Mateusz Piskorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mateusz Piskorski
Mateusz Piskorski Axis for Peace 2005-11-18.jpg
Data i miejsce urodzenia 18 maja 1977
Szczecin
Poseł V kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Samoobrona
Rzeczpospolitej Polskiej
Okres urzędowania od 19 października 2005
do 4 listopada 2007
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Mateusz Andrzej Piskorski (ur. 18 maja 1977 w Szczecinie) – polski polityk, nauczyciel akademicki, politolog, publicysta i dziennikarz, poseł na Sejm V kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 2001 ukończył studia politologiczne na Wydziale Humanistycznym Uniwersytu Szczecińskiego. W styczniu 2011 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych, broniąc na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu pracę doktorską pod tytułem Samoobrona RP w polskim systemie partyjnym[1].

W 2002 został zatrudniony jako nauczyciel akademicki na Uniwersytecie Szczecińskim, skąd odszedł w 2005. Wykładał też w Wyższej Szkole Zawodowej, „Collegium Balticum” i Wydziale Zamiejscowym Wyższej Szkole Pedagogicznej TWP w Szczecinie. W 2007 powrócił do pracy jako wykładowca Uniwersytetu Szczecińskiego. W 2008 został prezesem Towarzystwa Współpracy Polsko-Wenezuelskiej. Objął też funkcję prezesa zarządu Nord Media Press Sp. z o.o. Pracował również w KRRiT. Od grudnia 2009 do grudnia 2010 był zastępcą dyrektora Polskiego Radia Euro[2]. Był adiunktem na Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Następnie został dziekanem Wydziału Nauk Politycznych Wyższej Szkoły Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie[3].

Jego teksty ukazywały się lub ukazują m.in. w „Polityce Narodowej”, „Obywatelu”, „Myśli Polskiej” i „Myśli.pl”

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W przeszłości związany był ze Stowarzyszeniem na rzecz Tradycji i Kultury „Niklot”[4], które wydawało również pisma niskonakładowe (ziny) „Odala”, „Wadera”, w których propagował nacjonalizm słowiański. Założył i stanął na czele stowarzyszenia Europejskie Centrum Analiz Geopolitycznych (następnie został jego wiceprzewodniczącym[5], a później sekretarzem generalnym[6]). W latach 90. należał do Polskiego Stronnictwa Ludowego, z którego odszedł w 2000. W 2002 wstąpił do Samoobrony RP. Pełnił funkcję asystenta społecznego posła Jana Łącznego. Doradzał prezydium partii w sprawach polityki zagranicznej. Był też członkiem komitetu wyborczego Andrzeja Leppera jako kandydata w wyborach prezydenckich w 2005[7].

W wyborach w 2005 z listy tej partii uzyskał mandat poselski na Sejm V kadencji z okręgu szczecińskiego liczbą 5610 głosów. Pracował w Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Regulaminowej i Spraw Poselskich. Był także wiceprzewodniczącym komisji nadzwyczajnych: ds. zmian w ustawie o IPN oraz ds. ustaw o reprywatyzacji. Reprezentował również Sejm RP w Zgromadzeniu Unii Zachodnioeuropejskiej. W wyborach samorządowych w 2006 został zgłoszony jako kandydat na prezydenta Szczecina, jednak wycofał się przed głosowaniem i poparł Teresę Lubińską z PiS[8]. W styczniu 2007 objął funkcję rzecznika prasowego Samoobrony RP[9].

W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję (uzyskał 2808 głosów). W grudniu tego samego roku wszedł w skład prezydium Samoobrony RP. W styczniu 2009 brał udział w tworzeniu Libertas Polska[10]. Wystąpił z Samoobrony RP[11], jednak później do niej powrócił i ponownie zasiadał w jej prezydium[12].

W wyborach parlamentarnych w 2011 bez powodzenia kandydował do Sejmu z 1. miejsca listy Polskiej Partii Pracy – Sierpień 80 (z rekomendacji Samoobrony RP) w okręgu podwarszawskim (otrzymał 578 głosów)[13]. W kwietniu 2012 wstąpił do PPP, jednak po kilku miesiącach przeszedł do Samoobrony i 25 listopada tego samego roku został I wiceprzewodniczącym tej partii[14].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]