Matterhorn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Matterhorn
Matterhorn: widok od strony szwajcarskiej
Matterhorn: widok od strony szwajcarskiej
Państwo  Szwajcaria
 Włochy
Pasmo Alpy Pennińskie
Wysokość 4478 m n.p.m.
Wybitność 1029 m
Pierwsze wejście 14 lipca 1865
Edward Whymper i współtowarzysze
Położenie na mapie Valais
Mapa lokalizacyjna Valais
Matterhorn
Matterhorn
Położenie na mapie Szwajcarii
Mapa lokalizacyjna Szwajcarii
Matterhorn
Matterhorn
Ziemia 45°58′35″N 7°39′30″E/45,976389 7,658333Na mapach: 45°58′35″N 7°39′30″E/45,976389 7,658333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Matterhorn: widok od strony Gornergrat

Matterhorn (wł. Monte Cervino, fr. Mont Cervin) – szczyt położony w Alpach Zachodnich sięgający wysokości 4478 metrów. Matterhorn jest szóstym pod względem wysokości samodzielnym szczytem alpejskim. Leży na granicy między Szwajcarią (kanton Valais) a Włochami (region doliny Aosty, Valle d'Aosta).

Góra symbol, jeden z najbardziej znanych szczytów świata. Jego skalno-lodowa piramida samotnie wznosi się wśród firnowych pól lodowych Alp Pennińskich. Jeden z najpóźniej zdobytych szczytów alpejskich, głównie ze względu na odstraszający wygląd.

Z wierzchołka Matterhornu opadają cztery wybitne granie: Hörnli, Lion, grań Zmütt oraz Furgen.

Pierwsze wejścia[edytuj | edytuj kod]

  • 14 lipca 1865 roku na wierzchołku Matterhornu stanęli pierwsi ludzie, był to 7-osobowy zespół Edwarda Whympera, który po kilku nieudanych próbach, osiągnął szczyt wspinając się granią Hörnli. Niestety w zejściu cztery osoby zginęły spadając w przepaść. Ze szczytu powrócili jedynie Whymper i Taugwalderowie. Wypadek spowodował najmniej doświadczony z alpinistów Douglas Hadow, który podczas schodzenia przewrócił się i wpadł na prowadzącego Michela Croza, a gdy obaj zaczęli się zsuwać w przepaść, pociągnęli za sobą połączonych z nimi liną Charlesa Hudsona i Francisa Douglasa. Pozostali trzej wspinacze ocaleli, gdyż słabsza lina łącząca Douglasa z Peterem Taugwalderem ojcem pękła.
    • Skład zespołu:
    • Edward Whymper (25 lat) – jeden z najwybitniejszych alpinistów brytyjskich, który w Alpy przyjechał po raz pierwszy w 1860 aby wykonać szkice zamówione przez wydawnictwo Longmana.
    • Michel Croz (1830-1865) – wybitny przewodnik alpejski z Chamonix.
    • Lord Francis Douglas (18 lat) – syn markiza Queensberry.
    • ks. Charles Hudson (37 lat) – proboszcz anglikańskiej parafii w Skillington w hrabstwie Lincolnshire (Wielka Brytania), bardzo doświadczony alpinista.
    • Douglas Hadow (19 lat) – niewiele o nim wiadomo poza tym, że był to jego pierwszy sezon wspinania.
    • Peter Taugwalder ojciec (1820-1888) – wybitny szwajcarski przewodnik alpejski.
    • Peter Taugwalder syn (22 lata) – również przewodnik.
  • Trzy dni później, 17 lipca 1865 roku po przebyciu grani włoskiej na szczycie stanął zespół Antoine Carrela.
  • W 1875 roku po raz pierwszy zdobyto szczyt zimą.
  • W 1879 roku pokonano grań Zmutt.
  • W 1894 pierwsze polskie wejście Marian Smoluchowski z towarzyszami.
  • W 1911 roku po wielu próbach została przebyta trudna grań Furgg.
  • W 1929 roku została zdobyta 1400-metrowa zachodnia ściana. Przebył ją w półtora dnia wiedeńczyk Fritz Herrmann, mając do dyspozycji tylko stary czekan, bez liny i raków.
  • W dniach od 31 lipca do 1 sierpnia 1931 roku bracia Franz i Toni Schmid pokonali północną ścianę. Otrzymali za ten wyczyn złote medale olimpijskie.
  • W 1959 roku pierwsze zimowe przejście wschodniej ściany przypadło w udziale Polakom: Stanisław Biel i Jan Mostowski przebyli ją w półtora dnia.
  • W 1962 roku po raz pierwszy zdobyto zimą północną ścianę.
  • W lutym 1965 roku Walter Bonatti samotnie poprowadził przez północną ścianę nową drogę.
  • W 1967 roku północną ścianę przebył po raz pierwszy zespół kobiecy
  • W 1978 roku kobiecy zespół przeszedł północną ścianę Matterhornu zimą. Dokonały tego Polki: Anna Czerwińska, Krystyna Palmowska, Irena Kęsa, Wanda Rutkiewicz.

Niebezpieczeństwa szczytu[edytuj | edytuj kod]

Matterhorn, pomimo że najłatwiejsza droga na szczyt ma trudności wspinaczkowe III (tj. w skali wspinaczkowej trudno) z miejscami IV (bardzo trudno) i prowadzi terenem bardzo eksponowanym, jest celem wycieczek często niedoświadczonych lub źle wyposażonych alpinistów skuszonych sławą szczytu. Często na tej górze giną turyści z Polski: w 2001 jedna osoba, w 2006 trzy osoby, od początku 2007 cztery osoby. Niebezpieczeństwa wynikają głównie z dużej ekspozycji, zmienności pogody, narażenia na burze oraz możliwości uderzenia spadającymi kamieniami.

Panorama z wierzchołka

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]