Mechanoskopia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Mechanoskopia (gr. mechané maszyna + skopeín patrzeć) – technika śledcza badająca ślad pozostawiony przez narzędzie użyte przez sprawcę przestępstwa. Każda powierzchnia tnąca pozostawia swój niepowtarzalny ślad będący odwzorowaniem wszelkich nierówności, jakie na sobie posiada, powstałych w procesie produkcji lub czynności przystosowujących narzędzie do dokonania przestępstwa. Mikroskopowe badania np. przeciętej nożycami kłódki pozwalają określić ślad powierzchni ostrza narzędzia (wykonywana jest zawsze fotografia), materiał z jakiego jest wykonane (czasem pozostają cząstki ostrza narzędzia, które badane chromatografem ujawniają skład stopu, metalu z jakiego je wykonano, miejsce produkcji itp.). Mechanoskopia określa także typ narzędzia, siłę, jakiej użyto posługując się tym narzędziem i in.

Wszystko to służy temu, by metodą badań porównawczych wskazać spośród narzędzi zabezpieczonych u podejrzanych to, którego użyto (sprawca), lub wyeliminować te narzędzia.

Do identyfikacji przedmiotu wykorzystuje się zaawansowane techniki mikroskopowe:

Mechanoskopia wykorzystuje również różne zjawiska fizyczne i chemiczne, charakterystyczne dla wybranych materiałów z jakich zbudowany jest przedmiot. Na przykład bardzo częstą metodą identyfikacji szkła jest badanie jego współczynnika załamania (refrakcji). Taki współczynnik może być określony nawet dla małej próbki o średnicy nie większej niż średnica ludzkiego włosa.

Medycyna sądowa wyróżnia dwa rodzaje identyfikacji narzędzia: grupową i indywidualną. Każda z nich pozwala określić inne cechy narzędzia:

Rodzaj identyfikacji: Cecha: Opis:
grupowa (ogólna) kształt podłużne, kończyste, płaskie, obłe
twardość elastyczne, twarde, miękkie
powierzchnia tępe, tępokrawędziste, krawędziaste, ostre, kończyste
indywidualna indywidualne cechy narzędzia, np. szczerby ustalenie konkretnego narzędzia którym zadano uraz

Ślady badane w mechanoskopii ze względu na mechanizm ich powstawania:

  1. ślady, które powstały w wyniku bezpośredniego kontaktu z narzędziem np. cięcia, zarysowania, wgniecenia itp.
  2. odkształcenia podłoża typu: złamania, rozdarcia, pęknięcia itp.

Przypisy

  1. Chodzi o metodę Superprojekcji w odniesieniu do narzędzia i śladu przez niego pozostawionym.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]