Wood, z którą był związany od października roku 2006. Evan zagrała w teledysku jego grupy do utworu Heart-Shaped Glasses (When the Heart Guides the Hand). W styczniu 2010 roku para ogłosiła swoje zaręczyny, które jednak zostały odwołane kilka miesięcy później[9].

Film[edytuj | edytuj kod]

Manson ma również swój wkład w tworzenie ścieżek dźwiękowych do filmów. Utwory jego i jego zespołu ilustrowały takie projekty jak: Zagubiona autostrada, Matrix, Z piekła rodem, To nie jest kolejna komedia dla kretynów czy Księga Cieni: Blair Witch 2, artysta jest także autorem podkładu muzycznego do thrillera sci-fi Resident Evil. Jego cover piosenki Sweet dreams (oryg. Eurythmics) występuje również w filmie: Dom na przeklętym wzgórzu czy też w Gamerze. W 2002 roku brał udział w tworzeniu soundtracku do horroru Królowa Potępionych. Trzy lata później jeden z utworów Mansona, Irresponsible Hate Anthem, znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu Piła II. Manson przygotował również cover piosenki This is Halloween (oryg. Danny Elfman), jako dodatek do ścieżki dźwiękowej z filmu Miasteczko Halloween w reżyserii Henry’ego Selicka.

Związek Mansona z filmem to również aktorstwo i reżyseria. Pierwszy raz pojawił się epizodycznie w 1997 roku w Zagubionej autostradzie Davida Lyncha, grając aktora filmów pornograficznych. Rok później zagrał kolejny epizod w filmie Cukiereczek. Pojawił się też w krótkometrażowym filmie The Hire: Beat the Devil, u boku Gary’ego Oldmana i Jamesa Browna. W 2003 roku zagrał trzecioplanową postać w filmie Party Monster, zaraz po tym pojawił się w filmie Asi Argento The Heart is Deceitful Above All Things. Na 2005 rok planował rolę w filmie Living Neon Dreams. Natomiast jednym z jego najważniejszych występów był gościnny udział w filmie Michaela Moore’a Zabawy z bronią.

Manson wyreżyserował własny film pt. Doppelherz, który był dołączany jako dodatek do albumu The Golden Age of Grotesque. Jest także współreżyserem teledysków własnej grupy. Realizuje swój pełnometrażowy debiut reżyserski; jego film Phantasmagoria: The Visions of Lewis Carroll to horror psychologiczny, który ma opowiadać o życiu pisarza Lewisa Carrolla. Producent zadecydował o zerwaniu prac nad filmem po zaprezentowaniu przez Mansona trailera filmu.

W roku 2013 wystąpił w dwóch odcinkach sezonu 6 serialu Californication, jako on sam, gwiazda muzyki Marilyn Manson.

Gry[edytuj | edytuj kod]

Utwór Mansona „Rock is Dead” pojawił się w grze Midnight Club 3: DUB Edition (PSP, PS2, Xbox)[potrzebne źródło]. Inna piosenka artysty, „This is the New Shit” wzięła udział w kampanii reklamowej gry Dragon Age: Początek. „Use Your Fist And Not Your Mouth” znalazł się w ścieżce dźwiękowej Cold Fear. Tainted Love w jego interpretacji został użyty w trailerze gry Need for Speed: Hot Pursuit z 2010 roku. Z kolei piosenka Arma-goddamn-motherf*cking-geddon została umieszczona jako jeden z utworów w radiu Blood 66.6 w grze Saint's Row: The Third. Utwór „The Beautiful People” ukazał się w grze WWE SmacDown! South Your Mouth (PS2)

Malarstwo[edytuj | edytuj kod]

Manson maluje również akwarele. Pierwsza wystawa jego prac, zatytułowana The Golden Age of Grotesque, odbyła się w dniach 13-14 września 2002 roku w Los Angeles. Następne trzy wystawy odbyły się w kwietniu 2003 roku, w ramach pokazów artystycznych Grotesque Burlesque w Berlinie, Paryżu i Londynie. We wrześniu 2004 roku, w Paryżu i w Berlinie, odbyły się dwie kolejne wystawy, zatytułowane Trismegistus. Wiele z jego obrazów zostało sprzedanych za znaczne sumy, a ich nabywcami zostali między innymi Jack Osbourne, Dave Navarro, Andy Dick.

W 2002 Manson zaprzyjaźnił się z austriackim artystą Gottfriedem Helnweinem, co zaowocowało współpracą przy serii zdjęć i dekoracji scenicznej dla albumu The Golden Age of Grotesque i trasy Grotesque Burlesque.

W lipcu 2010 w Wiedniu w Kunsthalle zaprezentowano wystawę 20 obrazów Mansona pod tytułem „Genealogies of Pain”[1].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Zobacz więcej w artykule Marilyn Manson (zespół muzyczny), w sekcji Dyskografia.

Albumy[edytuj | edytuj kod]

Gościnnie[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Trudna droga z piekła (The Long Hard Road out of Hell): 1998, Plexus Publishing; wydanie polskie ukazało się nakładem wydawnictwa KAGRA

Przypisy

  1. 1,0 1,1 muzyka.onet.pl: Koniec z szokowaniem (pol.). [dostęp 2010-07-31].
  2. Gdzie pójdzie Manson. Fragment artykułu w „Gazecie Wyborczej”. Katowice nr 269, 20 listopada 2000. [Dostęp 18 kwietnia 2009].
  3. Hit Parader’s Top 100 Metal Vocalists of All Time (ang.). www.hearya.com. [dostęp 2010-06-16].
  4. THE 50 GREATEST METAL FRONT-MEN OF ALL TIME! (ang.). www.roadrunnerrecords.com. [dostęp 2011-12-08].
  5. Columbine: Czyja to wina? artykuł w „Rolling Stone” 24 czerwca 1999. (ang.) [Dostęp 17 kwietnia 2009].
  6. Lekcja zabijania artykuł w „Przekroju” nr 40/2008. [Dostęp 17 kwietnia 2009].
  7. „Rock star Manson set to divorce”. BBC News. 2007-01-06. (ang.) [dostęp 2009-03-27].
  8. „Manson-Von Teese marriage ended”. United Press International. 2007-12-28. (ang.) [dostęp 2009-03-27].
  9. mtv.com: Marilyn Manson And Evan Rachel Wood Call Off Engagement (ang.). [dostęp 2011-02-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Chuck Weiner, Marilyn Manson „Talking”. Omnibus Press (2004)
  • Gavin Baddeley, Dissecting Marilyn Manson. Plexus Publishing (UK) (lipiec 2002) – w Polsce wydane jako „Marilyn Manson – Dysekcja”, nakładem wydawnictwa KAGRA
  • Kurt Reighley, Marilyn Manson. St. Martin’s Griffin (1998)
  • Kalen Rogers, Marilyn Manson: The Unauthorized Biography. Omnibus Press (1997)
  • Doug Small, The Story of Marilyn Manson. Omnibus Press (1996)
  • Chuck Weiner, Marilyn Manson: In His Own Words. Omnibus Press (2000)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]