Matematyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Archimedes był jednym z najwybitniejszych matematyków starożytności.
Leonhard Euler jest powszechnie uważany za jednego z największych matematyków.

Matematyk – uczony, którego badania naukowe dotyczą różnych dziedzin matematyki. Matematycy zajmują się wielkością, strukturą, przestrzenią i dynamiką.

Niektórzy naukowcy z innych dziedzin, jak np. fizyka teoretyczna, także mogą być uznani za matematyków, jeśli ich badania dostarczają wiedzy w dziedzinach matematyki. Z drugiej strony, matematycy zajmujący się matematyką stosowaną dostarczają wiedzy dla innych dziedzin nauki i techniki.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Aby zostać matematykiem należy rozpocząć studia na kierunku matematycznym. Wybierając kierunki na uniwersytecie, kształcenie odbywa się z nastawieniem na matematykę teoretyczną, natomiast wstępując na politechnikę, na matematykę stosowaną, lecz nie jest to regułą. Przez okres studiów przyszły matematyk zapoznaje się wstępnie z przeróżnymi dziedzinami matematyki. Po zakończeniu studiów i uzyskaniu dyplomu specjalizuje się w wybranej przez siebie dziedzinie.

Obszar zainteresowań[edytuj | edytuj kod]

Matematycy zajmują się przeróżnymi dziedzinami np.: logika, teoria mnogości, teoria kategorii, algebra ogólna, teoria liczb, analiza matematyczna, geometria, topologia, układ dynamiczny, kombinatoryka, teoria gier, teoria informacji, analiza numeryczna, optymalizacja, prawdopodobieństwo i statystyka.

Mimo, że matematyka znajduje zastosowanie w przeróżnych dziedzinach badań, matematyk nie określa wartości idei matematycznych ze względu na różnorodność zastosowań. Matematyka jest interesująca sama w sobie, a matematyk zajmuje się poznaniem jej reguł w obrębie samej matematyki. Matematyk nie zajmuje się tylko przekształcaniem wzorów, liczb czy równań - różnorodność matematyki pozwala mu na badanie czy koncepcje stosowane w pewnych dziedzinach da się zastosować w innych. Jeśli pewne zdanie jest przez matematyków uznawane za prawdziwe (np. wszystkie znane przypadki są spełnione, a nieznane są przypadki niespełnione), lecz nie jest ono jednoznacznie udowodnione lub obalone, to nazywa się je przypuszczeniem, a celem pracy matematyka jest uzyskanie dowodu, aby je nazwać twierdzeniem.

Matematycy wyróżniają się na tle pozostałych naukowców tym, że swoje twierdzenia popierają obiektywnymi dowodami, w przeciwieństwie do pozostałych gałęzi nauk, gdzie teorie są potwierdzane lub sprawdzane eksperymentalnie. Teorie fizyczne mogą się zmieniać na skutek dokonywanych odkryć w otaczającym świecie. Matematyka zmienia się w inny sposób. Stare twierdzenia czy prawa nigdy nie tracą swojej mocy. Nowe twierdzenia co najwyżej uogólniają to, co zostało już odkryte.

Kobiety zajmujące się matematyką[edytuj | edytuj kod]

Podczas gdy większość matematyków to mężczyźni, nastąpiły pewne zmiany demograficzne po II wojnie światowej. Niektóre kobiety zajmujące się matematyką to Hypatia z Aleksandrii (ok. 400 n.e.), Ada Lovelace (1815–1852), Maria Gaetana Agnesi (1718–1799), Emmy Noether (1882–1935), Sophie Germain (1776–1831), Zofia Kowalewska (1850–1891), Alicja Boole Stott (1860–1940) i Émilie du Châtelet (1706–1749).

Wybrani matematycy[edytuj | edytuj kod]

Czas Matematyk Odkrywczy wkład w podstawy matematyki
(624-625 p.n.e) Tales z Miletu pierwszy matematyk i filozof, podstawy geometrii
(624-625 p.n.e) Pitagoras słynne twierdzenie, liczby niewymierne
(384-322 p.n.e) Arystoteles logika
(ok. 365-300 p.n.e) Euklides Elementy - podstawowy podręcznik z matematyki aż do XIX wieku.
(287-212 p.n.e) Archimedes geometria, liczba Pi, wielkie liczby
(476-550) Aryabhata cyfry arabskie
(598-670) Brahmagupta pojęcie zera i liczb ujemnych
(ok. 780-850) Muhammad ibn Musa al-Chuwarizmi funkcje trygonometryczne sinus i tangens, elementy algebry
(1540-1603) François Viète rozwiązywanie równań kwadratowych, notacja literowa dla stałych w równaniach
(1596-1650) Kartezjusz układ współrzędnych kartezjańskich
(1601-1665) Pierre de Fermat słynne twierdzenie
(1623-1662) Blaise Pascal teoria prawdopodobieństwa, wartość oczekiwana
(1646-1716) Gottfried Wilhelm Leibniz rachunek różniczkowy, symbol całki
(1654-1705) Jakob Bernoulli pojęcie całki, układ współrzędnych biegunowych, prawo wielkich liczb
(1707-1783) Leonhard Euler teoria grafów, terminologia i notacja matematyczna, pojęcie funkcji
(1736-1813) Joseph Louis Lagrange podstawy rachunku wariacyjnego
(1777-1855) Carl Friedrich Gauss geometria nieeuklidesowa
(1805-1865) William Rowan Hamilton kwaterniony
(1811-1832) Évariste Galois teoria grup
(1845-1918) Georg Cantor teoria mnogości, moc zbioru, przeliczalność
(1903-1957) John von Neumann teoria gier, formalizm matematyczny mechaniki kwantowej
(1906-1978) Kurt Gödel twierdzenie o niezupełności, twierdzenie o niedowodliwości niesprzeczności

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]