Massimo Ranieri

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Massimo Ranieri
Ranieri particolare.JPG
Massimo Ranieri
Imię i nazwisko Giovanni Calone
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1951
 Włochy, Neapol
Gatunek Pop
Aktywność od 1964
Wytwórnia płytowa Zeus, CGD
Liczba albumów 32
Liczba singli 34
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Massimo Ranieri, właściwie Giovanni Calone (ur. 3 maja 1951 w Neapolu) – włoski piosenkarz, aktor i prezenter telewizyjny.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Massimo Ranieri urodził się w neapolitańskiej dzielnicy Santa Lucia jako piąte z ośmiorga dzieci. W wieku 10 lat zaczął śpiewać w restauracjach i na przyjęciach weselnych. W 1964 został odkryty przez producenta muzycznego Gianniego Aterrano, który zabrał go do Nowego Jorku, gdzie umozliwil mu nagranie minialbumu pod pseudonimem Gianni Rock. Minialbum zawierał 4 piosenki: Tanti auguri signora, Se mi aspetti stasera, Non chiudere la porta i La Prima Volta. Żadne z tych nagrań nie zdobyło popularności, także dlatego, że młody wykonawca przechodził mutację głosu.

W 1966 Giovanni Calone przybrał pseudonim artystyczny Massimo Ranieri: imię Massimo (wł. maksymalny) miało określać poziom jego ambicji artystycznych zaś nazwisko było hołdem dla księcia Monako Rainiera III Grimaldi (wł. Ranieri di Grimaldi), którego podziwial.

W jego karierze artystycznej nastąpił przełom; pianista i kompozytor Enrico Polito wysłuchawszy kilku jego piosenek zaproponował mu kontrakt fonograficzny z wytwórnią CGD. W tym samym roku młody wykonawca udanie zadebiutował w popularnym programie-konkursie telewizyjnym Canzonissima piosenką L'amore è una cosa meravigliosa.

W 1967 wygral po raz pierwszy festiwal Cantagiro piosenką Pietà per chi ti ama.

W 1968 nagrał kolejne piosenki: Da Bambino (którą zaprezentował na Festiwalu Piosenki Włoskiej w Sanremo), Ma L'amore cos'e i Preghiera.

Pierwszy sukcesy estradowe przyszły w 1969. Na Festiwalu w Sanremo 18-letni piosenkarz zaprezentował piosenkę Quando l'amore diventa poesia, śpiewaną w parze z Oriettą Berti. Wygrał ponownie festiwal Cantagiro piosenką Rose rosse, która przez 13 tygodni okupowała 1. miejsce włoskiej listy przebojów i zajęła 5. miejsce na liście najlepiej sprzedawanych singli roku 1969[1]. W programie Canzonissima przedstawił 3 piosenki: Rose Rosse, O Sole Mio, którą wywołał entuzjazm młodej publiczności oraz Se bruciasse la città, która przyniosła mu 3. miejsce. Od tej chwili jego popularność zaczęła szybko rosnąć, a każdy występ wywoływał żywiołowe reakcje nastoletniej publiczności. Jeszcze w tym samym roku zaprezentował swoje kolejne przeboje: Rita, Il mio amore resta sempre i Zingara. Ukazał się pierwszy album piosenkarza zatytułowany Massimo Ranieri.

W 1970 zaprezentował w programie Canzonissima piosenki: Sogno d'amore, Aranjuez Mon Amour i Vent'anni, która zdobyła 1. miejsce i stała się zarazem tytułem jego kolejnego albumu. W tym samym roku Massimo Ranieri zdecydował się wystąpić w filmie. Zadebiutował w obrazie Mauro Bologniniego Metello grając tytułową rolę – postać młodego robotnika i aktywisty, mającego burzliwe życie osobiste. Za tą rolę młody debiutant otrzymał nagrodę. W tym samym roku wystąpił też w filmie La Sciantosa razem z Anną Magnani.

W 1971 wziął ponownie udział w programie Canzonissima prezentując kolejno piosenki: Adagio veneziano, Io e te, Tema d'amore z filmu Metello i Via del Conservatorio; ta ostatnia dotarła do finału, w którym zajęła 2. miejsce. Reprezentował Włochy na Konkursie Piosenki Eurowizji 1971 w Dublinie, na którym zajął 5. miejsce piosenką L'Amore E' Un Attimo. Piosenkę tą nagrał następnie we francuskiej, hiszpańskiej i niemieckiej wersji językowej. Ukazał się jego kolejny album Via del conservatorio a po nim nagrany na żywo 'O surdato 'nammurato z repertuarem składającym się z pieśni neapolitańskich.

W 1972 wziął po raz kolejny udział w programie Canzonissima prezentując piosenki: Ti Ruberei, 'O Surdato 'nnammurato i Erba di casa mia, która zdobyła 1. miejsce.

W 1975, kiedy jego kariera zaczęła powoli gasnąć, piosenkarz postanowił ograniczyć występy i poświęcić się aktorstwu. Powrócił dopiero w 1988 piosenką Perdere L'Amore, którą wygrał Festiwal Piosenki Włoskiej. W 1997 przypomniał się na tym samym festiwalu piosenką Ti parlero d'amore, która dotarła do finału. W tym samym roku wystąpił w sztuce La Liola Luigiego Pirandello.

16 października 2002 Massimo Ranieri został mianowany Ambasadorem Dobrej Woli FAO[2].

W 2004 wystąpił po raz pierwszy we francuskim filmie Les Parisiens Claude'a Leloucha, w którym zagrał postać ulicznego artysty.

W 2008 wystąpił w ostatnim jak dotąd filmie L'Ultimo Pulcinella w reż. Maurizio Scaparro.

Dyskografia (wybór)[edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

  • 1969Rose rosse
  • 1969Massimo Ranieri (CGD i następne)
  • 1970Vent'anni
  • 1970I singoli A's & B's di Massimo Ranieri vol.1 1966-1969 (kompilacja singli)
  • 1971Via del Conservatorio
  • 1972Un po' per giorno (tylko utwór nr 1; czołówka dźwiękowa z filmu "Imputazione di omicidio per uno studente")
  • 1972 – 'O surdato 'nammurato (live)
  • 1973Erba di casa mia
  • 1973Album di famiglia
  • 1974Napulammore (live)
  • 1975Per una donna
  • 1975Il meglio di Massimo Ranieri (kompilacja)
  • 1976Meditazione
  • 1976Macchie 'e culore (live)
  • 1978La faccia del mare
  • 1981Passa lu tempo e lo munno s'avota
  • 1983Barnum
  • 1983...vanità
  • 1988Perdere l'amore
  • 1988Rinaldo in campo
  • 1989Da bambino a fantastico (kompilacja)
  • 1989Un giorno bellissimo
  • 1992Ti penso
  • 1995Ranieri (jako CD; i następne)
  • 1997Canzoni in corso
  • 1999Hollywood ritratto di un divo (album podwójny)
  • 2001Oggi o dimane
  • 2003Nun è acqua
  • 2004Ranieri canta Napoli (album podwójny, będący kompilacją dwóch poprzednich)
  • 2005Accussì grande
  • 2006Canto perché non so nuotare...da 40 anni (album podwójny)
  • 2009Napoli...Viaggio in Italia

Single[edytuj | edytuj kod]

  • 1964Se mi aspetti stasera/La prima volta (Zeus, jako Gianni Rock)
  • 1964Preghiera/Una bocca, due occhi e un nome (Zeus, jako Gianni Rock)
  • 1964Lassù qualcuno mi ama/Un ragazzo come me (Zeus, jako Gianni Rock)
  • 1965Tanti auguri senora/Non chiudere la porta (Zeus, jako Gianni Rock)
  • 1966L'amore è una cosa meravigliosa/Bene mio (CGD; jako Massimo Ranieri; i następne)
  • 1967Pietà per chi ti ama/No, mamma
  • 1968Da bambino/Ma l'amore cos'è
  • 1968Preghiera per lei/Cento ragazzine
  • 1969Quando l'amore diventa poesia/Cielo blu
  • 1969Il mio amore resta sempre Teresa/Rose rosse
  • 1969Se bruciasse la città/Rita
  • 1969 – 'O sole mio/Ma l'amore cos'è
  • 1970Sei l'amore mio/Fai di me quello che vuoi
  • 1970Le braccia dell'amore/Candida
  • 1970Sogno d'amore/Mio caro amore evanescente e purov
  • 1970Vent'anni/Io non avrò
  • 1971L'amore è un attimo/A Lucia
  • 1971Io e te/Adagio veneziano
  • 1971Via del Conservatorio/Momento
  • 1972 – 'O surdato 'nnammurato/Lacreme napulitane
  • 1972La tua innocenza/Ti ruberei
  • 1972Amore cuore mio/Io di più
  • 1972Erba di casa mia/L'infinito
  • 1973Chi sarà/Domenica domenica
  • 1973Chiove/Reginella
  • 1973Amo ancora lei/Tu sei bella come il sole
  • 1974Immagina/Se tu fossi una rosa
  • 1974 – 'A tazza 'e cafè/Tu ca nun chiagne
  • 1974Te voglio bene assaie/A serenata 'e Pulicenella
  • 1974Per una donna/Cara libertà
  • 1975Si ricomincia/23, rue des lillas
  • 1976Dal primo momento che ti ho vista/La mia boheme
  • 1978La faccia del mare/Odyssea
  • 1988Perdere l'amore/Dove sta il poeta (Wea)

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Na przestrzeni 40 lat (1970–2010) Massimo Ranieri wystąpił w 50 filmach kinowych i telewizyjnych[3] .

  • 1970Metello
  • 1970La sciantosa (film tv)
  • 1970Cerca di capirmi
  • 1971Incontro
  • 1971Bubù
  • 1971The Light at the Edge of the World
  • 1972Imputazione di omicidio per uno studente
  • 1974Salvo D'Acquisto (film tv)
  • 1974La cugina
  • 1975Una città in fondo alla strada (film tv)
  • 1976L'ultima volta
  • 1976Con la rabbia agli occhi
  • 1978Storie della Camorra (serial tv)
  • 1979La patata bollente
  • 1981Il carabiniere
  • 1981Casta e pura
  • 1981Habibi, amor mío
  • 1981Priest of Love
  • 1981L'ultima volta insieme
  • 1981I ragazzi di celluloide (serial tv)
  • 1983Legati da tenera amicizia
  • 1983La vela incantata
  • 1984All'ombra della grande quercia (serial tv)
  • 1984Nata d'amore (serial tv)
  • 1984I ragazzi di celluloide 2 (serial tv)
  • 1985Atto d'amore (film tv)
  • 1987Lo scialo (serial tv)
  • 1987L'ombra nera del Vesuvio (serial tv)
  • 1988Il ricatto (serial tv)
  • 1989Rinaldo in campo (film tv)
  • 1991Il ricatto 2 (serial tv)
  • 1995Il prezzo del denaro (film tv)
  • 1996La casa dove abitava Corinne (film tv)
  • 1997Volare!
  • 1998Angelo nero (film tv)
  • 1999Un bacio nel buio (film tv)
  • 1999Ama il tuo nemico (film tv)
  • 2000Fondali notturni
  • 2001Io ti salverò (serial tv)
  • 2002Storia di guerra e d'amicizia
  • 2003Camera cafè (serial tv)
  • 2004Le genre humain - 1ère partie: Les parisiens
  • 2005Le courage d'aimer
  • 2005Fuga (f. krótkometrażowy)
  • 2007Operazione pilota (serial tv)
  • 2007Senza via d'uscita - Un amore spezzato (film tv)
  • 2007Civico zero
  • 2008L'ultimo Pulcinella
  • 2010Ces amours-là
  • 2010Passione

Przypisy

  1. Hit Parade Italia: I singoli più venduti del 1969 (wł.). [dostęp 2010-09-13].
  2. Food and Agriculture Organization of the United Nations: Meet the Goodwill Ambassadors (ang.). [dostęp 2010-09-13].
  3. The Internet Movie Database: Massimo Ranieri (ang.). [dostęp 2010-10-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Enzo Giannelli: Ranieri, Massimo. W: Gino Castaldo (red.): Il dizionario della canzone italiana. Armando Curcio, 1990. (wł.)
  2. Enrico Deregibus (red.): Dizionario completo della canzone italiana. Firenze: Giunti editore, 2006. ISBN 978-88-0904-602-3. (wł.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]