Maximilian von Baden

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maksymilian von Baden
Bundesarchiv Bild 183-R04103, Prinz Max von Baden.jpg
Signaturemaxvonbaden.png
Data urodzenia 1867
Data śmierci 1929
Kanclerz Rzeszy, Premier Prus
Przynależność polityczna Bezpartyjny
Okres urzędowania od 3 października 1918
do 9 listopada 1918
Poprzednik Georg von Hertling
Następca Friedrich Ebert
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Książę Maximilian Alexander Friedrich Wilhelm von Baden (Max von Baden) (ur. 10 lipca 1867 w Baden-Baden, zm. 6 listopada 1929 w Salem koło Überlingen) – niemiecki polityk. Kuzyn i spadkobierca wielkiego księcia Badenii Fryderyka II Badeńskiego. Przez krótki okres w 1918 r. pełnił funkcję kanclerza Cesarstwa Niemieckiego i premiera Prus.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Książę Maksymilian urodził się 10 lipca 1867 roku w Baden-Baden. Był synem księcia Wilhelma von Baden (1829–1897) i księżnej Marii von Leuchtenberg (1841–1914). Po ukończeniu nauki w gimnazjum studiował prawo na Uniwersytecie w Lipsku. W okresie studiów książę Maksymilian należał do co najmniej kilku korporacji, w tym do Suevia Heidelberg. Po studiach rozpoczął karierę wojskową w armii pruskiej. Ukończył ją w randze generała-majora w 1911 roku. Już wówczas był po śmierci wielkiego księcia Fryderyka I potencjalnym następcą tronu.

Przed I wojną światową uchodził za liberała. Jako kanclerzowi przypadło mu w udziale wynegocjowanie warunków zawieszenia broni z aliantami w październiku 1918 r. Mimo że nie zgadzał się ze sposobem prowadzenia rozmów pokojowych przez członków sztabu generalnego, podjął się tej trudnej misji. W jego rządzie po raz pierwszy znaleźli się przedstawiciele socjaldemokratów z Friedrichem Ebertem i Philippem Scheidemanem na czele.

Wysiłki rządu zmierzające do zawarcia rozejmu zostały zakłócone przez wybuch rewolucji na początku listopada. Max von Baden nakłaniał Wilhelma II do abdykacji w celu ocalenia instytucji monarchii; cesarz jednak odmawiał mimo takich samych próśb ze strony Hindenburga. Ostatecznie Wilhelm II Hohenzollern zrzekł się korony cesarza niemieckiego, pozostawiając sobie nadal tytuł króla pruskiego – było to niezgodne z konstytucją II Rzeszy.

Von Baden ogłosił więc abdykację cesarza i kronprinca Fryderyka bez ich zgody i ustąpił 9 listopada ze stanowiska na rzecz Eberta. Od tego momentu ogłoszono powstanie republiki.

Książę Maksymilian spędził resztę życia na emeryturze, nie włączając się do działalności politycznej.

Małżeństwo i rodzina[edytuj | edytuj kod]

Maksymilian 10 czerwca 1900 poślubił w Gmunden, Austria księżniczkę Marię Luizę Hanowerską (1879-1948), córkę Ernesta Augusta II Hanowerskiego i Thyry Glücksburg. Para miała dwoje dzieci:

  • Maria Aleksandra (1902-1944)
  • Berthold (1906-1963)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Theodor Eschenburg: Prinz Max von Baden in: Die Republik von Weimar, Piper, München 1984
  • Golo Mann: Der letzte Großherzog (1973). In: G. Mann: Nachtphantasien. Erzählte Geschichte. S. Fischer, Frankfurt am Main 1982, S. 79-97
  • Erich Matthias: Die Regierung des Prinzen Max von Baden, Droste, Düsseldorf 1962.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]