Mariusz Lewandowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
To jest dobry artykuł
Mariusz Lewandowski
Мариуш Левандовски.jpg
Imię i nazwisko Mariusz Lewandowski
Data i miejsce
urodzenia		 18 maja 1979
Legnica, Polska
Pseudonim "Lewy"
Pozycja obrońca/pomocnik
Wzrost 185 cm
Masa ciała 84 kg
Informacje klubowe
Obecny klub PFK Sewastopol
Numer 17
Kariera seniorska1
Lata Klub M (G)
1996–1999
2000–2001
2001–2010
2010–		 Zagłębie Lubin
Dyskobolia
Szachtar Donieck
PFK Sewastopol		 36 (0)
40 (2)
174 (21)
25 (6)
Reprezentacja narodowa2
Lata Reprezentacja
2000–2001
2002–2009		  Polska U-21
 Polska		 18 (2)
64 (6)
1 Mecze i gole w lidze aktualne na 21 maja 2011.
2 Mecze i gole w reprezentacji aktualne na 14 października 2009.
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Mariusz Lewandowski (ur. 18 maja 1979 w Legnicy) – polski piłkarz grający na pozycji środkowego obrońcy lub defensywnego pomocnika. Obecnie występuje w ukraińskim zespole PFK Sewastopol. Jest wychowankiem Zagłębia Lubin, w barwach którego debiutował w polskiej ekstraklasie i grał w nim w latach 1996–1999. W 2000 roku odszedł do Groclinu Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski, a w 2001 roku przeszedł do Szachtara. W 2010 roku został zawodnikiem PFK Sewastopol. Najlepszy Piłkarz Roku 2009 w plebiscycie Tygodnika Piłka Nożna[1].

20 lutego 2002 roku Lewandowski zadebiutował w reprezentacji Polski w wygranym 2:1 towarzyskim spotkaniu z Wyspami Owczymi. W 2006 roku został powołany przez selekcjonera Pawła Janasa do kadry na Mistrzostwa Świata w Niemczech, na których rozegrał dwa spotkania. Z kolei w 2008 roku wystąpił z reprezentacją prowadzoną przez Leo Beenhakkera na Euro 2008, na którym zagrał we wszystkich trzech grupowych meczach Polaków. Jest członkiem Klubu Wybitnego Reprezentanta[2].

Największe sukcesy w karierze Lewandowski osiągał jako gracz Szachtara Donieck. W latach 2002, 2005, 2006, 2008 i 2010 zostawał z nim mistrzem Ukrainy. Trzykrotnie zdobywał Puchar Ukrainy w latach 2002, 2004 i 2008, a dwukrotnie Superpuchar Ukrainy w latach 2005 i 2008. 20 maja 2009 roku wystąpił w finale Pucharu UEFA rozegranym na stadionie Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu w Stambule. Szachtar wygrał wówczas 2:1 po dogrywce z Werderem Brema, a Lewandowski został czwartym Polakiem, który zdobył Puchar UEFA. Został wybrany do jedenastki wszech czasów Szachtara w głosowaniu kibiców[3].

Lewandowski na boisku jest głównie odpowiedzialny za odbiór piłki, gdy rywale próbują rozpocząć atak. Jest graczem prawonożnym i posiada silny strzał z dystansu. Potrafi przytrzymać i rozegrać piłkę, a jego warunki fizyczne (185 cm wzrostu), sprawiają, że dobrze gra w powietrzu[4][5][6].

Spis treści

[edytuj] Kariera klubowa

[edytuj] Zagłębie Lubin

W wieku 9 lat rozpoczął treningi w klubie Zagłębie Lubin, a następnie trenował w młodzieżowej drużynie, którą prowadził jego ojciec[4]. W wieku 18 lat awansował do kadry pierwszego zespołu, grającego w ekstraklasie i prowadzonego przez trenera Mirosława Dragana[7]. 15 marca 1997 roku zadebiutował w ekstraklasie w przegranym 0:1 meczu z Legią Warszawa, gdy w 46. minucie zmienił Pawła Piotrowskiego[8]. Mecz z Legią był jedynym dla Lewandowskiego w sezonie 1996/1997. Z czasem kierownictwo klubu chciało wypożyczyć go do Chrobrego Głogów lub Miedzi Legnica, jednak na transfer nie zgodził się ojciec zawodnika[4].

W sezonie 1997/1998 Lewandowski rozegrał 11 spotkań w polskiej lidze, głównie jako dubler Piotra Przerywacza i Radosława Kałużnego[9]. W kolejnym sezonie zagrał w 21 ligowych spotkaniach[10], a rundę jesienną sezonu 1999/2000 także rozpoczął w Zagłębiu. Rozegrał 3 spotkania, a w październikowym pojedynku z Polonią Warszawa (1:1) strzelił samobójczą bramkę[11]. Ogółem przez 3,5 roku gry w Zagłębiu rozegrał 36 spotkań w polskiej lidze.

[edytuj] Dyskobolia

W przerwie zimowej sezonu 1999/2000 Lewandowski przeszedł do Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski, którego trenerem był wówczas Janusz Białek. 5 marca 2000 Lewandowski zadebiutował w barwach Dyskobolii w przegranym 0:1 wyjazdowym meczu z Pogonią Szczecin[11]. 10 dni później otrzymał swoją pierwszą czerwoną kartkę w polskiej lidze, w meczu z Polonią Warszawa (0:1)[11]. Przez rundę wiosenną Białek wystawiał Lewandowskiego w pierwszym składzie Dyskobolii, a piłkarz występował na środku obrony w parze z Igorem Koziołem. W tamtym sezonie rozegrał 14 spotkań dla klubu z Grodziska Wielkopolskiego.

W sezonie 2000/2001 Lewandowski również był podstawowym zawodnikiem Dyskobolii i także grał w obronie z Koziołem. 11 listopada 2000 zdobył swojego pierwszego gola w ekstraklasie (z rzutu karnego), w zremisowanym 1:1 meczu ze Śląskiem Wrocław[12]. W 27. kolejce ligowej w meczu ze Stomilem Olsztyn (1:0) strzelił drugiego gola podczas rozgrywek 2000/2001[12], a łącznie w sezonie rozegrał 26 spotkań (wszystkie w pełnym wymiarze czasowym).

[edytuj] Szachtar Donieck

Latem 2000 roku Lewandowski przebywał na wakacjach w Międzyzdrojach, gdy jego menedżer, Włodzimierz Lubański, zadzwonił w celu ustalenia transferu do ukraińskiego Szachtara Donieck[4]. Z czasem Lewandowski podpisał kontrakt z tym klubem stając się pierwszym polskim piłkarzem w historii ligi ukraińskiej[6]. Otrzymał koszulkę z numerem 18. W zespole Szachtara, prowadzonym przez trenera Wiktora Prokopenkę, zadebiutował 20 lipca 2001 w wygranym 1:0 domowym spotkaniu z Polihraftechniką Oleksandria[13][14]. Swojego pierwszego gola na Ukrainie Polak zdobył 12 maja 2002 w wygranym 2:0 meczu z Metałurhiem Mariupol[14]. W Szachtarze rozegrał 11 spotkań w sezonie 2001/2002 i głównie był rezerwowym. W przerwie zimowej do Lewandowskiego dołączył rodak i partner z Dyskobolii z sezonu 2000/2001, Wojciech Kowalewski, bramkarz Legii Warszawa[15]. Obaj zostali mistrzami Ukrainy (był to pierwszy tytuł mistrzowski w historii Szachtara), a także zdobyli Puchar Ukrainy (w wygranym 3:2 finale z Dynamem Kijów Lewandowski rozegrał 120 minut)[14].

Jesienią 2002 roku Lewandowski zadebiutował w europejskich pucharach. Jako rezerwowy wystąpił w dwóch meczach eliminacji do Ligi Mistrzów z Club Brugge (1:1, 1:1 k. 1:4)[13]. W lidze był jednak podstawowym zawodnikiem rozgrywając 24 mecze i zdobywając 4 gole: z Tawriją Symferopol (5:2), z Obołoniem Kijów (1:0), ponownie z Tawriją (3:3) i Arsenałem Kijów (3:0)[16]. Został wicemistrzem kraju i znów wystąpił w finale krajowego pucharu, tym razem przegranym 1:2 z Dynamem Kijów.

W sezonie 2003/2004 mistrzostwo Ukrainy drugi raz z rzędu zdobyło kijowskie Dynamo, a Szachtar z Lewandowskim w składzie ponownie był drugi w lidze[17]. Lewandowski wystąpił w 27 spotkaniach strzelając 5 bramek w Wyszczej Lidze: z Worskłą Połtawa (4:0), Wołynią Łuck (3:1), derbach Doniecka z Metałurhiem (2:0), Dynamem Kijów (2:4) i Zirką Kirowohrad (3:0)[17]. 30 maja 2004 zdobył z Szachtarem swój drugi Puchar Ukrainy (wystąpił w wygranym 2:0 finale z Dniprem Dniepropetrowsk)[17]. 10 lipca 2004 w Odessie Szachtar z Lewandowskim w składzie wystąpił w Superpucharze Ukrainy z Dynamem. Polak zdobył gola, w serii rzutów karnych wykorzystał swoją "jedenastkę", jednak Szachtar uległ w niej 5:6[17].

Jesienią 2004 roku Lewandowski awansował z Szachtarem do fazy grupowej Ligi Mistrzów, a następnie wystąpił także w Pucharze UEFA. W rozgrywkach ligowych Szachtar odzyskał mistrzostwo kraju po trzech latach, a Lewandowski zdobył dwie bramki: z Dynamem (2:0) oraz z Arsenałem Kijów (1:1). 29 maja 2005 polski gracz wystąpił przez 90 minut finału Pucharu Ukrainy z Dynamem. Szachtar przegrał 0:1, a Lewandowski nie strzelił rzutu karnego - jego strzał obronił bramkarz Dynama, Ołeksandr Szowkowski[18].

W sezonie 2005/2006 Lewandowski strzelił 1 bramkę w lidze, z Tawriją Symferopol (1:1). Na koniec sezonu Szachtar i Dynamo miały na koncie po 75 punktów i do rozstrzygnięcia mistrzostwa potrzebny był dodatkowy mecz[18]. W nim Szachtar wygrał 2:1 (91 minut Lewandowskiego) i został mistrzem kraju[18]. W sezonie 2006/2007 Lewandowski nie zdobył z Szachtarem żadnego trofeum. Został wicemistrzem kraju i wystąpił w przegranym 1:2 finale ukraińskiego pucharu z Dynamem. Strzelił 4 gole w lidze: z Tawriją (3:0), z Karpatami Lwów (4:1), Tawriją (3:1) i z Dynamem (2:2)[19].

W sezonie 2007/2008 Lewandowski nie zawsze występował w podstawowym składzie i w lidze ukraińskiej rozegrał 18 spotkań. Zdobył w nich jedną bramkę, w zwycięskim meczu 3:0 z Naftowykiem-Ukrnafta Ochtyrka[20]. Szachtar czwarty raz w swojej historii został mistrzem kraju, a następnie zdobywał kolejno Puchar Ukrainy (Polak nie wystąpił w wygranym 2:0 finale z Dynamem Kijów) i Superpuchar Ukrainy[20]. Latem 2008 kupnem Lewandowskiego były zainteresowane Celtic F.C., Everton F.C., Fulham F.C. i FC Nantes, jednak zawodnik zdecydował się pozostać w Szachtarze, głównie ze względu na możliwość występów w Lidze Mistrzów[21]. W sezonie 2008/2009 Lewandowski z Szachtarem zajął 2. miejsce w lidze[22]. W maju dotarł z drużyną do półfinału ostatniej w historii edycji Pucharu UEFA. W 1/2 piłkarze z Doniecka zmierzyli się z Dynamem Kijów i po pierwszym spotkaniu, zremisowanym 1:1, kibice Dynama zaatakowali kamieniami autobus z piłkarzami Szachtara. Jeden z kamieni trafił w szybę na wysokości siedzenia Lewandowskiego, jednak Polak nie odniósł żadnych obrażeń[23]. 20 maja 2009 roku Lewandowski zagrał w pierwszym składzie w finale Pucharu UEFA z Werderem Brema. Wystąpił przez pełne 120 minut, a Szachtar wygrał 2:1 po dogrywce. Zawodnik stał się tym samym czwartym polskim piłkarzem po Andrzeju Buncolu, Tomaszu Rząsie i Euzebiuszu Smolarku, który sięgnął po to trofeum[24]. Za triumf w Pucharze UEFA Lewandowski otrzymał od prezesa Szachtara Rinata Achmetowa premię w wysokości 400 tysięcy euro[25].

[edytuj] PFK Sewastopol

27 lipca 2010 roku Lewandowski podpisał trzyletni kontrakt z klubem PFK Sewastopol[26][27].

[edytuj] Statystyki

Stan na 21 maja 2011.

Klub Sezon Liga Puchary krajowe Puchary europejskie Łącznie
Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole
Zagłębie Lubin 1996/1997 1 0 0 0 0 0 1 0
1997/1998 11 0 0 0 – 11 0
1998/1999 21 0 1 0 – 22 0
1999/2000 3 0 1 0 – 4 0
Łącznie 36 0 2 0 0 0 38 0
Dyskobolia 1999/2000 14 0 0 0 – 14 0
2000/2001 26 2 2 0 – 28 0
2001/2002 – – 2 0 2 0
Łącznie 40 2 2 0 2 0 44 2
Szachtar Donieck 2001/2002 11 1 5 1 2 0 18 2
2002/2003 24 4 6 1 4 1 34 6
2003/2004 27 5 6 1 6 1 39 7
2004/2005 25 2 8 2 12 0 45 4
2005/2006 21 1 3 0 8 0 32 1
2006/2007 18 4 4 0 7 0 29 4
2007/2008 18 1 2 1 9 0 29 2
2008/2009 16 1 3 1 10 0 29 2
2009/2010 14 2 1 0 4 0 19 2
Łącznie 174 21 39 7 62 2 275 30
PFK Sewastopol 2010/2011 25 6 -- -- -- -- 25 6
Łącznie 25 6 0 0 0 0 25 6
Łącznie[10][13][28] 259 27 39 6 60 2 358 35

[edytuj] Kariera reprezentacyjna

W latach 2000–2001 Lewandowski był członkiem kadry młodzieżowej reprezentacji Polski U-21, w której rozegrał 18 meczów i zdobył 2 gole[29]. W dorosłej reprezentacji Polski zadebiutował za kadencji selekcjonera Jerzego Engela, 10 lutego 2002 roku w wygranym 2:1 towarzyskim spotkaniu z Wyspami Owczymi rozegranym na Cyprze[30]. Był to jego jedyny mecz w kadrze Engela i do reprezentacji wrócił po Mistrzostwach Świata 2002, gdy selekcjonerem został Zbigniew Boniek. Wystąpił w pięciu meczach eliminacji do Euro 2004, w tym w trzech, gdy reprezentację prowadził już Paweł Janas[30]. Pierwszego gola w kadrze narodowej zdobył 16 listopada 2005 roku w zwycięskim 3:1 towarzyskim spotkaniu z reprezentacją Estonii, rozegranym w Ostrowcu Świętokrzyskim[30]

[edytuj] MŚ 2006

W latach 2004–2005 Lewandowski uczestniczył z reprezentacją Polski w eliminacjach do Mistrzostw Świata w Niemczech. Wystąpił w dwóch pierwszych spotkaniach z Irlandią Północną (3:0)[31] i Anglią (1:2)[32] tworząc parę środkowych pomocników z Sebastianem Milą. W kolejnych meczach eliminacyjnych został jednak zastąpiony w pierwszym składzie przez Radosława Sobolewskiego[33]. Do końca kwalifikacji Lewandowski wystąpił jeszcze tylko w jednym spotkaniu, przegranym w Manchesterze 1:2 z Anglią[34].

15 maja 2006 roku Lewandowski został powołany przez trenera Janasa do 23-osobowej kadry na mundial w Niemczech[35]. Nie wystąpił w pierwszym meczu tego turnieju z Ekwadorem[36], ale zagrał we dwóch kolejnych grupowych spotkaniach "biało-czerwonych": z Niemcami (0:1)[37] oraz z Kostaryką (2:1)[38]. Reprezentacja Polski zajęła 3. miejsce w swojej grupie i odpadła z mistrzostw świata.

[edytuj] Euro 2008

Po mundialu w Niemczech selekcjonerem reprezentacji Polski został Leo Beenhakker. Od czasu meczu z Serbią (1:1) w eliminacjach do Euro 2008 Lewandowski stał się podstawowym zawodnikiem drużyny narodowej[30]. W meczu kwalifikacyjnym z Kazachstanem (1:0) w Ałma-Acie został zmieniony w 30. minucie przez Przemysława Kaźmierczaka. Manifestując wściekłość spowodowaną przedwczesną zmianą nie podał ręki Kaźmierczakowi i zamiast na ławkę rezerwowych udał się do szatni[4]. Po meczu Lewandowski przeprosił za swoje zachowanie:

Quote-alpha.png
Bardzo przepraszam wszystkich kibiców, zawodników i trenerów, że nie podałem ręki schodząc z boiska i poszedłem prosto do szatni. Byłem bardzo zdenerwowany, że musiałem zejść. Z trenerem na pewno to sobie wyjaśnimy. Wygraliśmy, mamy trzy punkty i na pewno cała ta sytuacja schodzi na dalszy plan[39]

Pomimo tego incydentu Lewandowski wystąpił w kolejnym meczu kwalifikacji z Portugalią (2:1), a także w kolejnych spotkaniach eliminacyjnych. Polska po raz pierwszy w historii awansowała do mistrzostw Europy, a dorobek Lewandowskiego w eliminacjach do Euro 2008 to 12 meczów i 1 gol, zdobyty w rewanżowym meczu z Portugalią (2:2) w Lizbonie[30].

28 maja 2008 roku trener Beenhakker ogłosił kadrę Polski na Mistrzostwa Europy w Austrii i Szwajcarii, w której znalazł się Mariusz Lewandowski[40]. Na mistrzostwach piłkarz był podstawowym zawodnikiem polskiej reprezentacji. Rozegrał 3 mecze: z Niemcami (0:2), z Austrią (1:1) i z Chorwacją (0:1), w tym dwa pierwsze w pełnym wymiarze czasowym. Na turnieju tym Lewandowski występował w środku pomocy wraz z Dariuszem Dudką[41]. Polska w grupie B zajęła ostatnie miejsce i odpadła z Euro 2008.

[edytuj] Walka o MŚ 2010

Lewandowski był podstawowym zawodnikiem kadry walczącej o awans do Mistrzostw Świata w RPA. W meczu z San Marino (10:0) strzelił swojego piątego gola w kadrze narodowej[30]. Pod koniec maja 2009 zrezygnował z udziału w sparingach reprezentacji w Republice Południowej Afryki z tamtejszą reprezentacją i z Irakiem, tłumacząc swoją decyzję powodami osobistymi i popadając tym samym w konflikt z selekcjonerem Leo Beenhakkerem[42]. Po utracie szans na awans z grupy w przedostatnim meczu grupowym z Czechami, Lewandowski wypowiedział się o zbliżającym się spotkaniu ze Słowacją :

Quote-alpha.png
Jeśli chcą, byśmy zagrali z jeszcze większym charakterem, niż zamierzamy, niech dzwonią do naszej federacji i złożą jakąś ofertę. Może to będzie dodatkowy bodziec dla młodych piłkarzy?[43]

[edytuj] Mecze i gole w reprezentacji

Wykaz meczów i goli Mariusza Lewandowskiego w reprezentacji Polski[30] (stan na październik 2009):

[edytuj] Sukcesy

[edytuj] Sukcesy klubowe

[edytuj] Sukcesy reprezentacyjne

[edytuj] Odznaczenia i wyróżnienia

[edytuj] Życie prywatne

Mariusz Lewandowski jest synem Ireny i Michała; ma siostrę Barbarę. W 2002 roku wziął ślub z Martą, z domu Nocoń, którą poznał w aquaparku w Polkowicach, gdzie zawodnicy Groclinu przebywali na odnowach biologicznych. Z Martą ma dwóch synów: Jakuba (ur. 2005) i Natana (ur. 2008)[4].

Lewandowski ukończył szkołę zawodową jako mechanik samochodowy. Próbował także sił w liceum handlowym, jednak nie zdołał pogodzić edukacji z futbolem[4].

Przypisy

  1. ↑ Za portalem rp.pl, 13 XII 2009: Informacja o tytule Piłkarza Roku 2009
  2. ↑ Mariusz Lewandowski w Klubie Wybitnego Reprezentanta. Gazeta Wyborcza. [dostęp 13 sierpnia 2009].
  3. ↑ Mariusz Lewandowski. Drogi na Euro. [dostęp 23 maja 2009].
  4. ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 Mariusz Lewandowski: górnik od czarnej roboty. Gazeta Wyborcza. [dostęp 23 maja 2009].
  5. ↑ Wygrajmy wreszcie! Wytypuj bohatera meczu Polska - Niemcy. tvn24. [dostęp 23 maja 2009].
  6. ↑ 6,0 6,1 Mariusz Lewandowski (ang.). Euro 2008. [dostęp 23 maja 2009].
  7. ↑ Zagłębie Lubin - 1996/97 (runda wiosenna). 90minut.pl. [dostęp 23 maja 2009].
  8. ↑ Sezon 1996/97. 90minut.pl. [dostęp 23 maja 2009].
  9. ↑ Zagłębie Lubin - 1997/98 - bilans pełny. 90minut.pl. [dostęp 23 maja 2009].
  10. ↑ 10,0 10,1 Mariusz Lewandowski - kariera. 90minut.pl. [dostęp 23 maja 2009].
  11. ↑ 11,0 11,1 11,2 Sezon 1999/00. 90minut.pl. [dostęp 23 maja 2009].
  12. ↑ 12,0 12,1 Sezon 2000/01. 90minut.pl. [dostęp 23 maja 2009].
  13. ↑ 13,0 13,1 13,2 МАРИУШ ЛЕВАНДОВСКИ (ukr.). Football Magazine. [dostęp 23 maja 2009].
  14. ↑ 14,0 14,1 14,2 Ukraine 2001/02 (ang.). rsssf.com. [dostęp 23 maja 2009].
  15. ↑ Kowalewski, Wojciech (ang.). National Football Teams. [dostęp 23 maja 2009].
  16. ↑ Ukraine 2002/03 (ang.). rsssf.com. [dostęp 23 maja 2009].
  17. ↑ 17,0 17,1 17,2 17,3 Ukraine 2003/04 (ang.). rsssf.com. [dostęp 23 maja 2009].
  18. ↑ 18,0 18,1 18,2 Ukraine 2004/05 (ang.). rsssf.com. [dostęp 23 maja 2009].
  19. ↑ Ukraine 2006/07 (ang.). rsssf.com. [dostęp 23 maja 2009].
  20. ↑ 20,0 20,1 Ukraine 2007/08 (ang.). rsssf.com. [dostęp 23 maja 2009].
  21. ↑ Mariusz Lewandowski: Zatrzymała mnie Liga Mistrzów. donleo.pl. [dostęp 23 maja 2009].
  22. ↑ Ukraine 2008/09 (ang.). rsssf.com. [dostęp 23 maja 2009].
  23. ↑ Lewandowski zaatakowany przez chuliganów. futbol.pl. [dostęp 23 maja 2009].
  24. ↑ Drużyna Lewandowskiego z Pucharem UEFA. 90minut.pl, 20 maja 2009. [dostęp 23 maja 2009].
  25. ↑ Zawrotna premia dla "Lewego". Sport.interia.pl. [dostęp 23 maja 2009].
  26. ↑ Игор Дуляй и Мариуш Левандовски – игроки ПФК «Севастополь» (ros.). PFK Sewastopol, 2010-07-27. [dostęp 2010-07-27].
  27. ↑ Mariusz Lewandowski w PFK Sewastopol (pol.). 90minut.pl, 2010-07-27. [dostęp 2010-07-27].
  28. ↑ Сезонy (ukr.). Я БОЛЕЮ ЗА "ШАХТЁР"!. [dostęp 23 maja 2009].
  29. ↑ Команда: Маріуш Левандовскі. Oficjalna strona Szachtara Donieck. [dostęp 23 maja 2009].
  30. ↑ 30,0 30,1 30,2 30,3 30,4 30,5 30,6 Mariusz Lewandowski. PZPN. [dostęp 23 maja 2009].
  31. ↑ Irlandia Północna - Polska 0:3. 90minut.pl. [dostęp 23 maja 2009].
  32. ↑ Polska - Anglia 1:2. 90minut.pl. [dostęp 23 maja 2009].
  33. ↑ Reprezentacja - wyniki 2004/05. 90minut.pl. [dostęp 23 maja 2009].
  34. ↑ Anglia - Polska 2:1. 90minut.pl. [dostęp 23 maja 2009].
  35. ↑ Piłka nożna: Janas powołał na MŚ 2006. Sport.Pmedia.pl. [dostęp 23 maja 2009].
  36. ↑ Spielbericht Polen - Ecuador 0:2 (0:1) (niem.). Fussballdaten.de. [dostęp 23 maja 2009].
  37. ↑ Spielbericht Deutschland - Polen 1:0 (0:0) (niem.). Fussballdaten.de. [dostęp 23 maja 2009].
  38. ↑ Spielbericht Costa Rica - Polen 1:2 (1:1) (niem.). Fussballdaten.de. [dostęp 23 maja 2009].
  39. ↑ Kazachstan - Polska 0:1 (0:0) [opinie]. mundialowo.blox.pl. [dostęp 23 maja 2009].
  40. ↑ Beenhakker ogłosił kadrę na Euro 2008. Sport.pl, 28 maja 2008. [dostęp 23 maja 2009].
  41. ↑ Mariusz Lewandowski 2008 (niem.). Fussballdaten.de. [dostęp 23 maja 2009].
  42. ↑ Leo Beenhakker: Nie wiem, czy jeszcze powołam Lewandowskiego. Sport.pl, 2 czerwca 2009. [dostęp 2 czerwca 2009].
  43. ↑ El. MŚ 2010. Mariusz Lewandowski czeka na słoweńską "motywację". sport.pl. [dostęp 12 października 2009].
  44. ↑ Луческу и футболистам присвоили звания «заслуженных» | Футбольный клуб Шахтер (Донецк) | Официальный сайт
  45. ↑ УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ № 349/2009 - Офiцiйне представництво Президента України
  46. ↑ Nagrody Tygodnika Piłka Nożna za 2009 rok rozdane: pilkanozna.pl

[edytuj] Linki zewnętrzne

p • d • e
FK Sewastopol – skład na sezon 2010/2011

1 Sokorenko • 2 Płeszakow • 3 Szandruk • 5 Szeweluchin • 6 Bredun • 7 Mładenow • 8 Wojnarowski • 9 Kiwa • 10 Żabokryćki • 11 Salhi • 13 Poliszczuk • 14 Szewczuk • 15 Stepanow • 16 Wieramko • 17 Lewandowski • 18 Ferenczak (c) • 19 Hołołobow • 21 Piskun • 23 Chudobjak • 25 Zborowski • 30 Bolohan • 44 Duljaj • 50 Fartuszniak • 55 Aghahowa • 72 Łytowka • 77 Gwinianidze • 99 Alozie •  Kułtyszew •  Ibraimi • trener: Czerwenkow
p • d • e
Skład reprezentacji Polski na Mundialu 2006

1 Boruc • 2 Jop • 3 Gancarczyk • 4 Baszczyński • 5 Kosowski • 6 Bąk • 7 Sobolewski • 8 Krzynówek • 9 Żurawski • 10 Szymkowiak • 11 Rasiak • 12 Kuszczak • 13 Mila • 14 Żewłakow • 15 Smolarek • 16 Radomski • 17 Dudka • 18 Lewandowski • 19 Bosacki • 20 Giza • 21 Jeleń • 22 Fabiański • 23 Brożek • trener: Janas

 Flag of Poland 2.svg
p • d • e
Skład reprezentacji Polski na Euro 2008

1 Boruc • 2 Jop • 3 Wawrzyniak • 4 Golański • 5 Dudka • 6 Bąk • 7 Smolarek • 8 Krzynówek • 9 Żurawski • 10 Garguła • 11 Saganowski • 12 Kowalewski • 13 Wasilewski • 14 Żewłakow • 15 Pazdan • 16 Piszczek • 17 Łobodziński • 18 Lewandowski • 19 Murawski • 20 Guerreiro • 21 Zahorski • 22 Fabiański • 23 Kokoszka • trener: Beenhakker

 Flag of Poland 2.svg
p • d • e
Piłkarze roku w plebiscycie Piłki Nożnej

1973: Kazimierz Deyna • 1974: Kazimierz Deyna • 1975: Zygmunt Maszczyk • 1976: Henryk Kasperczak • 1977: Grzegorz Lato • 1978: Zbigniew Boniek • 1979: Wojciech Rudy • 1981: Grzegorz Lato • 1982: Zbigniew Boniek • 1983: Józef Młynarczyk • 1984: Włodzimierz Smolarek • 1985: Dariusz Dziekanowski • 1986: Włodzimierz Smolarek • 1987: Andrzej Iwan • 1988: Krzysztof Warzycha • 1989: Ryszard Tarasiewicz • 1990: Jacek Ziober • 1991: Piotr Czachowski • 1992: Wojciech Kowalczyk(zrzekł się) • 1993: Marek Leśniak • 1994: Roman Kosecki • 1995: Leszek Pisz • 1996: Piotr Nowak • 1997: Sławomir Majak • 1998: Mirosław Trzeciak • 1999: Jacek Zieliński • 2000: Jerzy Dudek • 2001: Emmanuel Olisadebe • 2002: Maciej Żurawski • 2003: Jacek Krzynówek • 2004: Jacek Krzynówek • 2005: Euzebiusz Smolarek • 2006: Euzebiusz Smolarek • 2007: Euzebiusz Smolarek • 2008: Jakub Błaszczykowski • 2009: Mariusz Lewandowski • 2010: Jakub Błaszczykowski • 2011: Robert Lewandowski
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Mariusz_Lewandowski&oldid=29500740”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach