Maxime Weygand

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Maxime Weygand
Maxime Weygand
generał armii generał armii
Data i miejsce urodzenia 21 stycznia 1867
Bruksela
Data i miejsce śmierci 28 stycznia 1965
Paryż
Przebieg służby
Lata służby 1885–1942
Siły zbrojne Armée de terre
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
kampania francuska 1940
Odznaczenia
Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja) Wielki Oficer Legii Honorowej (Francja) Komandor Legii Honorowej (Francja) Oficer Legii Honorowej (Francja) Kawaler Legii Honorowej (Francja) Médaille Militaire (Francja) Krzyż Wojenny 1914–1918 z brązową palmą (Francja) Krzyż Wojenny Zamorskich Teatrów Operacyjnych (Francja) Allied Victory Medal Medal Pamiątkowy za Wojnę 1914-1918 Komandor Orderu Korony (Belgia) Krzyż Wojenny (Belgia) (1914-1918) Krzyż Wolności za służbę wojskową (Estonia) Order Wojskowy Lāčplēsisa (Order Zabójcy Niedźwiedzia) (Łotwa) Krzyż Wielki Orderu Ouissama Alaouite'a (Maroko) Krzyż Komandorski Orderu Virtuti Militari Distinguished Service Medal  (Stany Zjednoczone) Krzyż Towarzyski Orderu Łaźni (Wielka Brytania) Krzyż Komandorski Orderu Św. Michała i Św. Jerzego (Wielka Brytania)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Maxime Weygand w składzie delegacji podpisującej zawieszenie broni z Niemcami 11 listopada 1918 w Compiègne (drugi od lewej w furażerce)
Tablica upamiętniająca gen. Maxima Weyganda na pałacu przy Krakowskim Przedmieściu 5 (budynek ASP) w Warszawie, gdzie mieszkał generał latem 1920. Tablicę wmurowano w 2010.

Maxime Weygand (ur. 21 stycznia 1867 w Brukseli, zm. 28 stycznia 1965 w Paryżu) – generał armii (fr. Général d'armée) Francuskich Sił Zbrojnych, prawicowy polityk, rzecznik kolonializmu Francji, członek Francuskiej Akademii Nauk od 1931.

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

Ukończył oficerską szkołę w 1887. Uczestnik I wojny światowej. Od listopada 1917 członek Wyższej Rady Wojskowej, od marca 1918 szef Sztabu Generalnego. Był członkiem Komisji Ministerstwa Spraw Zagranicznych Francji do określenia granic państwa polskiego[1]. W latach 1920-1922 szef Misji Wojskowej w Polsce zajmującej się sprawami szkolenia i zaopatrzenia Wojska Polskiego. Od 1923 dowódca wojsk francuskich na Bliskim Wschodzie i wysoki komisarz Francji w Syrii i Libanie.

W latach 1930-1935 szef Sztabu Generalnego, wiceprezydent Wyższej Rady Wojskowej Republiki i Inspektor Armii.

Od 1935 w stanie spoczynku. W 1939 powołany do armii ponownie, dowódca Armii „Lewant”. 19 maja 1940 mianowany Naczelnym Wodzem Sił Zbrojnych Francji i sił alianckich we Francji. Współodpowiedzialny za klęskę i kapitulację Francji w 1940. W okresie czerwiec – wrzesień 1940 minister obrony w rządzie Vichy. Od jesieni 1940 delegat Philippe'a Pétaina i Naczelny Dowódca wojsk francuskich w Afryce Północnej. Podpisał układ z USA w 1941. Po zajęciu przez Wehrmacht w listopadzie 1942 nieokupowanej strefy Francji aresztowany przez Niemców i deportowany do Rzeszy, przebywał w obozie jenieckim. Zwolniony w 1945. Po wojnie sądzony. W 1948 zrehabilitowany.

Honorowy Obywatel miasta stołecznego Warszawy.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Turenne (1928)
  • Le 11 Novembre (1932)
  • Foch (1947)
  • Memoires (1950-1957)
  • L'Armee a l'Akademie (1962)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Film o gen. M. Weygandzie[edytuj | edytuj kod]

W 2000 powstał fabularyzowany film dokumentalny pt. Niewypowiedziana wojna, opowiadający o wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1921 z punktu widzenia gen. Maxime'a Weyganda. Reżyserował go Mariusz Malinowski.

Przypisy

  1. Eugeniusz Romer, Pamiętnik paryski 1918-1919, przypisy Andrzej Garlicki, Ryszard Świętek, t. I, Wrocław 2010, s. 283-284

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, t. 3, MON 1971
  • Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia, t. 4, Moskwa 1971