Marta Robin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marta Robin

Marta Robin, (ur. 13 marca 1902 w Châteauneuf-de-Galaure, zm. 6 lutego 1981) – francuska tercjarka franciszkańska, mistyczka i stygmatyczka, duchowa matka wspólnot świeckich o charakterze religijnym "Ogniska Miłości" (fr. Foyers de Charite)[1], Czcigodna Sługa Boża Kościoła katolickiego. Na swoim ciele nosiła stygmaty upodobniające ją do Chrystusa[2].

Marta była najmłodszą spośród sześciorga rodzeństwa. W 1918 zdiagnozowano u niej paraliż kończyn dolnych i górnych, a także zanik odruchu przełykania. Lekarze nie potrafili postawić jednoznacznej diagnozy. Dopiero w drugiej połowie XX wieku uznano, że najprawdopodobniej chorowała na wirusowe zapalenie mózgu. W 1928 roku dotknęła ją blokada krążenia krwi w kończynach, czego skutkiem był brak możliwości samodzielnego poruszania się.

Mistycyzm i działalność[edytuj | edytuj kod]

20 maja 1921 Marta miała doznać pierwszego objawienia Matki Bożej[1]. Był to początek serii wizji świętych[1].

Według zeznań świadków, miała ona dar inedii, bilokacji, proroctwa, przeżywania Męki Pańskiej i stygmatów (od 2 października 1930[1]). Co środę przyjmowała konsekrowaną hostię, która była jej jedynym pokarmem przez 52 lata. Jej dom stał się celem pielgrzymek. Dnia 2 listopada 1928 roku została przyjęta do III Zakonu Św. Franciszka.

Choć od 1986 roku toczy się proces beatyfikacyjny Marty Robin, jej mistyczne przeżycia nie zostały jak dotąd oficjalnie potwierdzone przez Kościół. 7 listopada 2014 papież Franciszek promulgował dekret o heroiczności jej cnót[3][1][4].

Duchowe dzieło[edytuj | edytuj kod]

Marta Robin poprosiła swojego spowiednika ks. Georges'a Fineta o zorganizowanie pięciodniowych rekolekcji w milczeniu. We wrześniu 1936 ksiądz Finet przyjechał do Chateauneuf i wygłosił pierwsze rekolekcje. Uczestniczki uroczystości założyły "Ognisko Miłości", wspólnotę świeckich, którym przewodzi kapłan. Wspólnota otworzyła swoje oddziały w różnych krajach świata, a w 1986 została uznana i usankcjonowana przez Stolicę Apostolską za międzynarodowe stowarzyszenie wiernych. W Polsce istnieją dwa takie Ogniska Miłości: w Olszy oraz Kaliszanach[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Brat Efraim: Marta Robin. To, co o niej wiem. Kraków: Wydawnictwo eSPe, 2004, s. 288. ISBN 83-89167-93-X.
  • Jean Guitton Antier: Tajemne moce wiary: znaki i cuda. Warszawa: Adam, 1997. ISBN 83-89167-93-X.
  • Raymond Peyret: Życie Marty Robin. Warszawa: Wydawnictwo Księży Marianów, 2008, s. 128. ISBN 978-83-7502-140-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]