Markowice (województwo kujawsko-pomorskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Markowice
Klasztor Misjonarzy Oblatów M.N.
Klasztor Misjonarzy Oblatów M.N.
Państwo  Polska
Województwo kujawsko-pomorskie
Powiat mogileński
Gmina Strzelno
Strefa numeracyjna (+48) 52
Tablice rejestracyjne CMG
SIMC 0096514
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Markowice
Markowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Markowice
Markowice
Ziemia 52°42′28,65″N 18°12′58,67″E/52,707958 18,216297Na mapach: 52°42′28,65″N 18°12′58,67″E/52,707958 18,216297
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Markowicewieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie mogileńskim, w gminie Strzelno. Wzmiankowana w XIV w. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

8 września 1939 do posiadającej mieszaną, polsko-niemiecką ludność wsi wkroczył dziesięcioosobowy oddział Wehrmachtu. W godzinach popołudniowych został on zaatakowany przez polskich mieszkańców wsi za pomocą broni białej i broni krótkiej. Niemiecka ludność Markowic wraz z częścią żołnierzy uciekła na pola otaczające wieś, gdzie zostali otoczeni przez nadciągający ze Strzelna oddział Wojska Polskiego. Wszyscy żołnierze niemieccy zginęli w walce bądź zostali rozstrzelani, zamordowano również prawie całą niemiecką ludność wsi. Przeżyła osoba, która schroniła się w klasztorze, oraz ci Niemcy, którzy tego dnia nie znajdowali się we wsi (w tym mistrz Polski w wioślarstwie, Ewald Reich oraz właścicielka miejscowych dóbr, Hildegarda von Heydebreck wraz z córkami). Wieczorem podłożono ogień pod pałac ziemiański von Heydebrecków, niszcząc go całkowicie.

12 września 1939 wieś została zajęta przez wojska niemieckie. Mimo zgromadzenia 126 tutejszych mężczyzn przed plutonem egzekucyjnym, Niemcy zrezygnowali z egzekucji. Markowice zostały poddane szczególnie ostremu reżimowi administracyjnemu. W październiku 1939 usunięto z klasztoru zakonników, zamieniając kompleks w szkołę niemiecką. Szacuje się, że do 1945 zostało zamordowanych bądź zaginęło 32 mieszkańców Markowic, w tym 15 oblatów z klasztoru[1][2].

Z dniem 30 sierpnia 2013 roku Misjonarze Oblaci Matyi Niepokalanej ukończyli swoją posługę, przez co opuszczają Markowice. Kustoszami Sanktuarium zostają księża diecezjalni z archidiecezji gnieźnieńskiej .

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Barokowy zespół klasztorny karmelitów trzewiczkowych (obecnie Misjonarzy Oblatów M.N.). Kościół w pierwotnym kształcie ukończony w 1710, w latach 1754-1764 dobudowano wieżę, w 1777 przeorientowano (prezbiterium przeniesiono z części wschodniej do zachodniej), w związku z czym przebudowano wnętrze. We wnętrzu ołtarze późnobarokowe i rokokowe, w ołtarzu głównym późnogotycka figurka Matki Boskiej z Dzieciątkiem ok. 1470-80 (autentyczna jedynie górna część rzeźby - popiersie Matki Boskiej i Dzieciątko, reszta uzupełniona w 1948), koronowana w 1965. Klasztor zbudowany w latach 1767-74.
  • Barokowa kolumna z krucyfiksem z XVIII w.

Urodzeni w Markowicach[edytuj | edytuj kod]

Gustaw Zieliński, Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, Grzegorz Roszak.

Przypisy

  1. Cudowna Madonna w Markowicach (pol.). Gazeta Pomorska. [dostęp 02.06.2010].
  2. Lojalni sąsiedzi czy wrogowie? Inowrocławscy Niemcy u progu II wojny światowej (pol.). Uczyć się z historii. [dostęp 02.06.2010].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Barokowy ołtarz główny kościoła w Markowicach