Markian Popow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Markian Michaiłowicz Popow
Маркиан Михайлович Попов
generał armii generał armii
Data i miejsce urodzenia 2 listopada 1902
Ust-Miedwiedickaja,  Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 22 kwietnia 1969
Moskwa,  ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 19201969
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska d-ca: Frontu Północnego, Frontu Leningradzkiego,
d-ca: 61., 40. Armii, 5. Armii Uderzeniowej, 5. Armii Pancernej, d-ca Frontów: Rezerwowego, Briańskiego, Nadbałtyckiego, d-ca OW: Lwowskiego, Tawriczeskiego
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji,
II wojna światowa:
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa I klasy Order Suworowa I klasy Order Kutuzowa I klasy Order Kutuzowa I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Order "Znak Honoru"

Markian Michaiłowicz Popow, ros. Маркиан Михайлович Попов (ur. 2 listopada 1902 we wsi Ust-Miedwiedickaja, zm. 22 kwietnia 1969 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał armii, szef sztabu Wojsk Lądowych RKKA, Bohater Związku Radzieckiego (1965), deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 2., 3., 4., 5. i 6. kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 2 listopada 1902 we wsi Ust-Miedwiedickaja (ob. Serafimowicz w obwodzie wołgogradzkim), w rodzinie urzędnika carskiego.

Od 1920 w Robotniczo Chłopskiej Armii Czerwonej (RKKA). Uczestnik wojny domowej 1918–1920 na Froncie Zachodnim. W 1922 ukończył kurs oficerów piechoty, w 1925 kursy doskonalące oficerów RKKA im. marsz. Borysa Szaposznikowa (KUKS "Wystrzał"), a w 1936 Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego.

Był szefem sztabu brygady zmotoryzowanej i korpusu, zastępcą dowódcy – szefem sztabu i od 1939 dowódcą 1. Samodzielnej Armii Dalekiego Wschodu. Od stycznia 1941 dowódca Leningradzkiego Okręgu Wojskowego.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W czasie II wojny światowej, po ataku Niemiec na ZSRR, od czerwca 1941 dowodził Frontem Północnym, a następnie Frontem Leningradzkim. Od listopada 1941 dowódca 61. Armii, od lipca 1942 – 40. Armii, a od października 1942 zastępca dowódcy Frontu Stalingradzkiego później Frontu Południowo-Zachodniego, od listopada dowódca 5. Armii Uderzeniowej, a od grudnia – 5 Armii Pancernej.

Następnie od kwietnia 1943 dowodził Frontem Rezerwowym Dowódcy, od czerwca do października 1943 Frontem Briańskim, a od października 1943 do kwietnia 1944 Frontem Nadbałtyckim i 2. Frontem Nadbałtyckim.

W kwietniu 1944 – po nieudanej próbie przełamania obrony nieprzyjaciela na Bałtyku – zwolniony z funkcji dowódcy wojsk 2. Frontu Nadbałtyckiego. 20 kwietnia 1944 zdegradowany do stopnia generała-pułkownika. Od kwietnia 1944 szef sztabu Frontu Leningradzkiego, 2. Frontu Nadbałtyckiego i ponownie Frontu Leningradzkiego.

Uczestnik bitew: moskiewskiej, stalingradzkiej, kurskiej, leningradzkiej. Walczył pod Nowogrodem, w wyzwoleniu Karelii, wybrzeża Bałtyku.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie dowódca Lwowskiego Okręgu Wojskowego (1945–1946) i Taurydzkiego Okręgu Wojskowego (1946 – 1954). 3 sierpnia 1953 ponownie awansowany do stopnia generała armii. Od stycznia 1955 zastępca szefa, a następnie szef Zarządu Gotowości Bojowej Wojsk Lądowych, od sierpnia 1956 szef sztabu Wojsk Lądowych. Od lipca 1962 inspektor wojskowy – doradca w Grupie Inspektorów Wojskowych Ministerstwa Obrony ZSRR. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 2. do 6. kadencji.

Zmarł 22 kwietnia 1969 w Moskwie i został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]