Martin Dahlin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Martin Dahlin
Imię i nazwisko Martin Nathaniel Dahlin
Data i miejsce
urodzenia
16 kwietnia 1968
Uddevalla,  Szwecja
Pozycja pomocnik
Wzrost 184 cm
Kariera juniorska
Lunds BK
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1987-1991
1991-1996
1996
1996-1997
1997-1998
1998-1999
Malmö FF
Borussia Mönchengladbach
AS Roma
Borussia Mönchengladbach
Blackburn Rovers
Hamburger SV
87 (45)
106 (50)
3 (0)
19 (10)
27 (4)
8 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1991–1997  Szwecja 60 (29)

Martin Nathaniel Dahlin (ur. 16 kwietnia 1968 w Uddevalli) – szwedzki piłkarz, napastnik reprezentacji Szwecji, III miejsce na Mistrzostwach Świata 1994.

Swoją piłkarską karierę Martin Dahlin, w połowie Szwed, w połowie Wenezuelczyk, rozpoczynał w klubie Lunds BK. Później został dostrzeżony przez przedstawicieli czołowego szwedzkiego klubu Malmö FF, grającego w I lidze (Allsvenskan). W 1988 roku Dahlin zdobył z nowym zespołem mistrzostwo kraju. W 1991 roku przeniósł się do Niemiec, gdzie grał w Bundeslidze, w klubie Borussia Mönchengladbach. W 1993 został wybrany najlepszym piłkarzem Szwecji (plebiscyt Guldbollen – złota piłka). Był już wtedy reprezentantem Szwecji. Z drużyną narodową występował na Mistrzostwach Świata 1994, na których zdobył 4 gole, w meczach z Kamerunem, 2 z Rosja oraz w 1/8 finału z Arabią Saudyjską. Wraz z drużyną zdobył brązowy medal po wygranym meczu o 3. miejsce z Bułgarią 4:0. W 1995 roku Dahlin cieszył się ze zdobytego wraz z Borussią Mönchengladbach Pucharu Niemiec. W 1996 roku opuścił klub znad Renu i przeniósł się do Włoch, do Serie A i klubu AS Roma, tam nie grał zbyt długo i już w 1997 zmienił klimat na Anglię, gdzie grał w zespole Blackburn Rovers. Karierę piłkarską kończył w Niemczech, w Hamburgerze SV, w którym występował aż do 1999 roku.

Dahlin był znany z bardzo silnej psychiki, przez co porównywano go do byłego gracza futbolu amerykańskiego i mordercy O.J. Simpsona, a na Mistrzostwach Świata 1994, rozgrywanych w Stanach Zjednoczonych przylgnął do niego pseudonim „O.J.”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]