Massimo Cacciari

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Massimo Cacciari
Massimo Cacciari (06 02 2012).jpg
Data i miejsce urodzenia 5 czerwca 1944
Wenecja
Burmistrz Wenecji
Przynależność polityczna Demokraci
Okres urzędowania od 1993
do 2000
Poprzednik Ugo Bergamo
Następca Paolo Costa
Burmistrz Wenecji
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Okres urzędowania od 2005
do 2010
Poprzednik Paolo Costa
Następca Giorgio Orsoni
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Massimo Cacciari (ur. 5 czerwca 1944 w Wenecji) – włoski polityk i filozof, wykładowca akademicki, eurodeputowany, długoletni burmistrz Wenecji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1967 studia wyższe z zakresu filozofii na Uniwersytecie w Padwie, po których rozpoczął działalność naukową. W 1980 został profesorem w Instytucie Architektury w Wenecji, w 1985 otrzymał tytuł profesorski. W 2002 organizował Wydział Filozofii na Università Vita-Salute San Raffaele w Mediolanie, do 2005 był jego dziekanem. Opublikował szereg prac naukowych w dziedzinie filozofii. Został uhonorowany m.in. doktoratami honoris causa uniwersytetów w Bukareszcie i Genui.

Do 1984 działał we Włoskiej Partii Komunistycznej. Z jej ramienia w latach 1976–1983 był posłem do Izby Deputowanych VII i VIII kadencji. W 1993 powrócił do aktywnej działalności politycznej, obejmując urząd burmistrza Wenecji, który zajmował przez kolejne siedem lat.

W lipcu 1999 objął mandat posła do Parlamentu Europejskiego z ramienia partii Demokraci. Był członkiem grupy liberalnej oraz Komisji ds. Socjalnych i Zatrudnienia[1]. Z PE odszedł w maju 2000 po wyborach regionalnych, w których z ramienia Drzewa Oliwnego ubiegał się o stanowisko prezydenta regionu, wchodząc w skład rady regionalnej Wenecji Euganejskiej.

W 2002 wraz z demokratami przystąpił do partii Margherita, a w 2007 z tym ugrupowaniem do nowo powstałej Partii Demokratycznej. W 2005 został ponownie wybrany na urząd burmistrza Wenecji, funkcję tę pełnił do 2010.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Krisis (1976)
  • Pensiero negativo e razionalizzazione (1977)
  • Dallo Steinhof (1980)
  • Icone della legge (1985)
  • L'angelo necessario (1986)
  • Dell'inizio (1990)
  • Della cosa ultima (2004)
  • Hamletica (2009)

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]