Max Wilms

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Max Wilms, około 1910

Karl Maximillian Willhelm Wilms (ur. 5 listopada 1867 w Hünshoven, zm. 14 maja 1918 w Heidelbergu) – niemiecki patolog i chirurg.

Początkowo zamierzał studiować prawo, ale po pierwszym semestrze studiów przeniósł się na medycynę na Uniwersytecie w Bonn. W 1890 uzyskał doktorat z medycyny, na podstawie pracy o resekcji przełyku, po czym został asystentem Eugena Bostroema w Gießen i Ottona Leichtensterna w Kolonii. W 1899 zdobył habilitację z chirurgii w Lipsku, a w 1907 został profesorem chirurgii w Bazylei. W 1910 przyznano mu katedrę chirurgii na Uniwersytecie w Heidelbergu. W maju 1918, podczas wykonywania zabiegu chirurgicznego u francuskiego jeńca wojennego z obrzękiem krtani wywołanym błonicą (któremu zabieg uratował życie), Wilms zaraził się tą chorobą i zmarł w ciągu kilku dni w wieku 51 lat.

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Max Wilms jest pamiętany za osiągnięcia na polu nefrologii i jego prace na temat patologii i rozwoju komórek nowotworowych. W 1899 opublikował monografię "Die Mischgeschwülste der Niere" o guzach nerek, w której zaproponował ich pochodzenie zarodkowe. W uznaniu jego osiągnięć nerczak zarodkowy nerki określany jest powszechnie do dziś jako guz Wilmsa. W tym samym roku uzyskał habilitację pracą "Ileus aus chirurgischer Sicht". Ponadto, Wilms opracował metodę częściowej resekcji żeber w leczeniu gruźlicy płuc, i wymyślił manometr mierzący ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego.

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • Die Mischgeschwülste. Leipzig, 1899
  • Ludwig Wullstein, Max Wilms. Lehrbuch der Chirurgie. Jena, 1908-1909

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.