Maurycy Allerhand

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maurycy Allerhand
Maurycy Allerhand
Data i miejsce urodzenia 28 czerwca 1868
Rzeszów
Data i miejsce śmierci sierpień 1942
Lwów
Grobowiec rodziny Allerhandów na nowym cmentarzu żydowskim w Krakowie

Maurycy Allerhand (ur. 28 czerwca 1868 w Rzeszowie, zm. w sierpniu 1942 we Lwowie) – polski prawnik żydowskiego pochodzenia, profesor Wydziału Prawa Uniwersytetu Lwowskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z zamożnej żydowskiej rodziny właściciela ziemskiego. Ukończył gimnazjum w Rzeszowie, po czym podjął studia na Uniwersytecie Wiedeńskim. Tytuł doktora praw uzyskał tam w 1892. Po powrocie do Galicji zamieszkał we Lwowie i rozpoczął praktykę adwokacką. W 1900 otworzył samodzielną kancelarię adwokacką, jednocześnie publikował w czasopismach krajowych i zagranicznych rozprawy, artykuły i monografie prawnicze. W 1909 habilitował się na Uniwersytecie Lwowskim w dziedzinie prawa procesowego na podstawie pracy Podstęp w procesie. Wiele prac ogłosił także w języku niemieckim, głównie publikował jednak w języku polskim. Od 1910 profesor na Uniwersytecie Lwowskim, w 1917 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, w 1922 – zwyczajnym. Wykładał także na Studium Dyplomatycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. 22 sierpnia 1919 został mianowany członkiem Komisji Kodyfikacyjnej RP, w 1922 członkiem Trybunału Stanu. W 1929 był także prezesem Żydowskiej Gminy Wyznaniowej. Nie angażował się politycznie, reprezentował postawę pełnej asymilacji z narodem i państwem polskim. Przez cały czas prowadził praktykę adwokacką. Pracował też naukowo: wykładał prawo egzekucyjne, prawo niesporne i konkursowe, historię i organizację sądownictwa, adwokatury i notariatu, prawo ubezpieczeniowe w lotnictwie. Do 1933 był kierownikiem Zakładu Prawa Handlowego i Wekslowego. Zapraszał często młodych prawników na seminaria w swym gabinecie. Uczestnikami tych seminariów byli znani później polscy prawnicy: Karol Koranyi, Kazimierz Przybyłowski, Ludwik Dworzak. Do udziału w seminariach prof. Allerhanda przyznawali się też Jerzy Sawicki i Stefan Rozmaryn-Kwieciński.

W latach 1932–1933 ogłosił dwuczęściowy komentarz do Kodeksu Postępowania Cywilnego, w 1935 Komentarz do Kodeksu Handlowego, zaś w 1937 komentarz do Prawa Upadłościowego. Jego dorobek naukowy obejmuje ponad 1000 pozycji, w tym prace z zakresu prawa procesowego, cywilnego handlowego i etnografii.

Po zajęciu Lwowa przez wojska sowieckie i reorganizacji uniwersytetu prowadził wykłady na wydziale prawa. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej i wkroczeniu 30 czerwca 1941 do Lwowa Niemców odmówił przyjęcia stanowiska przewodniczącego Judenratu. Zmuszony do zamieszkania w getcie. Dnia 10 sierpnia 1942 wywieziony wraz z żoną do obozu Janowskiego, gdzie oboje zostali zamordowani przez rozstrzelanie. Ciała ofiar spalono, a prochy rozsypano. Jego syn Joachim (1897–1970), synowa Zina (1908–1978) i wnuk Leszek (ur. 1931) uratowali się z Holocaustu.

Symboliczny grób Maurycego Allerhanda i jego żony Salomei znajduje się na nowym cmentarzu żydowskim w Krakowie. W 2009 został patronem fundacji prawniczej – Instytut Allerhanda z siedzibą w Krakowie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]