Mechanoreceptor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Do mechanoreceptorów skórnych należy m.in. ciałko dotykowe Meissnera znajdujące się na granicy naskórka i skóry właściwej. Zdjęcie z mikroskopu świetlnego, powiększenie 100×.

Mechanoreceptorreceptor czuciowy odpowiadający za odbiór bodźców mechanicznych, takich jak dotyk, wibracje, rozciąganie. Pod wpływem bodźca następuje zmiana potencjału błony receptora (depolaryzacja). Dostatecznie duży potencjał receptorowy generuje powstanie impulsu nerwowego w neuronie czuciowym odbierającym sygnał od receptora, który dociera do ośrodkowego układu nerwowego.

Ze względu na położenie wyróżnia się mechanoreceptory skórne, mechanoreceptory mięśni i stawów (proprioreceptory) oraz mechanoreceptory trzewne (interoreceptory).

Mechanoreceptory skórne[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na lokalizację oraz wielkość i specyficzność pola recepcyjnego (obszaru, z którego są odbierane bodźce) wyróżnia się dwa podstawowe typy receptorów skórnych:

Niektóre mechanoreceptory skórne są obecne wyłącznie w skórze owłosionej i są ściśle związane z mieszkami włosowymi. Do tej grupy receptorów należą: zakończenia lancowate, zakończenia Pilo-Ruffiniego oraz receptory mieszków włosowych.

Adaptacja do bodźca[edytuj | edytuj kod]

Odpowiedź receptorów na bodziec o stałej wartości zmniejsza się wraz z upływem czasu, czyli mają one właściwości adaptacyjne. Wyróżnia się receptory:

Rozmieszczenie mechanoreceptorów[edytuj | edytuj kod]

Mechanoreceptory nie są rozłożone równomiernie w skórze. Ich największe zagęszczenie występuje na opuszkach palców, ustach oraz języku, natomiast najmniejsze na tułowiu. Obszary ciała charakteryzujące się małym zagęszczeniem receptorów mają odpowiednio mniejsze reprezentacje na mapie somatotropowej (w tzw. homunkulusie[1]) w pierwszorzędowej korze czuciowej.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Marek Kasperski: Homunkulus (pol.). W: Wortal www.kognitywistyka.net [on-line]. [dostęp 2013-11-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]