Marynarka Wojenna Rzeczypospolitej Polskiej
| Marynarka Wojenna Rzeczypospolitej Polskiej |
|
Orzeł Marynarki Wojennej Rzeczypospolitej Polskiej |
|
| Państwo | Rzeczpospolita Polska |
| Siły zbrojne | Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej |
| Nazwa skrócona | Marynarka wojenna |
| Data utworzenia | 1918 |
| Prefiks okrętów | ORP |
| Bandera | |
| Proporzec | |
| Najwyższe dowództwa | |
| Cywilne | Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Minister Obrony Narodowej |
| Wojskowe | Dowództwo Marynarki Wojennej Centrum Operacji Morskich |
Marynarka Wojenna Rzeczypospolitej Polskiej – jeden z czterech rodzajów polskich Sił Zbrojnych, obok Wojsk Lądowych, Sił Powietrznych i Wojsk Specjalnych. Odpowiada za obronę wybrzeża i wód terytorialnych. Pod względem organizacyjnym stanowi związek operacyjny – flotę. Od 25 czerwca 2010 roku funkcję dowódcy pełni adm. fl. Tomasz Mathea[1].
[edytuj] Historia
Początek wojenno-morskiej obecności Polski datuje się na 1463, kiedy to zaimprowizowane oddziały elbląsko-gdańskie pokonały flotę krzyżacką w bitwie na Zalewie Wiślanym. W 1561, w odpowiedzi na manifest królewski powstała zorganizowana flota kaperska, zwana także flotą strażników morza. Podjęto też wtedy budowę pierwszego polskiego okrętu - galeonu "Smok". Od 1601 zaczęto budować pierwsze zawodowe siły morskie - królewską flotę wojenną, która prowadziła działania przeciwko Rosjanom i Szwedom. Największym i zarazem ostatnim zwycięstwem okrętów królewskich było pokonanie eskadry szwedzkiej w bitwie pod Oliwą.
Krótko po odzyskaniu niepodległości w 1918 rozpoczęto budowę polskiej Marynarki Wojennej. W latach 20. trzon floty stanowiły poniemieckie trałowce i torpedowce. W trakcie wojny polsko-bolszewickiej marynarze uczestniczyli w działaniach lądowych na froncie. Znaczący rozwój Marynarki Wojennej nastąpił dopiero w latach 30., kiedy do służby trafiły, zbudowane głównie za granicą, nowoczesne niszczyciele, okręty podwodne i okręty minowe (trałowce, stawiacz min) oraz wodnosamoloty rozpoznawcze.
Podczas kampanii wrześniowej w 1939 polska Obrona Wybrzeża nie miała szans nawiązania równorzędnej walki z przeważającą armią niemiecką. Dlatego tuż przed wybuchem wojny trzon polskiej floty w postaci trzech niszczycieli wysłano do Wielkiej Brytanii, gdzie stały się zaczątkiem Polskiej Marynarki Wojennej u boku aliantów zachodnich. Większość okrętów pozostających w Polsce została zatopiona, niektórym udało się przedostać do Wielkiej Brytanii, a pozostałe internowały się w Szwecji. Marynarze broniący półwyspu Helskiego poddali się jako jeden z ostatnich punktów obrony w kraju.
Od 1939 do 1947 Marynarka Wojenna funkcjonowała w ramach polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, a jej skład opierał się na wydzierżawionych od Wielkiej Brytanii jednostkach, głównie niszczycielach i okrętach podwodnych. W tym czasie polskie okręty działały na Oceanie Atlantyckim oraz Morzu Śródziemnym, Północnym i Arktycznym, biorąc udział m. in. w konwojach atlantyckich i arktycznych oraz lądowaniu w Normandii.
Po II wojnie światowej do kraju powróciły jednostki pływające stanowiące własność Polski. W czasach Układu Warszawskiego Marynarka Wojenna przygotowywała się do operacji desantowej na Półwyspie Jutlandzkim, w związku z czym masowo wcielano okręty desantowe, uzupełnione o rozbudowane siły lekkie w postaci kutrów torpedowych, rakietowych oraz trałowców. Do trzonu floty zaliczały się także niszczyciele i okręty podwodne oraz samoloty myśliwskie i śmigłowce zwalczania okrętów podwodnych. Kolejne generacje uzbrojenia stanowiły jednostki pływające i statki powietrzne radzieckiej lub polskiej produkcji.
Od początku ostatniej dekady XX wieku trwa restrukturyzacja Marynarki Wojennej. W związku ze zmianą doktryny obronnej niemal całkowicie wycofano środki desantowe i lekkie siły uderzeniowe oraz zlikwidowano lotnictwo uderzeniowe. Od 1992 do 1995 wybudowano 3 niedozbrojone korwety rakietowo-artyleryjskie, z których jedna, ORP "Grom", dopiero w grudniu 2007 została wyposażona w pociski przeciwokrętowe. W latach 2000-2005 udało się wprowadzić do służby, podarowane przez kraje NATO fregaty rakietowe (Stany Zjednoczone) i okręty podwodne (Norwegia), które zastąpiły radzieckie jednostki starszej generacji. Najważniejszymi działaniami polskiej Marynarki Wojennej po 1989 były operacje "Pustynna Burza" (1990-1991), "Iracka Wolność" (2002-2003) oraz "Aktywny Wysiłek" (2005-2006).
[edytuj] Zadania
[edytuj] Operacyjne
- zapewnienie wczesnego wykrycia symptomów zagrożenia bezpieczeństwa państwa od strony morza;
- realizacja programowych zadań szkolenia bojowego jednostek i przygotowanie sił do realizacji zadań w czasie zagrożenia i wojny;
- utrzymanie wysokiej gotowości bojowej i mobilizacyjnej do realizacji zadań osłony operacyjnej morskiej granicy państwa i polskich obszarów morskich;
- wsparcie Straży Granicznej w ochronie morskiej granicy państwowej i polskiej strefy ekonomicznej;
- udział w ratowaniu życia w polskiej strefie ratownictwa SAR (Search and Rescue) oraz ratownictwo załóg samolotów we współdziałaniu z Wojskami Lotniczymi i Obrony Powietrznej;
- zapewnienie bezpieczeństwa żeglugi na polskich obszarach morskich przez Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej istniejące obecnie na zasadach instytucji i urzędu państwowego;
- demonstrowanie obecności morskiej w strefie zainteresowania państwa (32,8 tys. km² Wyłącznej Strefy Ekonomicznej i ponad 140 tys. km² obszaru zainteresowania Państwa);
- udział w ochronie ekologicznej polskich obszarów morskich;
- utrzymywanie gotowości do udziału w misjach pokojowych organizacji międzynarodowych oraz uczestniczenia w programie "Partnerstwo dla Pokoju" a także współpracy bilateralnej i multilateralnej z siłami morskimi innych państw;
- realizacja zadań polskiej morskiej racji stanu (demonstrowanie bandery, utrzymywanie więzi z środowiskami polonijnymi).
- odparcie uderzeń przeciwnika z kierunku morskiego;
- zwalczanie sił przeciwnika w strefie obrony Marynarki Wojennej we współdziałaniu z innymi rodzajami sił zbrojnych;
- utrzymanie panowania na morzu w przybrzeżnej strefie obrony;
- udział w obronie przeciwdesantowej wybrzeża morskiego we współdziałaniu z wojskami lądowymi i wojskami lotniczymi - zwalczanie desantów morskich przeciwnika.
[edytuj] Sojusznicze
- zapewnienie systematycznego monitoringu sytuacji morskiej w strefie obrony i rejonach przyległych, samodzielnie i we współdziałaniu z siłami morskimi nadbałtyckich państw NATO;
- zapewnienie bezpieczeństwa żeglugi na liniach komunikacji morskiej przechodzących wzdłuż strefy obrony Marynarki Wojennej;
- utrzymywanie ciągłości funkcjonowania systemu ratownictwa morskiego w polskiej strefie odpowiedzialności SAR, zgodnie z normami międzynarodowymi i NATO;
- utrzymanie w gotowości sił i środków zdolnych do natychmiastowego reagowania w sytuacjach incydentalnych na morzu lub przeciwdziałania nagle powstałym zagrożeniom w strefie obrony, do czasu rozwinięcia sił Sojuszu;
- wydzielenie określonego składu sił okrętowych i lotnictwa morskiego do wielonarodowego zgrupowania morskich sił reagowania Sojuszu.
[edytuj] Organizacja
- Dowództwo Marynarki Wojennej w Gdyni
- Centrum Operacji Morskich w Gdyni
- 3 Flotylla Okrętów w Gdyni
- dywizjon Okrętów Podwodnych w Gdyni
- dywizjon Okrętów Bojowych w Gdyni
- dywizjon Okrętów Wsparcia w Gdyni
- 13 dywizjon Trałowców w Gdyni
- grupa Okrętów Rozpoznawczych w Gdyni
- 9 dywizjon przeciwlotniczy w Ustce
- 43 batalion saperów w Rozewiu
- Komenda Portu Wojennego w Gdyni
- Punkt Bazowania Hel w Helu
- Baza Techniczna Marynarki Wojennej w Gdyni
- 8 Flotylla Obrony Wybrzeża w Świnoujściu
- Brygada Lotnictwa Marynarki Wojennej w Gdyni
- 43 Baza Lotnictwa Morskiego w Gdyni
- 44 Baza Lotnictwa Morskiego w Siemirowicach
- Oddział Zabezpieczenia Marynarki Wojennej w Gdyni
- Centrum Wsparcia Teleinformatycznego i Dowodzenia Marynarki Wojennej w Wejherowie
- 7 Rejon Obserwacji i Łączności w Helu
- 8 Rejon Obserwacji i Łączności w Świnoujściu
- Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej w Gdyni
- dywizjon Zabezpieczenia Hydrograficznego w Gdyni
- 6 Ośrodek Radioelektroniczny w Gdyni
- Zespół Informatyki Marynarki Wojennej w Gdyni
- Akademia Marynarki Wojennej w Gdyni
- Centrum Szkolenia Marynarki Wojennej w Ustce
- Szkoła Podoficerska Marynarki Wojennej w Ustce
- Ośrodek Szkolenia Nurków i Płetwonurków Wojska Polskiego w Gdyni
- Ośrodek Szkolenia Żeglarskiego Marynarki Wojennej w Gdyni
- Archiwum Marynarki Wojennej w Gdyni
- Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni
- Klub Marynarki Wojennej "Riwiera" w Gdyni
[edytuj] Dowództwo
- Dowódca – admirał floty Tomasz Mathea
- Szef Sztabu – zastępca dowódcy – wiceadm. Jerzy Patz
- Szef Szkolenia – kontradm. Ryszard Demczuk
[edytuj] Potencjał
[edytuj] Fregaty
[edytuj] Korwety
[edytuj] Małe okręty rakietowe
- typu Orkan
[edytuj] Okręty podwodne
[edytuj] Niszczyciele min
[edytuj] Trałowce
[edytuj] Okręty transportowo-minowe
[edytuj] Okręty rozpoznania radioelektronicznego
- projektu 863, typu Nawigator
[edytuj] Okręty szkolne
- (barkentyna) projektu B79/II
- projektu 888, typu Wodnik
[edytuj] Okręty ratownicze
- projektu 570, typu Piast
- projektu 5002, typu Zbyszko
[edytuj] Okręty hydrograficzne
- projektu 874, typu Heweliusz
[edytuj] Okręty wsparcia
- okręt wsparcia logistycznego projektu 890, typu Kontradmirał Xawery Czernicki
- zbiornikowce projektu ZP-1200, typu Bałtyk
[edytuj] Okręty-muzeum
[edytuj] Samoloty
- 2 samoloty transportowe M-28B "Bryza-1TD" (1117, 1118)
- 2 samoloty monitoringu ekologicznego M-28B "Bryza-1E" (0404, 0405)
- 7 samolotów rozpoznawczo-patrolowych M-28B "Bryza-1R" (1006, 1008, 1017, 1022, 1114, 1115, 1116)
- 1 samolot rozpoznawczo-patrolowy M-28B "Bryza-1RM bis" (0810)
[edytuj] Śmigłowce
- 5 śmigłowców Mi-2
- 8 śmigłowców zwalczania okrętów podwodnych Mi-14PŁ (1001, 1002, 1004, 1005, 1007, 1008, 1010, 1011)
- 2 śmigłowce ratownicze Mi-14PŁ/R (1009, 1012)
- śmigłowiec transportowy Mi-8MTW-1 (5528)
- śmigłowiec transportowy Mi-17 (0608)
- 2 śmigłowce transportowe W-3T "Sokół" (0209, 0304)
- 4 śmigłowce ratownictwa morskiego W-3RM "Anakonda" (0505, 0506, 0511, 0513)
- 3 śmigłowce W-3WARM "Anakonda" (0813, 0815, 0906)
- 4 śmigłowce zwalczania okrętów podwodnych Kaman SH-2G "Super Seasprite" (3543, 3544, 3545, 3546)
[edytuj] Artyleria przeciwlotnicza
- 50 armat przeciwlotniczych S-60
- bd. armat przeciwlotniczych ZU-23-2
- bd. armat przeciwlotniczych ZUR-23-2
- bd. PPZR Grom
[edytuj] Symbole i insygnia
[edytuj] Bandery i flagi
Bandery i proporce podnoszone są na jednostkach pływających zgodnie z ceremoniałem morskim. Podobną rolę do bander pełnią w dowództwach, jednostkach wojskowych i na lotniskach flagi marynarki wojennej oraz lotnisk i lądowisk.
- Bandery i flagi MW RP
-
Bandera pjp
[edytuj] Znaki funkcyjne
Flagi i proporce funkcyjne podnosi się na okrętach i pomocniczych jednostkach pływających, gdy na ich pokładzie przebywa osoba, której przysługuje odpowiedni znak.
- Znaki funkcyjne MW RP
-
Flaga
Ministra ON -
Flaga
marsz. Polski -
Flaga
Szefa SG WP -
Flaga Dowódcy MW
-
Flaga adm.
-
Flaga adm. fl.
-
Flaga wadm.
-
Flaga kadm.
-
Flaga gen.
[edytuj] Mundury
[1]/Mundury MW
Przypisy
- ↑ Pierwsi zastępcy przejmują dowodzenie siłami zbrojnymi (pol.). wiadomosci.gazeta.pl, 2010-04-10. [dostęp 2010-04-11].
[edytuj] Zobacz też
- Dowództwo Marynarki Wojennej Rzeczypospolitej Polskiej
- Polska Marynarka Handlowa
- Obrona Wybrzeża w kampanii wrześniowej 1939
[edytuj] Bibliografia
- Jarosław Ciślak. "Polska Marynarka Wojenna 1995" Wydawnictwo Lampart w koedycji z Wydawnictwem Bellona. Warszawa 1995. (ISBN 83-86776-08-0)
- Grzegorz Piwnicki, Bogdan Zalewski. "Polska wojskowa polityka morska od X do końca XX wieku" Dowództwo Marynarki Wojennej - Oddział Społeczno-Wychowawczy. Gdynia 2002. (ISBN 83-88698-25-7)
- Strona internetowa Marynarki Wojennej - http://www.mw.mil.pl
- Dariusz Nawrot, "Polska Marynarka Wojenna i jej korpus oficerski w II wojnie światowej", Wydawnictwo Akademii Marynarki Wojennej, Gdynia 2002.
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||