Massimo Ranieri

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Massimo Ranieri
Ranieri particolare.JPG
Massimo Ranieri
Imię i nazwisko Giovanni Calone
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1951
 Włochy, Neapol
Gatunek Pop
Zawód wokalista, aktor i prezenter telewizyjny
Aktywność od 1964 roku
Wytwórnia płytowa Zeus, CGD
Liczba albumów 32
Liczba singli 34
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Massimo Ranieri (ur. jako Giovanni Calone 3 maja 1951 w Neapolu) – włoski wokalista, aktor i prezenter telewizyjny, dwukrotny reprezentant Włoch w Konkursie Piosenki Eurowizji (w 1971 i 1973 roku).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Giovanni Calone urodził się w neapolitańskiej dzielnicy Santa Lucia jako piąte z ośmiorga dzieci. W wieku 10 lat zaczął śpiewać w restauracjach i na przyjęciach weselnych. W 1964 roku został odkryty przez producenta muzycznego Gianniego Aterrano, który zabrał go do Nowego Jorku, gdzie umożliwił mu nagranie debiutanckiego mini-albumu pod pseudonimem Gianni Rock. Płyta zawierała cztery utwory: „Tanti auguri signora”, „Se mi aspetti stasera”, „Non chiudere la porta” i „La Prima Volta”. Żadne z tych nagrań nie zdobyło popularności, także dlatego, że młody wykonawca przechodził mutację głosu.

W 1966 roku Calone przybrał pseudonim artystyczny Massimo Ranieri, gdzie imię Massimo miało określać poziom jego ambicji artystycznych, a nazwisko było hołdem dla księcia Monako Rainiera di Grimaldiego, którego podziwiał. W tym samym czasie, w jego karierze artystycznej nastąpił przełom: pianista i kompozytor Enrico Polito zaproponował mu kontrakt fonograficzny z wytwórnią CGD. W tym samym roku młody wykonawca zadebiutował w popularnym programie-konkursie telewizyjnym Canzonissima z piosenką „L'amore è una cosa meravigliosa”. W 1967 roku po raz pierwszy wygrał festiwal Cantagiro, startując z utworem „Pietà per chi ti ama”.

W 1968 roku nagrał i wydał kolejne piosenki: „Da Bambino”, którą zaprezentował podczas Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo, oraz „Ma L'amore cos'e” i „Preghiera”. Pierwsze sukcesy estradowe przyszły w kolejnym roku. Na Festiwalu w San Remo 18-letni wokalista zaprezentował w parze z Oriettą Berti singiel „Quando l'amore diventa poesia”. W tym samym roku po raz drugi wygrał festiwal Cantagiro, tym razem z piosenką „Rose rosse”, która przez 13 tygodni pozostawała na pierwszym miejscu włoskiej listy przebojów i zajęła 5. miejsce na liście najlepiej sprzedawanych singli 1969 roku[1]. Utwór zaprezentował także w programie Canzonissima, obok dwóch innych propozycji: „'O sole mio”, którą wywołał entuzjazm młodej publiczności oraz „Se bruciasse la città”, która przyniosła mu trzecie miejsce w konkursie. Od tej chwili jego popularność zaczęła szybko rosnąć, a każdy występ wywoływał żywiołowe reakcje nastoletniej publiczności. Jeszcze w tym samym roku zaprezentował swoje kolejne przeboje: „Rita”, „Il mio amore resta sempre” i „Zingara”.

W 1970 roku Ranieri wydał swój debiutancki album studyjny, zatytułowany Massimo Ranieri. Do kolejnej edycji programu Canzonissima zgłosił trzy piosenki: „Sogno d'amore”, „Aranjuez mon amour” i „Vent'anni”, która zdobyła pierwsze miejsce i stała się zarazem tytułem jego kolejnego albumu. W tym samym roku wokalista zdecydował się wystąpić w filmie, debiutując w produkcji Mauro Bologniniego pt. Metello, w którym zagrał tytułową rolę – postać młodego robotnika i aktywisty, mającego burzliwe życie osobiste. Za tą rolę młody debiutant otrzymał nagrodę. W tym samym roku wystąpił też w filmie La Sciantosa razem z Anną Magnani.

W 1971 wziął ponownie udział w programie Canzonissima, prezentując kolejno piosenki: „Adagio veneziano”, „Io e te”, „Tema d'amore” (z filmu Metello) i „Via del Conservatorio”, która dotarła do finału, w którym zajęła 2. miejsce. W tym samym roku artysta otrzymał reprezentował Włochy na 16. Konkursie Piosenki Eurowizji, organizowanym w Dublinie, na którym zajął 5. miejsce z utworem „L'amore è un attimo[2]. Oprócz włoskojęzycznej wersji piosenki, wokalista nagrał ją także w języku hiszpańskim („Perdón cariño mío”)[3], niemieckim („Die Liebe ist ein Traum”)[4], francuskim („Pour un instant d'amour”)[5] i angielskim („Goodbye My Love”)[6]. Ukazał się jego kolejny album Via del conservatorio, a po nim nagrany na żywo 'O surdato 'nammurato, z repertuarem składającym się z pieśni neapolitańskich. W 1972 wziął po raz kolejny udział w programie Canzonissima, prezentując piosenki: „Ti ruberei”, „'O Surdato 'nnammurato” i „Erba di casa mia”, która ostatecznie zdobyła pierwsze miejsce. Rok później ponownie reprezentował Włochy w Konkursie Piosenki Eurowizji, tym razem wykonując w finale imprezy utwór „Chi sarà con te”, z którym zajął 13. miejsce[7].

W 1975 roku, kiedy jego kariera zaczęła powoli gasnąć, wokalista postanowił ograniczyć występy i poświęcić się aktorstwu. Na rynek muzyczny powrócił dopiero w 1988 roku piosenką „Perdere l'amore”, którą wygrał Festiwal Piosenki Włoskiej. W 1997 roku ponownie wystartował w konkursie, tym razem zgłaszając się z propozycją „Ti parlero d'amore”, która dotarła do finału. W tym samym roku wystąpił w sztuce La Liola Luigiego Pirandello.

16 października 2002 Massimo Ranieri został mianowany Ambasadorem Dobrej Woli FAO[8]. W 2004 wystąpił po raz pierwszy we francuskim filmie Les Parisiens Claude'a Leloucha, w którym zagrał postać ulicznego artysty. W 2008 wystąpił w kolejnym filmie py. L'Ultimo Pulcinella, którego reżyserem został Maurizio Scaparro.

Dyskografia (wybór)[edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

  • 1969Rose rosse
  • 1969Massimo Ranieri (CGD i następne)
  • 1970Vent'anni
  • 1970I singoli A's & B's di Massimo Ranieri vol.1 1966-1969 (kompilacja singli)
  • 1971Via del Conservatorio
  • 1972Un po' per giorno (tylko utwór nr 1; czołówka dźwiękowa z filmu "Imputazione di omicidio per uno studente")
  • 1972 – 'O surdato 'nammurato (live)
  • 1973Erba di casa mia
  • 1973Album di famiglia
  • 1974Napulammore (live)
  • 1975Per una donna
  • 1975Il meglio di Massimo Ranieri (kompilacja)
  • 1976Meditazione
  • 1976Macchie 'e culore (live)
  • 1978La faccia del mare
  • 1981Passa lu tempo e lo munno s'avota
  • 1983Barnum
  • 1983...vanità
  • 1988Perdere l'amore
  • 1988Rinaldo in campo
  • 1989Da bambino a fantastico (kompilacja)
  • 1989Un giorno bellissimo
  • 1992Ti penso
  • 1995Ranieri (jako CD; i następne)
  • 1997Canzoni in corso
  • 1999Hollywood ritratto di un divo (album podwójny)
  • 2001Oggi o dimane
  • 2003Nun è acqua
  • 2004Ranieri canta Napoli (album podwójny, będący kompilacją dwóch poprzednich)
  • 2005Accussì grande
  • 2006Canto perché non so nuotare...da 40 anni (album podwójny)
  • 2009Napoli...Viaggio in Italia

Single[edytuj | edytuj kod]

  • 1964Se mi aspetti stasera/La prima volta (Zeus, jako Gianni Rock)
  • 1964Preghiera/Una bocca, due occhi e un nome (Zeus, jako Gianni Rock)
  • 1964Lassù qualcuno mi ama/Un ragazzo come me (Zeus, jako Gianni Rock)
  • 1965Tanti auguri senora/Non chiudere la porta (Zeus, jako Gianni Rock)
  • 1966L'amore è una cosa meravigliosa/Bene mio (CGD; jako Massimo Ranieri; i następne)
  • 1967Pietà per chi ti ama/No, mamma
  • 1968Da bambino/Ma l'amore cos'è
  • 1968Preghiera per lei/Cento ragazzine
  • 1969Quando l'amore diventa poesia/Cielo blu
  • 1969Il mio amore resta sempre Teresa/Rose rosse
  • 1969Se bruciasse la città/Rita
  • 1969 – 'O sole mio/Ma l'amore cos'è
  • 1970Sei l'amore mio/Fai di me quello che vuoi
  • 1970Le braccia dell'amore/Candida
  • 1970Sogno d'amore/Mio caro amore evanescente e purov
  • 1970Vent'anni/Io non avrò
  • 1971 – „L'amore è un attimo”/„A Lucia”
  • 1971Io e te/Adagio veneziano
  • 1971Via del Conservatorio/Momento
  • 1972 – 'O surdato 'nnammurato/Lacreme napulitane
  • 1972La tua innocenza/Ti ruberei
  • 1972Amore cuore mio/Io di più
  • 1972Erba di casa mia/L'infinito
  • 1973Chi sarà/Domenica domenica
  • 1973Chiove/Reginella
  • 1973Amo ancora lei/Tu sei bella come il sole
  • 1974Immagina/Se tu fossi una rosa
  • 1974 – 'A tazza 'e cafè/Tu ca nun chiagne
  • 1974Te voglio bene assaie/A serenata 'e Pulicenella
  • 1974Per una donna/Cara libertà
  • 1975Si ricomincia/23, rue des lillas
  • 1976Dal primo momento che ti ho vista/La mia boheme
  • 1978La faccia del mare/Odyssea
  • 1988Perdere l'amore/Dove sta il poeta (Wea)

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Na przestrzeni 40 lat (1970–2010) Massimo Ranieri wystąpił w 50 filmach kinowych i telewizyjnych[9] .

  • 1970Metello
  • 1970La sciantosa (film tv)
  • 1970Cerca di capirmi
  • 1971Incontro
  • 1971Bubù
  • 1971The Light at the Edge of the World
  • 1972Imputazione di omicidio per uno studente
  • 1974Salvo D'Acquisto (film tv)
  • 1974La cugina
  • 1975Una città in fondo alla strada (film tv)
  • 1976L'ultima volta
  • 1976Con la rabbia agli occhi
  • 1978Storie della Camorra (serial tv)
  • 1979La patata bollente
  • 1981Il carabiniere
  • 1981Casta e pura
  • 1981Habibi, amor mío
  • 1981Priest of Love
  • 1981L'ultima volta insieme
  • 1981I ragazzi di celluloide (serial tv)
  • 1983Legati da tenera amicizia
  • 1983La vela incantata
  • 1984All'ombra della grande quercia (serial tv)
  • 1984Nata d'amore (serial tv)
  • 1984I ragazzi di celluloide 2 (serial tv)
  • 1985Atto d'amore (film tv)
  • 1987Lo scialo (serial tv)
  • 1987L'ombra nera del Vesuvio (serial tv)
  • 1988Il ricatto (serial tv)
  • 1989Rinaldo in campo (film tv)
  • 1991Il ricatto 2 (serial tv)
  • 1995Il prezzo del denaro (film tv)
  • 1996La casa dove abitava Corinne (film tv)
  • 1997Volare!
  • 1998Angelo nero (film tv)
  • 1999Un bacio nel buio (film tv)
  • 1999Ama il tuo nemico (film tv)
  • 2000Fondali notturni
  • 2001Io ti salverò (serial tv)
  • 2002Storia di guerra e d'amicizia
  • 2003Camera cafè (serial tv)
  • 2004Le genre humain - 1ère partie: Les parisiens
  • 2005Le courage d'aimer
  • 2005Fuga (f. krótkometrażowy)
  • 2007Operazione pilota (serial tv)
  • 2007Senza via d'uscita - Un amore spezzato (film tv)
  • 2007Civico zero
  • 2008L'ultimo Pulcinella
  • 2010Ces amours-là
  • 2010Passione

Przypisy

  1. Hit Parade Italia: I singoli più venduti del 1969 (wł.). [dostęp 2010-09-13].
  2. Eurovision Song Contest 1971 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2014-05-31].
  3. 1971 - Italy (ang.). W: Diggiloo [on-line]. www.diggiloo.net. [dostęp 2014-05-24].
  4. 1971 - Italy (German) (ang.). W: Diggiloo [on-line]. www.diggiloo.net. [dostęp 2014-05-24].
  5. 1971 - Italy (French) (ang.). W: Diggiloo [on-line]. www.diggiloo.net. [dostęp 2014-05-24].
  6. 1971 - Italy (English) (ang.). W: Diggiloo [on-line]. www.diggiloo.net. [dostęp 2014-05-24].
  7. Eurovision Song Contest 1973 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2014-05-31].
  8. Food and Agriculture Organization of the United Nations: Meet the Goodwill Ambassadors (ang.). [dostęp 2010-09-13].
  9. The Internet Movie Database: Massimo Ranieri (ang.). [dostęp 2010-10-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Enzo Giannelli: Ranieri, Massimo. W: Gino Castaldo (red.): Il dizionario della canzone italiana. Armando Curcio, 1990. (wł.)
  2. Enrico Deregibus (red.): Dizionario completo della canzone italiana. Firenze: Giunti editore, 2006. ISBN 978-88-0904-602-3. (wł.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]