Martwe miasta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Martwe Miasta – grupa 700 porzuconych osad w północno-zachodniej części Syrii pomiędzy Aleppo i Hama. Zostały założone przed V wiekiem p.n.e. Można tu znaleźć ruiny chrześcijańskiej architektury bizantyjskiej. Główne Martwe Miasta to Qal'at Sim'an, Serjilla i al Bara. Chris Wickham w książce Framing the Early Middle Ages (2006) twierdzi, że zabudowania miały charakter wiejski z kilkoma cechami miejskimi. Imponujące ruiny są pozostałością po miastach, które czerpały duże zyski z międzynarodowego handlu oliwą pod koniec starożytności.

Prosperujące miasta rozwijały się wzdłuż głównych szlaków handlowych w Cesarstwie Bizantyjskim. Gdy Arabowie podbili ten teren, główne szlaki handlowe zostały przeniesione i miasta te straciły główne źródło dochodów. Mieszkańcy w końcu opuścili je i przenieśli się do innych rozwijających się miast pod rządami Arabów.

Większość z Martwych Miast jest dobrze zachowanych i turyści mogą dość swobodnie je zwiedzać, pomimo że w kilku trwają wykopaliska archeologiczne i prace restauratorskie; jednak niektóre Martwe Miasta są trudno dostępne bez przewodnika.