Max Taut

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Max Taut (ur. 15 maja 1884 w Królewcu, zm. 26 lutego 1967 w Berlinie) – niemiecki architekt modernistyczny.

Max Taut był młodszym bratem Brunona, architekta ekspresjonizmu. W latach 1905-1906 współpracował z Miesem van der Rohe w Berlinie, zaś do 1911 z Hermannem Billingiem w Karlsruhe. Następnie prowadził własne biuro, a w latach 1918-1931 wspólne z bratem i Franzem Hoffmannem. Był współzałozycielem ekspresjonistycznej grupy Die Gläserne Kette. W latach 1945-1954 był profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie.

Wybrane dzieła[edytuj | edytuj kod]

M. Taut: Szkoła im. Alexandra v. Humboldta w Berlinie
  • biurowiec zjednoczenia związków zawodowych w Berlinie, 1922-1923
  • dwa domy na wystawie mieszkaniowej w Weißenhof w Stuttgarcie, 1927
  • Szkoła średnia im. Alexandra von Humboldta w Berlinie-Köpenick, niegdyś liceum Dorotheenschule, 1927
  • siedziba związku drukarzy niemieckich w Berlinie-Kreuzbergu, 1924-1926
  • biurowiec związków zawodowych we Frankfurcie nad Menem, 1929-1931
  • szkoły przy Nöldnerplatz w Berlinie-Lichtenbergu, obecnie Szkoła im. Maksa Tauta, 1927-1932
  • biurowiec urzędu ubezpieczeń społecznych przy Breitenbachplatz w Berlinie (z Franzem Hoffmannem), 1930
  • dom na wystawie Interbau w Berlinie, 1957
  • przebudowa zamku myśliwskiego Glienicke, 1962-1963

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Max Taut – strona w serwisie ArchINFORM (ang. • niem.)

Wikimedia Commons