Max Immelmann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Max Immelmann
17 zwycięstw
Max Immelmann
Oberleutnant Oberleutnant
Data i miejsce urodzenia 21 września 1890
Drezno, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 18 czerwca 1916
okolice Sallaumines, Francja
Przebieg służby
Lata służby od 1914
Siły zbrojne Cross-Pattee-Heraldry.svgLuftstreitkräfte
Jednostki KEK Metz, Feldflieger-Abteilung 62, KEK Douai
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Pour le Mérite Królewski Order Hohenzollernów z Mieczami na Wojennej Wstędze Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Komandorski Orderu Wojskowego św. Henryka (Saksonia) Krzyż Kawalerski Orderu Wojskowego św. Henryka (Saksonia) Krzyż Rycerski II Klasy Orderu Albrechta (Saksonia) Medal Fryderyka Augusta (Saksonia) Krzyż Fryderyka (Anhalt) Wojskowy Order Zasługi (Bawaria) Order Zasług Wojskowych (Wirtembergia) Krzyż Hanzeatów (Hamburg) Żelazny Półksiężyc (Imperium Osmańskie)

Max Immelmann (ur. 21 września 1890, zginął 18 czerwca 1916) – niemiecki lotnik – pierwszy niemiecki as myśliwski z początkowego okresu I wojny światowej. Uzyskał 17 zwycięstw powietrznych.

Urodził się w Dreźnie. W 1905, w wieku 15 lat rozpoczął edukację wojskową w Dreźnieńskiej Szkole Kadetów. Przejawiał talent techniczny i następnie od 1913 studiował budowę maszyn w Dreźnie. Po wybuchu wojny został powołany do służby w wojskach kolejowych, lecz pod koniec 1914 na ochotnika wstąpił do szkoły lotniczej, którą ukończył w marcu 1915 (z wcale nienadzwyczajnym wynikiem).

Służył w północnej Francji, początkowo jako pilot samolotów rozpoznawczych w eskadrze Feldfliegerabteilung 62 na lotnisku w Douai. Za loty bojowe w czerwcu 1915 został odznaczony Żelaznym Krzyżem II klasy.

Sława Immelmanna jako pilota myśliwskiego związała się z nowo wprowadzonym jednopłatowym samolotem myśliwskim Fokker E.I (Eindecker), wyposażonym w istotną nowość - zsynchronizowany karabin maszynowy. Immelmann oraz Oswald Boelcke jako pierwsi dostali nowe samoloty. Zaledwie kilka dni później, 1 sierpnia 1915 lotnisko Douai stało się celem ataku 9 brytyjskich lekkich bombowców B.E.2. Immelmann i Boelcke wystartowali za odlatującymi samolotami. Karabin maszynowy samolotu Boelckego się zaciął, lecz Immelmann zaatakował jeden z samolotów. Jego ogień ranił angielskiego pilota, który został zmuszony do awaryjnego lądowania. Immelmann wówczas wylądował obok zestrzelonego samolotu i osobiście wziął jego dwuosobową załogę do niewoli. W tym okresie walki powietrzne i zestrzelenia były jeszcze rzadkością, z powodu braku odpowiedniego sprzętu. Za ten wyczyn Immelmann otrzymał Krzyż Żelazny I klasy.

Do grudnia 1915 Immelmann zestrzelił dalsze 6 samolotów, stając się ulubieńcem prasy niemieckiej, nazywanym Orłem z Lille (Der Adler von Lille) i rywalizując z Boelckem o kolejne zwycięstwa. 12 stycznia 1916 on i Boelcke, mając po 8 zwycięstw, zostali pierwszymi niemieckimi lotnikami odznaczonymi najwyższym niemieckim odznaczeniem Pour le Mérite (nazwanym później potocznie Blauen Max - po angielsku: Blue Max od koloru orderu i imienia Immelmanna).

Immelmann w kabinie Fokkera E.I

18 czerwca 1916 Immelmann zginął w patrolu nad północną Francją, przyczyny jego śmierci nie są do końca ustalone. Najbardziej prawdopodobna jest wersja brytyjska, że został on zestrzelony przez dwumiejscowy myśliwiec F.E.2b z załogą: pilot G.R. McCubbin i strzelec J. H. Waller z 25. dywizjonu RFC. Niemcy z kolei przypisywali zestrzelenie Immelmanna artylerii przeciwlotniczej, wersję tę popierał konstruktor samolotu Anthony Fokker. Brat Maxa z kolei utrzymywał, że nastąpiło zniszczenie śmigła samolotu i katastrofa na skutek awarii synchronizatora (dwa razy, w kwietniu i maju 1916 Immelmannowi zdarzały się takie awarie, zakończone "odstrzeleniem" śmigła i awaryjnym lądowaniem). Do śmierci Max Immelmann uzyskał 17 zwycięstw powietrznych (drugi as, Boelcke, miał wówczas 13 zwycięstw).

Immelmann był bardzo dobrym pilotem i strzelcem, jednym z pierwszych twórców zasad taktyki walki powietrznej. Jego imieniem został nazwany jeden z manewrów bojowych - zwrot Immelmanna, polegający na zmianie kierunku lotu na przeciwny z nabraniem wysokości (aczkolwiek prawdopodobnie nie on był twórcą tego manewru, ale myśliwce, na których latał: Fokker E.I - E.IV były zdolne do jego wykonania).

Nazwiskiem Maxa Immelmanna nazwano m.in. 2 pułk Stukasów, walczący podczas II wojny światowej.

Odznaczenia (lista niepełna)[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]