Markiza Angelika (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Markiza Angelika
Angélique, marquise des anges
Gatunek melodramat, kostiumowy, historyczny, przygodowy, płaszcza i szpady
Data premiery 8 grudnia 1964
Kraj produkcji Francja, Włochy, RFN
Język francuski
Reżyseria Bernard Borderie
Scenariusz Daniel Boulanger, Claude Brulé, Francis Cosne, Bernard Borderie
Muzyka Michel Magne
Zdjęcia Henri Persin
Scenografia René Moulaert
Kontynuacja Piękna Angelika

Markiza Angelika (fr. Angélique, marquise des anges) – film kostiumowy z 1964 roku, adaptacja powieści Anne i Serge Golonów o tym samym tytule.

Film jest pierwszą częścią 5-odcinkowego cyklu filmów o pięknej markizie Angelice, granej przez Michèle Mercier.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Francja, XVII wiek. Angelika jest młodą arystokratką zakochaną w przystojnym Nikolasie. Jednak nie ma nadziei, że będą kiedyś razem, ponieważ jej przyszłość została inaczej zaplanowana przez ojca. Pewnego dnia słyszy rozmowę spiskowców przygotowujących zamach na życie króla Francji Ludwika XIV-tego. Dziewczyna udaremnia spisek, za co zostaje przez przywódcę spiskowców wysłana do klasztoru. Po kilku latach opuszcza klasztor by z woli ojca wyjść za Joffreya de Peyraca, hrabiego Tuluzy. Chociaż należała do szlachty, majątek rodzinny nie był okazały. Nie mogła marzyć, że ktoś tak zamożny i wpływowy skusi się na jej posag. Angelika jest przerażona, gdyż słyszała o nim wcześniej okropne plotki. Po ślubie jest szorstka i nieprzystępna dla kulawego męża z wielką blizną na twarzy. Zachował się godnie w noc poślubną: Widząc jej przerażenie, odpuścił aż poinformuje go, że jest gotowa. Zabiega o jej względy. Przed ślubem podróżował po świecie, zbierając ważne znajomości i wiedzę z nauk ścisłych. Odkrył, że ołów zawiera małe ilości złota. Kopalnie tego metalu, które były jej posagiem nie przynosiły jej rodzinie spektakularnych zysków. Hrabia Tuluzy chciał je mieć. Produkcja złota poprzez rozdzielanie go od ołowiu uczyniło go potężnym. Zabieganie o względy żony poskutkowało prawdziwą miłością między nimi. Rodzi się dwójka synów, a Angelika jest ustawiona i szczęśliwie zakochana. Licho, jednak, nie śpi. Joffrey ma opinię czarownika, którą się nie przejmuje. W swoim domu ma przedstawicieli egzotycznych kultur, którzy odprawiają swoje etniczne rytuały. Jego majątek budzi zazdrość. Choć kulawy, pokonał w walce na śmierć i życie największego do tej pory szermierza Langwedocji. Pewnego dnia wizytę składa im sam król Ludwik XIV. Król Słońce nie może znieść, że w jego kraju może istnieć ktoś kto równa się mu wpływami i majątkiem. W tym celu doprowadza do oskarżenia hrabiego de Peyrac o czarnoksięstwo. Po nic nie wartym procesie pokazowym dochodzi do mordu sądowego: skazania na stos. Angelika i jej dzieci nic nie odziedziczyły. Wszystko stało się własnością króla.

Główne role[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]