Matrony

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Trzy Matrony na reliefie z Bibracte

Matrony (łac. Matronae, Matres) – synkretyczne rzymsko-galo-germańskie bóstwa żeńskie, których kult rozwijał się pomiędzy I a V wiekiem n.e. w północno-zachodnich obszarach Imperium Romanum.

Na podbitych przez Rzymian terenach galijskich i germańskich zachowały się liczne wyobrażenia Matron, umieszczane na ołtarzach i stelach wotywnych. Przedstawiane w grupach po trzy, stanowiły ucieleśnienie prastarej Wielkiej Bogini[1]. W inskrypcjach zachowało się około 100 imion Matron, w prawie połowie pochodzenia germańskiego. Pozostałe są pochodzenia italskiego, galijskiego i brytońskiego. Treść inskrypcji wskazuje, że czczono je jako opiekunki rodziny, narodzin, wojny i płodności, a nawet poszczególnych szczepów germańskich.

Kult Matron na podbitych terenach germańskich przetrwał jeszcze długo po upadku cesarstwa rzymskiego. Beda Czcigodny zapisał, iż w okresie przesilenia zimowego Anglosasi obchodzą poświęcone boginiom święto zwane modraniht, zaś według Saxo Grammaticusa (Gesta Danorum VI, 4,12) niejaki Fridlevus zasięgał wróżb w świątyni "Parek", gdzie znajdowały się wizerunki trzech "Nimf".

Przypisy

  1. Maria Jaczynowska: Historia starożytnego Rzymu. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1978, s. 299. ISBN 83-01-00268-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leszek Paweł Słupecki: Mitologia skandynawska w epoce Wikingów. Kraków: Zakład Wydawniczy "Nomos", 2006, s. 252-254. ISBN 83-88508-55-5.