Max Jacob

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Max Jacob
ChristopherWoodPortraitofMaxJacob1930.jpg
SignatureMaxJacob.jpg
Imiona i nazwisko Max Jacob
Data i miejsce urodzenia 12 lipca 1876
Data i miejsce śmierci 5 marca 1944
Narodowość francuska
Dziedzina sztuki poezja
Styl dadaizm
kubizm
surrealizm
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Max Jacob w Wikicytatach

Max Jacob (ur. 12 lipca 1876, zm. 5 marca 1944) – francuski poeta, malarz, pisarz i krytyk pochodzenia żydowskiego; główny twórca wiersza kubistycznego[1], związany także z surrealizmem oraz ruchem dada. Za życia niedoceniony, zyskał miano jednego z największych twórców międzywojennej awangardy[2]. Jego poezję cechuje magiczny klimat oraz zamiłowanie do społecznych masek i ludowego humoru.

Wśród ówczesnej cyganerii artystycznej Max Jacob wyróżniał się zamiłowaniem do kabały i ekscentrycznym wyglądem. W wieku 38 lat nawrócił się z judaizmu na wiarę katolicką, z powodu – jak sam twierdził – widzenia, w którym rozmawiał z Jezusem[3]. Odtąd jego twórczość często podejmowała tematykę religijną, łącząc surrealistyczną formę z litanijną i modlitewną treścią.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Jacob - choć często spychany na margines - należy do czołówki największych poetów francuskiej cyganerii artystycznej okresu międzywojennego. W jego twórczości znajdują odzwierciedlenie ówczesne nurty awangardowe (także z obszaru malarstwa): surrealizm, dadaizm czy kubizm - z całym zapleczem nihilistycznego nastawienia do życia mieszczańskiego, kpiny z konwenansów i schematów myślowych. Mimo to, trudno zaklasyfikować jego poezję do jednego konkretnego nurtu.

Poezja Jacoba wywodzi się również z kręgów fascynacji naukami ezoterycznymi i kabałą.

Jego grób w Saint-Benoit-sur-Loire zdobią dzieła René Iché.

Przypisy

  1. Adam Ważyk: Wstęp. W: Max Jacob: Wybór poezji. Warszawa: PIW, 1965, s. 11.
  2. Adam Ważyk: Wstęp. W: Max Jacob: Wybór poezji. Warszawa: PIW, 1965, s. 15.
  3. Adam Ważyk: Wstęp. W: Max Jacob: Wybór poezji. Warszawa: PIW, 1965, s. 7.