Mechanizm Kelvina-Helmholtza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Mechanizm Kelvina-Helmholtza – zjawisko astronomiczne, występujące, gdy powierzchnia gwiazdy lub planety stygnie. W rezultacie tego ochłodzenia ciśnienie spada, a ciało niebieskie ulega kompresji. Zmniejszenie objętości powoduje zmniejszenie energii grawitacyjnej obiektu. Ubytek energii grawitacyjnej zmienia się w energię cieplną. W efekcie kompresja ta podgrzewa wnętrze ciała. Planeta, na której zachodzi takie zjawisko, emituje więcej energii niż otrzymuje od gwiazdy ogrzewającej. Mechanizm widoczny jest m.in. na Jowiszu.

Nazwa pochodzi od Kelvina i Helmholtza, którzy pod koniec wieku XIX w ten sposób próbowali wytłumaczyć, skąd czerpie energię Słońce. Z obliczeń wynika, że maksymalna ilość energii, jaką mogło w ten sposób uzyskać, wystarczyłaby na ok. 18 mln lat świecenia, co nie wystarczało dla powstania życia na Ziemi, które szacowano na co najmniej kilkaset milionów lat. Ostatecznie pochodzenie energii na Słońcu wytłumaczono w latach 30. reakcjami termojądrowymi.