Maskowanie (psychoakustyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Maskowanie (psychoakustyka) – zjawisko zachodzące w układzie słuchowym polegające na podwyższeniu progu detekcji sygnału maskowanego w wyniku obecności innego sygnału – maskera. Rozróżnia się maskowanie równoczesne, gdy masker występuje razem z sygnałem maskowanym, oraz maskowanie nierównoczesne, gdy masker występuje bezpośrednio przed lub bezpośrednio po sygnale maskowanym. Zjawisko maskowania jest ściśle związane z adaptacją układu słuchowego.

Wiedza na temat maskowania sygnałów wykorzystywana jest między innymi w kodowaniu percepcyjnym. Ponadto maskowanie jest jednym z podstawowych elementów modelu psychoakustycznego wykorzystywanego między innymi przy kompresji dźwięku i w systemach automatycznie rozpoznających mowę.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]