Markasyt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Markasyt
Drobne kryształy Markasytu Dwa eksponaty Markasytów
Drobne kryształy Markasytu Dwa eksponaty Markasytów
Mała klastra kryształów Markasytu
Mała klastra kryształów Markasytu
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny dwusiarczek żelaza (FeS2)
zawiera kationy żelaza (Fe2+) i aniony dwusiarczkowe S2−2
Twardość w skali Mohsa 6–6,5
Przełam niewyraźny
Łupliwość wyraźna
Pokrój kryształu tabliczkowy, pręcikowy
Układ krystalograficzny rombowy
Gęstość minerału 4,89 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa jasnożółta z odcieniem zielonkawym
Rysa zielonkawoczarna
Połysk metaliczny
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Markasyt[1] – minerał z gromady siarczków. Należy do minerałów pospolitych.

Nazwa pochodzi od arab. marqasitae bądź pers. marcasisa – w ten sposób określano piryt i markasyt.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy kryształy tabliczkowe lub słupkowe. Często tworzy zbliźniaczenia w kształcie charakterystycznych grzebieni. Występuje w skupieniach zbitych, ziarnistych, skorupowych, nerkowatych, kulistych. Znane są formy rozetowe przypominające róże. W skałach osadowych tworzy konkrecje. Jest izostrukturalny z lelingitem. Obok pirytu jest drugą odmianą polimorficzną siarczku żelaza.

Jest kruchy, nieprzezroczysty, pospolity (podobnie jak piryt)[1].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest produktem działalności hydrotermalnej, bywa znajdowany wśród skał osadowych, gdzie towarzyszy pirytowi.

Miejsca występowania:

  • W Polsce: w okolicach Turoszowa, Nowej Słupi, w Pomorzanach k. Olkusza, w kopalniach rudy miedzi (KGHM PM S.A.) k. Lubina.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • do produkcji kwasu siarkowego[1],
  • od starożytności służy jako kamień ozdobny – kaboszony i płytki,
  • dobrze wykształcone kryształy są szlifowane fasetkowo,
  • bywa stosowany do wyrobu biżuterii,
  • jest interesujący dla kolekcjonerów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 Encyklopedia techniki CHEMIA. Warszawa: WNT, 1965.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]