Matriks endoplazmatyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Matriks endoplazmatyczna - w biologii molekularnej - przestrzeń wydzielona w komórce przez błonę siateczki śródplazmatycznej.

Jest to niechromatynowa sieć występująca w jądrze komórkowym. W 1974 roku resztkową strukturę, która powstała w trakcie działania na jądra komórkowe 2 M NaCl i nukleazami, nazwano matriks jądrową. Została wydzielona w laboratorium Berezneya i Coffeya.

Na matriks składają się elementy:

  • resztkowa otoczka jądrowa, czyli blaszka jądrowa i kompleksy porowe
  • resztkowe jąderko
  • macierz wewnętrzna

Matriks jest to jedyna struktura, której chemizm zależy od zastosowanej metody jej wydzielenia. Matriks jądrowa pełni wiele funkcji:

  • utrzymuje morfologię jądra komórkowego
  • Bierze udział w organizowaniu przestrzennym materiału genetycznego
  • stanowi strukturalną platformę dla replikacji, transkrypcji i naprawy DNA
  • bierze udział w działaniu hormonów sterydowych
  • jest miejscem przyczepu pętli chromatynowych.

Ponadto matriksem nazywana jest również strefa znajdująca się pomiędzy dwoma błonami plazmatycznymi w mitochondriach, tzw. matriks mitochondrialna lub przestrzeń perymitochondrialna.