Mdina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mdina
Mdina - widok za lotu ptaka
Mdina - widok za lotu ptaka
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Malta
Burmistrz Peter Dei Conti Sant Manduca
Powierzchnia 0.9 km²
Populacja (2011)
• liczba ludności
• gęstość

306[1]
340 os./km²
Nr kierunkowy 356
Kod pocztowy MDN
Położenie na mapie Malty
Mapa lokalizacyjna Malty
Mdina
Mdina
Ziemia 35°53′09″N 14°24′11″E/35,885833 14,403056Na mapach: 35°53′09″N 14°24′11″E/35,885833 14,403056
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Brama główna w Mdinie
Katedra w Mdinie

Mdina - dawna stolica Malty, położona w centralnej części wyspy Malta. Siedziba gminy o tej samej nazwie. Jest to średniowieczne miasto z wąskimi, cichymi uliczkami, położone na wzgórzu, skąd roztacza się szeroki widok na wyspę.

Historia miasta[edytuj | edytuj kod]

Teren współczesnego miasta Mdina zamieszkany był już w głębokiej starożytności, na początku IV tysiąclecia p.n.e.. Pierwszą warowną osadę założyli tu natomiast Fenicjanie około 700 roku p.n.e., prawdopodobnie z powodu strategicznego miejsca na jednym z najwyższych wzniesień wyspy i możliwie najbardziej odległego od morza. Kiedy Malta dostała się pod władzę Cesarstwa rzymskiego, powstał tu pałac rzymskiego gubernatora. Prawdopodobnie tutaj przebywał też przez pewien czas apostoł Paweł z Tarsu, kiedy w 60 roku n.e. jego statek rozbił się u wybrzeży wyspy.

W 870 roku miasto zdobyli Saraceni, którzy nadali mu jego współczesną nazwę oraz otoczyli je grubymi murami obronnymi i fosą, które do dziś odgradzają Mdinę od najbliższego miasta Rabatu.

W 1091 roku Mdina dostała się pod władzę Normanów. Wiele budynków z czasów średniowiecza zostało jednak zniszczonych podczas potężnego trzęsienia ziemi w 1693 roku. Po tej katastrofie miasto ponownie odbudowano, wzniesiono tu też nową katedrę świętego Pawła, której projektantem był architekt Lorenzo Gafà.

Współcześnie teren miasta wyłączony jest z ruchu kołowego z wyjątkiem samochodów dostawczych, pojazdów służb ratunkowych, karawanów pogrzebowych, pojazdów dla nowożeńców i prywatnych samochodów niewielkiej, kilkusetosobowej populacji miasta. Panuje tu cicha, przyjemna atmosfera, a zabudowa miasta stanowi niezwykłą mieszaninę architektury normańskiej i barokowej.

Przypisy