Maximilián Ujtelky

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maximilián Ujtelky
Państwo  Czechosłowacja
 Słowacja
Data i miejsce urodzenia 20 kwietnia 1915
Data i miejsce śmierci 10 grudnia 1979
Tytuł szachowy mistrz międzynarodowy (1961)
a b c d e f g h
8
Chessboard480.svg
a8 black rook
b8 black knight
c8 black bishop
d8 black queen
e8 black king
f8 black bishop
g8 black knight
h8 black rook
a7 black pawn
b7 black pawn
c7 black pawn
d7 black pawn
e7 black pawn
f7 black pawn
g7 black pawn
h7 black pawn
b3 white pawn
d3 white pawn
e3 white pawn
g3 white pawn
a2 white pawn
b2 white bishop
c2 white pawn
d2 white knight
e2 white knight
f2 white pawn
g2 white bishop
h2 white pawn
a1 white rook
d1 white queen
e1 white king
h1 white rook
8
7 7
6 6
5 5
4 4
3 3
2 2
1 1
a b c d e f g h
Wyjściowa pozycja białych figur
w systemie Ujtelky'ego A00

Maximilián Ujtelky (ur. 20 kwietnia 1915, zm. 10 grudnia 1979)[1]słowacki szachista, mistrz międzynarodowy od 1961 roku. Był w prostej linii potomkiem węgierskiego kompozytora Franciszka Liszta.

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

Wielokrotnie uczestniczył w finałach indywidualnych mistrzostw Czechosłowacji zdobywając trzy medale: srebrny (1960, Ostrawa, po przegraniu barażu o tytuł mistrza kraju z Jiřím Fichtlem) oraz dwa brązowe (1948 i 1959, oba w Bratysławie)[2]. W latach 50. i 60. należał do szerokiej czołówki czechosłowackich szachistów, trzykrotnie (1954, 1960, 1966) uczestnicząc w szachowych olimpiadach oraz dwukrotnie w drużynowych mistrzostwach Europy, na których w roku 1957 zdobył wraz z zespołem brązowy medal[3].

Wystąpił w wielu międzynarodowych turniejach, sukcesy odnosząc m.in. w Mariańskich Łaźniach (1959, dz. III m. wraz z Juliusem Kozmą, za Lwem Poługajewskim i Laszlo Szabo), Balatonfüred (1959, memoriał Lajosa Asztalosa, dz. III m. wraz z Lajosem Portischem i Istvanem Bilkiem, za Ratmirem Chołmowem i Wolfgangiem Uhlmannem), Polanicy-Zdroju (1965, memoriał Akiby Rubinsteina, IV m. za Jewgienijem Wasiukowem, Peterem Dely i Milanem Matuloviciem), Reggio Emilia (1965/66, II m. za Bruno Parmą), Wijk aan Zee (1968, IV m. za m.in. Zbigniewem Dodą) oraz w Zamardi (1978, dz. III wraz z Jackiem Bielczykiem, za Ferencem Portischem i Güntherem Möhringiem).

Według systemu Chessmetrics, najwyższy ranking osiągnął w styczniu 1960 r., z wynikiem 2595 punktów zajmował wówczas 58. miejsce na świecie[4].

Poza sukcesami turniejowych uznanie zyskał również jako szachowy teoretyk. Był m.in. autorem oryginalnego systemu, nazwanego jego nazwiskiem, w którym białe wykonują posunięcia zależnie od gry czarnych (docelową konfigurację ich figur ilustruje diagram). W dalszej grze będą starały się one przeforsować – w zależności od poczynań przeciwnika – posunięcie d3-d4 lub e3-e4.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]