Mastif hiszpański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mastif hiszpański
Mastif hiszpanski pl.jpg
Inne nazwy hiszp. mastín español
ang. spanish mastiff
Kraj pochodzenia Hiszpania
Wymiary
Wysokość 80 cm (psy),
75 cm (suki)
Masa 50–65 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa II, sekcja 2,
wzorzec nr 91[1]
UKC Guardian Dog Group
Wzorce rasy
FCI UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Głowa mastifa hiszpańskiego o pręgowanym umaszczeniu

Mastif hiszpański (oryginalna nazwa mastín español) – rasa psa zaliczana do grupy molosów w typie górskim, wyhodowana w Hiszpanii do strzeżenia zwierząt gospodarskich i domu. Uznawany jest za jednego z największych i najbardziej śliniących się psów na świecie[2].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie tych psów nie jest znane. Prawdopodobnie rasa wywodzi się od psów przywiezionych do Hiszpanii przez Fenicjan i Greków ok. 2000 lat temu[2]. Pierwsze pisemne wzmianki o „mastifie iberyjskim” pochodzą z I wieku naszej ery. Autorzy wspominający tego psa to: Pliniusz (Historia Naturalis), Apulejusz oraz Wergiliusz.

Wychwalano ich zdolności obronne majątku oraz stad zwierząt hodowlanych. W pierwszej połowie XVII wieku wydano książkę o tematyce myśliwskiej, gdzie wspomina się mastify, jako ciężkie psy gończe.

W starych pieśniach pasterzy z Estremadury w Hiszpanii można spotkać przewijające się motywy o niełatwym życiu mastifów wśród ubogich owczarzy.

Klasyfikacja FCI[edytuj | edytuj kod]

W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy II – Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła, sekcja 2.2 – Molosy typu górskiego[3]. Nie podlega próbom pracy[1].

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na swoje predyspozycje fizyczne i psychiczne mastif hiszpański jest użytkowany do zadań takich jak i w przeszłości, czyli do ochrony ziemi i stad. Jeżeli zostanie odpowiednio wcześniej przygotowany sprawdza się jako pies myśliwski na grubą zwierzynę. Współcześnie docenia się także go jako psa w służbie wojskowej.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Czarne, czerwone rudawe, płowe z nalotem w różnych odcieniach, a także pręgowane, czarne lub rudawe z białymi znaczeniami.

Utrzymanie[edytuj | edytuj kod]

Pod względem utrzymania i wyżywienia jest wymagający. Potrzebuje dużego wybiegu i sporej, dziennej dawki odpowiedniej strawy.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

W 1740 roku w Madrycie została wydana książka Alonsa de Herrera pod tytułem „Agricultura General”. Znajdują się w tym dziele fragmenty mówiące o wskazówkach, jakimi należy się kierować przy doborze najlepszych osobników tej rasy. Selekcji dokonywano nie tylko ze względu na wygląd, ale równie istotne były cechy charakterologiczne. Testowano szczenięta m.in. pod kątem wytrzymałości (podnoszenie za uszy, które szczeniak musiał przejść bez skamlenia) oraz orientacji (odsuwanie młodych od matki, wygrywało to, które najszybciej znalazło do niej powrotną drogę).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Wzorzec rasy nr 91 (FCI Standard N° 91) (pdf) (pol.), Związek Kynologiczny w Polsce – Zarząd Główny
  2. 2,0 2,1 Bruce Fogle: Wielka encyklopedia : Psy [Encyclopedia of the dog]. (tłum.) Marcin Gorazdowski. Warszawa: MUZA SA, 1996, s. 249. ISBN 83-7079-672-0.
  3. Systematyka ras według FCI z uwzględnieniem polskiego nazewnictwa ras (pdf), Związek Kynologiczny w Polsce – Zarząd Główny