Panzerkampfwagen VIII Maus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Maus (czołg))
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy czołgu. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Maus
Model czołgu Maus z sylwetką człowieka dla porównania wielkości
Model czołgu Maus z sylwetką człowieka dla porównania wielkości
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Typ pojazdu czołg superciężki
Trakcja gąsienicowa
Załoga 6 osób
Historia
Prototypy latem 1943- próby z prototypem w firmie Alkett
Produkcja 1944-45
Egzemplarze 2 prototypy
Dane techniczne
Silnik benzynowy Daimler-Benz MB509
o mocy 1200 KM (895 kW)
Pancerz 60-240 mm, płyta przednia 350mm
Długość 10,09 m
Szerokość 3,67 m
Wysokość 3,66 m
Masa bojowa: 188 t
Moc jedn. 4,8 kW/t
Osiągi
Prędkość 20 km/h (droga)
13 km/h (teren)
Zasięg 193 km (droga)
62 km (teren)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata kal. 128 mm KwK44 L/55 lub kal. 150 mm KwK44
oraz
1 armata kal. 75 mm KwK44 L/36.5

1 karabin maszynowy MG-34 kal. 7,92 mm

Użytkownicy
Niemcy

Mausczołg superciężki konstrukcji niemieckiej z okresu II wojny światowej. Na podstawie ekstrapolacji oznaczeń niemieckich czołgów nazywany czasem PzKpfw VIII, choć brak na to potwierdzenia w dokumentach.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Decyzja produkcji superciężkiego czołgu Maus (mysz) - nazwanego tak w celach dezinformacyjnych - podjęta została na najwyższym szczeblu. 8 czerwca 1942 roku, podczas konferencji dotyczącej uzbrojenia wojsk pancernych, Adolf Hitler nakazał osobiście prof. Ferdinandowi Porsche podjęcie prac projektowych nad opracowaniem superczołgu. Porsche rozpoczął niezwłocznie prace nad projektem, któremu nadano oznaczenie Nr. 205. Początkowe założenia to masa 150 ton, docelowo 188 ton (masa bojowa). Jego głównym uzbrojeniem była armata kalibru 128 mm z zapasem 68 pocisków (planowano wyposażenie go także w armatę 150 mm) i sprzężona z nią armata kalibru 75 mm (200 pocisków) oraz karabin maszynowy MG 34 kalibru 7,92 mm(1000 pocisków). Osiągał prędkość do 20 km/h, miał zasięg 193 km i zużywał 1400 l paliwa na 100 km. Co ciekawe było to tylko kilka razy mniej niż wynosiła masa całego czołgu Panzerkampfwagen I.

Kadłub wykonany ze stalowych płyt pancernych miał w swej frontowej części grubość 240 mm, mieszcząc w swym obszernym wnętrzu zespół napędowy z 12-cylindrowym silnikiem, generatorem oraz dwoma silnikami elektrycznymi. Grubość pancerza wynosiła od 40 do 240 mm.

Do przemieszczania tak wielkiej masy, Porsche skonstruował układ jezdny w którym koła nośne połączone były w zestawy po dwa na jednym ramieniu i były wyposażone w specjalny komplet amortyzatorów. Z każdej strony podwozia mocowanych było sześć takich niezależnych układów. Nowatorsko rozwiązany był również spalinowo-elektryczny napęd, dzięki któremu Maus prowadził się bez problemu i dosyć łatwo pokonywał teren. Możliwy był nawet skręt w miejscu. W związku z tym, że żaden most w Europie nie mógł wtedy udźwignąć tego czołgu, planowano przekraczanie rzek w następujący sposób: do czołgu na otworach wentylacyjnych silnika montowano specjalne kominy oraz kablami podłączano czołg do drugiej maszyny tego typu, podczas gdy jeden z nich przekraczał rzekę po dnie, to drugi kablami dostarczał mu energię. Jednak takie rozwiązanie byłoby praktycznie nierealne w warunkach frontowych.

Wyprodukowano tylko dwa egzemplarze czołgu Maus. Prototypy: V-1 - posiadał obciążnik zamiast wieży i V-2 - posiadał kompletną wieżę. Już po wojnie, w zakładach Kruppa znaleziono kilka niedokończonych kadłubów. Zdobyli je Sowieci. Po oględzinach, stwierdzili że projekt nie rokuje nadziei na praktyczne zastosowanie. Jedyny istniejący egzemplarz czołgu Maus (złożony z kadłuba prototypu 205/1 i wieży prototypu 205/2, bez wyposażenia wewnętrznego) znajduje się obecnie w Rosji w muzeum w Kubince koło Moskwy.

Maus w Muzeum czołgów w Kubince
kummelsdorf
Kummersdorf-Gut, Neue Verskraft, Hall na PzKpfw VIII „Maus“, 2013

Konstrukcja profesora Porsche była swoistym "ruchomym bunkrem", jak śmiało można określić ten pojazd. Wzbudzała jednak duże uznanie dla wydajności i technicznego zaawansowania wyniszczonego w owym czasie niemieckiego przemysłu zbrojeniowego. Taktyczną wartość i przydatność bojową Maus należy ocenić jako chybioną. Szczególną słabość wykazywała niedostateczna moc zastosowanego napędu oraz duży nacisk jednostkowy na grunt, czego nie było w stanie zrekompensować nawet bardzo silne uzbrojenie. Dodatkowo zmarnotrawiono kosztowne materiały i cenny czas na opracowanie równie ciężkiego 140 t czołgu (E-100), odciągając fachowy personel firmy Adler z Frankfurtu nad Menem od produkcji niezbędnych dla potrzeb armii samochodów ciężarowych.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]