Max Glauer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Max Glauer
Max Glauer.png
Max Glauer w 1927 roku
Data i miejsce urodzenia 11, sierpnia 1867 Breslau Związek Północnoniemiecki
Data i miejsce śmierci 27 sierpnia 1935, Oppeln III Rzesza
Narodowość niemiecka
Dziedzina sztuki fotografia
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Max Glauer (ur. 11 sierpnia 1867 we Wrocławiu (wówczas Breslau), zm. 27 sierpnia 1935 w Opolu (wówczas Oppeln)) - niemiecki i śląski artysta fotografik.

Pochodził z protestanckiej[1] rodziny Glauerów, osiadłej we Wrocławiu. Dzieciństwo spędził w Pokoju, a od 1894 zamieszkał w Opolu na Krakauerstrasse 34a (dzisiejsza ulica Krakowska; dom już nie istnieje) i otworzył zakład fotograficzny[2].

Szybko zdobył sobie uznanie zarówno wśród Opolan, jak i wśród arystokracji Cesarstwa Niemieckiego. W 1912 król Wirtembergii Wilhelm II Wirtemberski, który był właścicielem Pokoju, mianował Glauera nadwornym fotografem. Przez kilka lat fotografował on koronowane głowy, również cesarza Wilhelma II, kiedy ten odwiedził Mosznę. W późniejszych latach sportretował m.in. feldmarszałka Hindenburga, a w 1933 Adolfa Hitlera.

Często podróżował po Śląsku na rowerze, a później samochodem. Interesowały go śląskie wsie i ich mieszkańcy. Do dziś w niektórych śląskich domach można znaleźć zdjęcia zrobione w jego zakładzie.

W 1926 Glauer postanowił przebudować swój opolski dom - powierzył to zadanie znanemu wrocławskiemu architektowi Heinrichowi Lauterbachowi. Dom stał się miejscem spotkań opolskiej elity intelektualnej i artystycznej, bywali tam politycy, odbywały się spotkania Opolskiej Gminy Eichendorffa. Często odbywały się tam wystawy dzieł sztuki.

Oprócz fotografii Glauer wydał również opowiadania z czasów młodości w Pokoju, publikowane w Oppelner Heimatkalender w 1934.

Grób artysty znajdował się na cmentarzu przy Breslauerstrasse (ulica Wrocławska), lecz nie przetrwał do dzisiejszych czasów.

Pochodzenie artysty[edytuj | edytuj kod]

Według niektórych źródeł rodzina Glauera miała żydowskie korzenie. Przeczyć temu może fakt, iż w późniejszym czasie nie był prześladowany przez nazistów, a nawet ich fotografował, nie został też pochowany na żydowskiej nekropolii. Pojawiały się jednak informacje, że jego syn Otto, po dojściu Hitlera do władzy, został zmuszony do rezygnacji z zawodu adwokata właśnie z powodu domniemanego żydowskiego pochodzenia[3]. Dane rodziny Maxa Glauera przeczą żydowskiemu pochodzeniu, jak i istnieniu syna Ottona (Max miał syna Johannesa i córkę Margareth)[4].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogdan Snoch: Górnośląski Leksykon Biograficzny. Suplement do wydania drugiego. Katowice: Muzeum Śląskie, 2006, s. 41. ISBN 83-60353-11-5.
  • M. Rostropowicz-Miśko, Max Glauer, w: Ślązacy od czasów najdawniejszych do współczesności, t. I, Łubowice-Opole 2005, pod red. J. Rostropowicz, ISBN 83-88672-77-0.


Przypisy

  1. Schlesien Journal z 21 maja 2013
  2. W starszej literaturze podawano datę 1893, jednak wg danych rodziny, w tym pamiętnika syna artysty, Max Glauer osiedlił się tu w 1894: Zapotoczny P. Odnaleźli się potomkowie słynnego fotografa. Upadają mity historyków. Gazeta Wyborcza, wydanie opolskie, 24 V 2013 [1]
  3. Max Glauer, gwiazda Oppeln, teraz zapomniany
  4. Zapotoczny P. Odnaleźli się potomkowie słynnego fotografa. Upadają mity historyków. Gazeta Wyborcza, wydanie opolskie, 24 V 2013 [2]