Marszałek nadworny koronny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Marszałek nadworny koronny (łac. mareschalus curiae) – urząd centralny I Rzeczypospolitej.

Historia urzędu[edytuj | edytuj kod]

Powstał w 1409, gdy dotychczasowy marszałek nadworny króla polskiego został marszałkiem wielkim koronnym. Wtedy to, gdy kompetencje marszałka wielkiego uległy poszerzeniu dano mu do pomocy marszałka nadwornego koronnego.

Zakres kompetencji urzędu[edytuj | edytuj kod]

Był zastępca marszałka wielkiego koronnego i mógł działać samodzielnie tylko pod jego nieobecność. Do jego zwykłych kompetencji należał nadzór nad dworem królewskim. Jako jeden z 10 ministrów Rzeczypospolitej wchodził do senatu.

Lista marszałków nadwornych koronnych[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]