Masakra w Dajr Jasin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Masakra w Dajr Jasin – odnosi się do wydarzeń w wiosce Dajr Jasin leżącej w pobliżu Jerozolimy. W dniach 9-11 kwietnia 1948 r. żydowskie oddziały paramilitarne (4 Batalion Palmach, Irgun i Lehi) dokonały tam masakry arabskich mieszkańców miejscowości. Nastąpiło to w okresie wzrastających napięć arabsko-żydowskich, na około miesiąc przed wybuchem poważnego konfliktu.

Przebieg wydarzeń[edytuj | edytuj kod]

Zajście rozpoczęło się 9 kwietnia 1948 od ataku przez uzbrojone nieregularne oddziały żydowskie na osadę Dajr Jasin. Akcja została przeprowadzona równolegle z próbami przełamania oblężenia zachodniej Jerozolimy.

W nocy 9 kwietnia syjoniści otoczyli wioskę, która była położona między żydowskimi osadami Giwat Szaul i Montefiore. W ataku na Dajr Jasin wziął udział 4 Batalion Palmachu oraz 132 ludzi z Irgunu i Lehi. Atak rozpoczął się około godziny 4:45 nad ranem; wtedy też nastąpiło starcie oddziału Irgunu ze strażnikami pilnującymi wsi. W następstwie ataku mieszkańcy wsi zaczęli uciekać w kierunku południowo-zachodnim ku miejscowości Ein Kerem. Jednocześnie arabska obrona początkowo powstrzymała natarcie sił żydowskich. W ciągu kolejnych kilku godzin trwały ciężkie walki, w trakcie których oddziały żydowskie używały materiałów wybuchowych w celu niszczenia faktycznych lub domniemanych punktów oporu, między innymi w domach mieszkalnych, w których zginęła duża liczba cywilów, w tym kobiet i dzieci. Walki zakończyły się około godziny 11:00.

Liczba ofiar cywilnych[edytuj | edytuj kod]

Liczba zabitych mieszkańców wsi szacowana jest od 100 do 254 osób, spośród ok. 750 mieszkańców miejscowości. Pozostali uciekli lub zostali wypędzeni z osady po jej zdobyciu przez siły żydowskie. Ta druga liczba pojawiała się w pierwszych doniesieniach prasowych na temat masakry. Natomiast według wyników badań opublikowanych w 1998 r. przez Uniwersytet w Beir Zeit, podczas przejmowania i okupacji osady zostało zabitych około 107-120 jej mieszkańców- głównie starców, kobiet i dzieci[1].

Po wycofaniu się z wioski oddziałów Hagany, na miejscu pozostali bojownicy IZL i ugrupowania Stern, którzy wymordowali 250 kobiet i dzieci, które nie zdołały uciec[2].

Oficjalnie władze izraelskie odcięły się od rzezi w Dajr Jasin. Premier Ben Gurion publicznie nazwał Menachema Begina, obarczanego odpowiedzialnością za zajścia, "Menachemem Hitlerem", a Agencja Żydowska złożyła kondolencje na ręce króla Jordanii[2]. Izraelczycy zrobili jednak wszystko, by maksymalnie wykorzystać psychologicznie efekty masakry, puszczając pogłoski o czekających Arabów dalszych rzeziach. W ten sposób wydarzenia w Dajr Jasin i kilku innych wioskach przyczyniły się do eksodusu Arabów - 750 tysięcy osób opuściło tereny Palestyny, uciekając przed wojskami izraelskimi.

Część źródeł historycznych, ówczesnych raportów i oficjalnych komentarzy uznaje to zajście za ludobójstwo. Używanie takiego określenia w stosunku do tych zdarzeń pozostaje dyskusyjne[Dlaczego?].

Bezpośrednie konsekwencje wydarzeń[edytuj | edytuj kod]

Mieszkańcy okolicznych arabskich wiosek Kolonia i Beit-Isla uciekli po ataku. W odwecie za masakrę, 13 kwietnia arabski oddział rozbił żydowski konwój medyczny wracający z Dajr Jasin do Jerozolimy. Zabito wtedy 75 Żydów (w tym rannych, lekarzy i kobiecy personel medyczny).

Jednocześnie wydarzenie zostało użyte zarówno przez Arabów jak i przez Żydów w propagandowej walce o panowanie nad Palestyną. Między innymi rozsiewane wśród arabskiej ludności, przesadzone pogłoski na temat masakry przyczyniły się do wybuchu paniki wśród arabskiej ludności mandatu, a w konsekwencji ucieczki znacznej jej części.

Rząd izraelski nigdy nie przeprosił za atak na Dajr Jasin[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. na podstawie "Remembering Dajr Yassin: The Future of Israel and Palestine" M. Ellis & D. McGowan
  2. 2,0 2,1 Westwood 2002 ↓, s. 17..
  3. middle-east.yu-hu.com

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • John Westwood: The History of the Middle East Wars. North Dighton, MA: World Publications Group, Inc, 2002. ISBN 1-57215-315-6.