Mecenas (prawnik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Mecenas – we współczesnej polszczyźnie określenie stosowane jako zwrot grzecznościowy w pismach i w przypadku bezpośredniego zwracania się do adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. Jest to termin zwyczajowy, nie mający umocowania w obowiązujących przepisach prawa. Tytuł ten stosowany jest tylko w Polsce.

Według ciągle dominującej opinii[potrzebne źródło] termin „mecenas” na określenie adwokata pochodzi od przydomka (trzeciego członu nazwiska) Gaiusa Cilniusa Maecenasa, przyjaciela Oktawiana Augusta, który do historii przeszedł jako opiekun (mecenas) artystów swojej epoki. Podnosi się, że podobnie jak Gajusz Cilniusz Mecenas nad artystami, współcześni prawnicy sprawują swoistą „opiekę prawną” nad ludźmi, którzy potrzebują fachowej pomocy w swoich stosunkach prawnych. Pomimo że pomoc, jakiej współcześni prawnicy udzielają swoim klientom, z reguły jest odpłatna, w przeciwieństwie do działalności pierwowzoru, to doniosłość tej dziedziny życia, zwłaszcza w sprawach karnych, ale również cywilnych i podatkowych, gdzie w grę wchodzą istotne interesy majątkowe, rodzinne, spowodowała stosowanie określenia „mecenas” w znaczeniu „opiekun”.

Z drugiej strony historycy prawa podnoszą, że trudno powiązać przyjaciela Oktawiana z grzecznościowym terminem „mecenas” używanym w odniesieniu do adwokata. Profesor Kazimierz Orzechowski przypomniał, że w XVI stuleciu ówczesnych adwokatów nazywano procuratores mercenarii, czyli płatni zastępcy procesowi i w ten sposób odróżniano ich od „niezawodowych” zastępców procesowych określanych procuratores. To od zwrotu procuratores mercenarii miał powstać termin „mecenas”, poprzez stopniową eliminację pierwszego członu i głoski „r” w drugim wyrazie. Występował on już w XVIII stuleciu, a upowszechnił się w wieku XIX.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Orzechowski, „Mecenas” – dzieje pojęcia i kilka refleksji o adwokaturze Szlacheckiej Rzeczypospolitej, Palestra 1996, nr 3–4.